Savitri Devi «Η Αστραπή και ο Ήλιος».

Η Savitri Devi είναι μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες, μυστηριώδεις και πολυσχιδείς φυσιογνωμίες της Πανάριας ιδεολογικής κοινότητας. Ελληνίδα στην καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της, Αγγλίδα από τη μητέρα της, μεγαλωμένη στη Γαλλία, και σύζυγος Ινδού βραχμάνου, η ζωή της καθορίστηκε από την αναζήτηση της Πατρίδας, τον επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής της ταυτότητας πέρα από τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, την ανακάλυψη μιας ζωντανής άριας θρησκείας στην Ινδία, και εν τέλει την ταύτισή της με τον Εθνικοσοσιαλισμό και τη λατρεία στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ. Η φιλοσοφική φαρέτρα της Devi περιλαμβάνει ιδέες οι οποίες γνωρίζουν στις μέρες μας νέο ενδιαφέρον και ανταπόκριση στους κύκλους του οικολογικού / πράσινου κινήματος, και η ίδια, προσωπική λατρεία ως πρόδρομος ενός νέου, δικαιότερου και ισορροπημένου κόσμου. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζουμε σήμερα αποσπάσματα από το έργο της «Η Αστραπή και ο Ήλιος».



Οι ιδέες


Οι ιδέες της Devi αποτελούν ένα αμάλγαμα Ελληνικής φιλοσοφίας, τευτονικών δοξασιών και ινδουιστικής πνευματικότητας. Έχοντας μελετήσει στο πανεπιστήμιο Βολταίρο και Καντ, Έλιοτ και Λεκόντ ντε Λίλ, Καϊρη και Ιουλιανό, η Devi σχηματοποιεί τα πιστεύω της σε μια ελκυστική στιχομυθία ρομαντισμού και μαχητικότητας, ρασιοναλισμού και εσωτερικής λατρείας, ενδεδυμένη μια μουσική αποθέωση της Ομορφιάς και της Νεότητας. Στη βάση της φιλοσοφίας της συναντούμε έναν φυλετικό μανιχαϊσμό βασισμένο στην αντίθεση του Αρείου με το Σημιτικό, του συλλογικού με το ατομικό, της αρμονίας με το χάος.Το κέντρο του ενδιαφέροντός της είναι η αιώνια Τάξη της Φύσης, ο προαιώνιος Κόσμος της ύπαρξης του οποίου ο άνθρωπος αποτελεί μέρος και όχι το κέντρο. Η Devi καταδικάζει την κρεοφαγία, την εκμετάλλευση των ζώων, τις ταυρομαχίες, το κυνήγι, τη θανάτωση και το εμπόριο της σάρκας τους, ως ανάξια του ανθρώπινου Λογικού. Είναι επίσης ένθερμη φυλετιστής. Υποστηρίζει πως ο ρατσισμός είναι οικολογικά επιβεβλημένος προκειμένου να επιβιώσει η Φύση. Ως εκ τούτου απορρίπτει τον χριστιανικό γιουνιβερσαλισμό, και την τελεολογική του θεολογία, πέραν της ιουδαϊκής καταγωγής του, και υιοθετεί την κυκλική πορεία της Ιστορίας που ακολουθεί τον απόλυτο φυσικό νόμο, «τον χορό» όπως τον ονομάζει, της γέννησης, του θανάτου και της γέννησης…Ο κόσμος της Devi είναι ένας κόσμος ομορφιάς και δύναμης, όπου σκοπός της ύπαρξης είναι η συνείδηση του Ωραίου και του Αληθινού, και η ταύτιση με το ρυθμό του Σύμπαντος. Αυτή η θεώρηση του θεϊκού, ξεπερνά τα στενά όρια του ενός εξ αποκαλύψεως θεού που φροντίζει και αγαπά τους ακολούθους και δημιουργούς του όπως συμβαίνει στον ιουδαϊσμό, τον χριστιανισμό και τον μωαμεθανισμό, και τοποθετεί στη θέση τους την αέναη τάξη του Σύμπαντος ως απόλυτη έκφραση της θεότητας.


Κύρια έκφραση του θεϊκού στον κόσμο είναι ο ίδιος κόσμος και λατρεία του η λατρεία του Ηλιακού δίσκου ως αστείρευτης, ανιδιοτελούς και ζωοποιού Ενεργείας.


Το βιβλίο


Έχοντας ξεδιπλώσει η ίδια την πορεία της σε προηγούμενα βιβλία της όπως «Η Λίμνη με τους Λωτούς» (1940), το «Προειδοποιώ τους Ινδούς» (1939), «Το Αιώνιο Μήνυμα του Ακενατών» (1940), και «Ο γιος του Θεού» (1946), «Η Αστραπή κι ο Ήλιος» αποτελεί την πληρέστερη καταγραφή της Αριοναζιστικής φιλοσοφίας της. Γραμμένο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στην Ευρώπη, είναι ένας συγκερασμός των έμφυτων προσωπικών πιστεύω της, του θαυμασμού της για τον Αδόλφο Χίτλερ και της θλίψης της απέναντι στον Εθνικοσοσιαλισμό που δεν μπόρεσε να υπηρετήσει όπως θα ήθελε, καθώς και παγανιστικών και Ινδουιστικών στοιχείων που θεωρούσε τα τελευταία ζωντανά σπαράγματα της πανάρχαιας Άριας παράδοσης. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στην Καλκούτα το 1958. Η συγγραφή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1948 στο Εδιμβούργο όπου εργαζόταν στην ιματιοθήκη ενός περιοδεύοντος χορευτικού συγκροτήματος, συνεχίστηκε στη Γερμανία στη φυλακή του Βερλ, το καλοκαίρι του 1949, στη γενέθλια Λυών μεταξύ 1951 και 1952, και κατά το προσκύνημά της στη Γερμανία ως το 1956.


Η Αστραπή και ο Ήλιος


Στο βιβλίο αυτό η Savitri Devi αναπτύσσει τη θεωρία της σύμφωνα με την οποία όλοι οι κύκλοι της ιστορίας ξεκινούν με μια Χρυσή Εποχή που καταλήγει στην πτώση και την αναγέννηση σε έναν νέο ιστορικό κύκλο. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα ιστορικών φυσιογνωμιών που χαράσσουν το ιστορικό γίγνεσθαι φέρνει τον άριας καταγωγής βασιλιά Ακενατών της Αιγύπτου (Φαραώ Αμένοφις Δ΄, 14ος π.Χ. αιώνας), που απαρνήθηκε τους αιγυπτιακούς θεούς και ανέπτυξε μιαν ηλιακή λατρεία μη βίας. Αυτός ήταν, κατά τον χαρακτηρισμό της Devi, μόνον «ήλιος». Ακολουθεί ο μογγόλος κατακτητής Τζένκις Χαν (1167-1227), εγωιστής και αποστασιοποιημένος από τις αιώνιες δυνάμεις και τους νόμους του σύμπαντος. Αυτός ως δύναμη καταστροφής ήταν «αστραπή». Και τέλος, ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας ηγέτης συνδεδεμένος με τις αιώνιες Αλήθειες και πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τη Δύναμη προκειμένου να τις υλοποιήσει ήταν μαζί «αστραπή και ήλιος».


Οι ηγέτες χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Είναι αυτοί που βρίσκονται «Μέσα στο Χρόνο», οι δυνατοί δηλαδή και αδίστακτοι που ενεργούν σύμφωνα με το δικό τους στενό συμφέρον και που, παρά την περιστασιακή ευμάρεια, κάνουν τον Κόσμο να γερνά, παραβιάζοντας τους νόμους του, και εξαντλώντας τον μέχρι να φθάσει στο τέλος του κύκλου. Όσοι βρίσκονται «Πέρα από το Χρόνο», είναι αυτοί που αναγνωρίζουν τη θεμελιώδη ενότητα του θείου. Αυτοί είναι οι πνευματικοί ηγέτες της Εποχής της Αλήθειας “Σάτια Γιούγκα”, κατά την οποία επικρατεί πλήρης τελειότητα και δικαιοσύνη. Αυτούς η Devi τους αποκαλεί «εξόριστους του Χρυσού Αιώνα στην εποχή του Σκότους», που ζουν στο δικό τους εσωτερικό σύμπαν αρνούμενοι τον πραγματικό κόσμο που βρίσκεται γύρω τους. Αυτοί οι ηγέτες, στους οποίους κατατάσσει μεταξύ άλλων τον Χριστό και το Βούδα, δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν εκ νέου τη Χρυσή Εποχή. Τέλος, η τρίτη κατηγορία ηγετών είναι όσοι στέκονται «Eνάντια στον Χρόνο». Είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στο στον αγώνα για τον ερχομό της Χρυσής Εποχής καθώς η “Κάλι Γιούγκα” πλησιάζει στο τέλος της. Σε αυτούς κυριαρχούν τα ηλιακά χαρακτηριστικά και ιδανικά των ηγετών «Πέρα από το Χρόνο», είναι όμως έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τις βίαιες πρακτικές του ηγέτη «Μέσα στο Χρόνο» προκειμένου να υλοποιήσουν τη συλλογική αναγέννηση του κόσμου. Οι άνθρωποι που στέκονται «Ενάντια στο Χρόνο» συνδυάζουν τις αρετές της «Αστραπής» και του «Ήλιου» και είναι οι πραγματικοί ήρωες της Ιστορίας, οι χτίστες και οι υπερασπιστές που αφιερώνουν τη ζωή τους στην πραγμάτωση μιας νέας βιώσιμης πραγματικότητας πάνω στο πρότυπο του οράματός τους για την Αλήθεια. Είναι αυτοί οι σπάνιοι μύστες που επιταχύνουν την αναπόφευκτη πτώση, υποσχόμενοι ταυτόχρονα τον ερχομό της Χρυσής Εποχής. Ο κύριος εκπρόσωπος της κατηγορίας αυτής, ο πιο σημαντικός άνθρωπος «Ενάντια στο Χρόνο» είναι ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο Χίτλερ είναι, κατά το ινδουιστικό πρότυπο που χρησιμοποιεί η Devi, ο αβατάρ, ο διάμεσος μεταξύ του θεϊκού και του ανθρώπινου, αυτός που, όπως υπόσχεται o Κρίσνα στη Μπαγαβαζίτα «Όταν η δικαιοσύνη συντρίβεται, όταν το κακό θριαμβεύει, τότε επανέρχομαι. Για την προστασία του καλού, για την καταστροφή όσων απεργάζονται το κακό, για την εγκαθίδρυση της βασιλείας της Δικαιοσύνης, γεννιέμαι ξανά και ξανά, σε κάθε εποχή».


Για τον σύγχρονο κόσμο


«Το άτομο που ζει κάτω από το σιδερένιο κι ατσάλινο καθεστώς της σύγχρονης «προόδου» μπορεί να φαει ό,τι του κάνει κέφι (σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον), να παντρευτεί όποιον του αρέσει (δυστυχώς!), και να πάει όπου του αρέσει (τουλάχιστον στην θεωρία). Αλλά αναγκάζεται να δεχθεί σε όλα τα ζήτημα που ξεπερνούν το άτομό του, στα ζητήματα που έχουν πραγματικά σημασία, τα πιστεύω, τη στάση ζωής, την κλίμακα των αξιών και, σε μεγάλο βαθμό, τις πολιτικές απόψεις που τείνουν να ισχυροποιήσουν το ισχυρό κοινωνικοοικονομικό σύστημα εκμετάλλευσης στο οποίο ανήκει (ή μάλλον στο οποίο εξαναγκάζεται να ανήκει προκειμένου να είναι σε θέση να επιζήσει), και στο οποίο είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Και μάλιστα, τον κάνουν να πιστεύει ότι είναι προνόμιό του να είναι ένας τροχός σε έναν τέτοιο οργανισμό, ότι τα ασήμαντα ζητήματα στα οποία αισθάνεται πως είναι κύριος του εαυτού του είναι, αντίθετα, τα πιο σημαντικά, τα μόνα πραγματικά σημαντικά. (…) Κι ακόμη, του λένε, στις δημοκρατικές χώρες τουλάχιστον, ότι είναι ελεύθερος από κάθε άποψη, ότι είναι ένα άτομο που δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν εξόν στη δική του συνείδηση - μετά από χρόνια έξυπνης διαμόρφωσης έπλασαν την «συνείδησή του» κι ολόκληρη την ύπαρξή του τόσο βαθιά, σύμφωνα με το σχέδιό τους, που δεν είναι πλέον σε θέση να αντιδράσει διαφορετικά».


Η εποχή της πτώσης


«Δεν υπάρχει ελπίδα να «διορθωθούν τα πράγματα» σε μια τέτοια εποχή. Είναι μια εποχή κατά την οποία από τη διαφθορά των γυναικών επέρχεται η σύγχυση των φυλών. Από τη σύγχυση των φυλών, η απώλεια της μνήμης. Από την απώλεια της μνήμης, η έλλειψη κατανόησης. Και από αυτήν όλα τα δεινά. Είναι η εποχή κατά την οποία το ψέμα βαπτίζεται «αλήθεια» και η αλήθεια καταδιώκεται ως ψέμα ή λοιδορείται ως παραφροσύνη, στην οποία οι απολογητές της αλήθειας, οι θεόπνευστοι ηγέτες, οι αληθινοί φίλοι της φυλής τους και του συνόλου της ζωής, οι θεϊκοί άνδρες, ηττώνται και οι οπαδοί τους ταπεινώνονται και η μνήμη τους συκοφαντείται, ενώ οι άρχοντες του ψεύδους χαιρετίζονται ως «σωτήρες», η εποχή στην οποία κάθε άνδρας και γυναίκα βρίσκεται σε λάθος θέση κι ο κόσμος κυριαρχείται από κατώτερα υποκείμενα, μπασταρδεμένες φυλές και φαύλες δοξασίες, όλα τους κομμάτι μιας σύμφυτης ασχήμιας πολύ χειρότερης από την απόλυτη αναρχία».


Για τις θρησκείες


Το πρακτικό αποτέλεσμα των μεγάλων θρησκειών απόδρασης από τους περιορισμούς του χρόνου, το πρακτικό αποτέλεσμα των διδαχών των μεγάλων ανδρών “Πέρα από το Χρόνο” μετά τον Ακενατών, είναι η πτώση του φυλετικού επιπέδου και κατά συνέπειαν της ποιότητας των ίδιων τους των πιστών και, μέσω αυτών και των προσήλυτων τους, της ανθρωπότητας γενικότερα, όχι – δυστυχώς - μια γενεά από sadhus (σ.σ. ινδοί ασκητές) και ρεμβάζοντες αγίους, ακολουθούμενων από έναν πλανήτη χωρίς ανθρώπους (χωρίς αμφιβολία ομορφότερου απ΄ ό,τι είναι εδώ και καιρό ) αλλά, μάλλον, διασταυρώσεις Αρίων με Μογγόλους, ή Αριου και Εβραϊκού αίματος (…) Οι υπερκόσμιες διδασκαλίες σύμφωνα με τις οποίες ο άνθρωπος θεωρείται πριν απ΄ όλα “ψυχή”, ενήργησαν υπέρ σχημάτων άδικης παγκόσμιας κυριαρχίας από την ίδια τη χριστιανική εκκλησία και από έναν μεγάλο αριθμό χριστιανών κυβερνητών. (…) Με άλλα λόγια, υπάρχει σ΄ αυτήν τη σκοτεινή εποχή, χώρος μόνο για θρησκείες “ενάντια στο χρόνο”, εκτός από τις ψεύτικες θρησκείες “μέσα στο χρόνο”. Στον ειλικρινή, νοήμονα και απολύτως συνεπή οπαδό μιας διδασκαλίας που είναι εκατό τοις εκατό “πέρα από το χρόνο”, εκατό τοις εκατό ενάντια στη βία, δεν απομένει παρά μία οδός: η εξαφάνιση. Δεν ανήκει σε αυτόν τον πλανήτη, αυτήν την εποχή. Πρέπει να φύγει και να μην επιστρέψει. Η μη βία δεν είναι μόνον ασύμβατη με την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους, οιασδήποτε συλλογικής ζωής, μα είναι αταίριαστη με την ίδια τη ζωή.


Για τον Εθνικοσοσιαλισμό


Στην ουσία, η Εθνικοσοσιαλιστική ιδέα ξεπερνά όχι μόνο τη Γερμανία και την εποχή μας, αλλά και την Αρία φυλή και την ίδια την ανθρωπότητα σε κάθε εποχή, [γιατί] εκφράζει την μυστηριώδη και αλάνθαστη σοφία σύμφωνα με την οποία η Φύση ζει και δημιουργεί. Την απρόσωπη σοφία του αρχέγονου δάσους, του απύθμενου ωκεανού και των σφαιρών στα σκοτεινά πεδία του διαστήματος. Και είναι προς δόξαν του Αδόλφου Χίτλερ ότι δεν επέστρεψε απλώς σε εκείνη τη θεϊκή σοφία – επικρίνοντας τον ανόητο ενθουσιασμό του ανθρώπου για τη “διανόηση”, την παιδαριώδη υπερηφάνεια του για την “πρόοδο”, και την εγκληματική προσπάθειά του να υποδουλώσει τη Φύση -, αλλά την κατέστησε τη βάση μιας πρακτικής αναγεννητικής στρατηγικής παγκόσμιας εμβέλειας, ακριβώς τώρα, στον υπερφορτωμένο πληθυσμιακά, πολιτιστικά και τεχνολογικά κόσμο μας, στο τέλος ακριβώς των σκοτεινών χρόνων.

(…)


Ο Εθνικοσοσιαλισμός θα αναγεννηθεί γιατί είναι αληθινός [και σύμφωνος με] την συμπαντική πραγματικότητα, και γιατί αυτό που είναι αληθινό είναι αξεπέραστο.
Για τους πιστούς


Λίγοι αντιστέκονται και παραμένουν, πιο δυνατοί καθώς η πλημμύρα απλώνεται και βρυχάται τριγύρω τους, σαν νικηφόροι βράχοι, σαν ανίκητοι βράχοι, στη μέση της εξαπλούμενης πλημμυρίδας. (…). Δεν ξεχνούν τίποτε, δε συγχωρούν τίποτε, και μαθαίνουν όσα μπορούν. Κρατούν μες στις καρδιές τους και ανταποκρίνονται [με τη ζωή τους] στις εντολές της νέας θρησκείας της Άριας υπερηφάνειας και της συμπαντικής αλήθειας όπως την εξέφρασε ο Μάρτυρας Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ: “Θα είστε γενναίοι, δεν θα κάνετε κακό. Θα αγαπάτε τον Θεό σε όλα τα ζωντανά πλάσματα, ζώα και φυτά. Θα κρατήσετε το αίμα σας καθαρό…”. Συγκεντρώνονται πότε, πότε, όποτε μπορούν, και διαβάζουν τα έργα του Νίτσε και του Ρόζενμπεργκ και του Φρέμσεν, μα ιδιαίτερα το “Ο αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ. Και σχολιάζουν τα αιώνια λόγια [του]. Θυμούνται και λένε στα παιδιά τους το μήνυμα της ελπίδας, το μυστικό του αήττητου, το κάλεσμα στη δύναμη, μια από τις τελευταίες προτάσεις στο βιβλίο του Φύρερ: “Ένα κράτος που στην εποχή της φυλετικής μίανσης αφοσιώνεται στη φροντίδα των καλυτέρων φυλετικών του στοιχείων, δεν μπορεί παρά μια μέρα να γίνει ο κυρίαρχος της γης”. Εργάζονται. Περιμένουν. Ζουν. Είναι, σ΄ αυτούς τους όλο και πιο σκοτεινούς χρόνους, το αναλλοίωτο στοιχείο “ενάντια στο χρόνο”. Σταδιακά ένας μικρός αριθμός μυημένων αποκτούν πλήρη συνείδηση του εαυτού τους και της σημασίας τους και της αποστολής τους, σαν αυτόν που μου είπε, στις 28 Οκτωβρίου 1953: “Μέχρι το 1945 ήμασταν ένα Κόμμα. Από το 1945 έχουμε γίνει ο πυρήνας μιας μεγάλης νέας πίστης. Ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε, και Ποιος είναι ο Φύρερ μας ”.


Για τον Αδόλφο Χίτλερ


“Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η μνήμη του ενός - πριν- τον- τελευταίο και πιο ηρωικού από όλους τους άνδρες μας “Ενάντια στο Χρόνο”, του Αδόλφου Χίτλερ, θα επιζήσει, τουλάχιστον στα τραγούδια και τα σύμβολα. Θέλουμε να ελπίζουμε πως οι κύριοι του χρόνου, άνθρωποι του ίδιου αίματος και της ίδιας πίστης μ΄ αυτόν, θα του αποδώσουν τιμές θεού, με τελετές πλήρεις νοημάτων και δυνάμεως, στη δροσερή σκιά των ατελείωτων αναγεννημένων δασών, στις ακτές, ή απάνω στις ανέγγιχτες κορυφές των ορέων, αντικρίζοντας τον ανατέλλοντα ήλιο”.

Γκαίμπελς - Μονογραφίες

Είναι χωρίς αμφιβολία ο μεγαλύτερος προπαγανδιστής που έφερε η νέα εποχή. Όλα στον Γκαίμπελς και γύρω του ήταν διανόηση, σκέψη και ακριβής υπολογισμός. Μια φορά επισκέφθηκα το Μπρέσλαου μαζί του και τον περιφερειακό διοικητή Μπρούκνερ από την Σαξωνία. Ο Γκάιμπελς θα μιλούσε σε μια συγκέντρωση οπαδών μας. Κατά την διαδρομή με ρώτησε: "Σε τι είδους κοινό θα μιλήσω, ποιόν "δίσκο" να τοποθετήσω; Τον εθνικό, τον κοινωνικό, ή τον συναισθηματικό;" Μας κοίταξε επιβλητικά και χαμογελώντας είπε: "Τους έχω όλους στο τσεπάκι μου". Όττο Στράσσερ Αξιωματούχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Stratiotiki_Istoria_-_Monografies_-_Goebells_o_magos_tis_propagandas

Αδόλφος Χίτλερ : Η Πολιτική μου Διαθήκη.

Περισσότερα από τριάντα έτη έχουν περάσει από το 1914 , όταν είχα τη μικρή συμβολή μου , ως εθελοντής , στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος επιβλήθηκε στο Ράιχ. Σε αυτές τις τρεις δεκαετίες η αγάπη και η πίστη στους ανθρώπους μου έχουν καθοδηγήσει όλες τις σκέψεις μου, τις ενέργειες και τη ζωή μου. Μου έδωσαν τη δύναμη για να λάβω τις δυσκολότερες αποφάσεις με τις οποίες θα μπορούσε να έρθει αντιμέτωπος ένας θνητός άνθρωπος. Σε αυτές τις τρεις δεκαετίες έχω ξοδέψει τη δύναμή μου και την υγεία μου.
Είναι αναληθές ότι εγώ ή οποιοδήποτε άλλος στη Γερμανία θέλησε τον πόλεμο το 1939. Ήταν επιθυμητός και προκλήθηκε από τους διεθνείς πολιτικούς , είτε εβραϊκής προέλευσης , είτε εργαζόμενους για τα εβραϊκά συμφέροντα. Έχω υποβάλει πάρα πολλές προσφορές για τον περιορισμό και τον έλεγχο των εξοπλισμών, που οι επόμενες γενιές δεν θα είναι τόσο άνανδρες για να μην τις λάβουν υπόψη, ώστε να αποδοθεί η ευθύνη για το ξέσπασμα αυτού του πολέμου σε εμένα. Ούτε ποτέ είχα επιθυμήσει , ότι, μετά από τον τρομερό πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, θα υπήρχε έστω ένα δευτερόλεπτο ενάντια είτε στην Αγγλία , είτε την Αμερική.

Οι αιώνες θα περάσουν, αλλά από τα ερείπια των πόλεων και των μνημείων μας , το μίσος θα αυξηθεί εκ νέου , ενάντια στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι και θα πρέπει να ευχαριστήσουμε για όλο αυτό : τον διεθνή εβραϊσμό και τους υποτελείς του.Τρεις ημέρες πριν από το ξέσπασμα του γερμανο-πολωνικού πολέμου πρότεινα μια λύση του γερμανο-πολωνικού προβλήματος στο Βρετανό πρεσβευτή στο Βερολίνο : διεθνή έλεγχος όπως στην περίπτωση του Σάαρ. Αυτή η προσφορά δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Απορρίφθηκε επειδή η κυβερνούσα κλίκα στην Αγγλία ήθελε τον πόλεμο, εν μέρει για εμπορικούς λόγους και εν μέρει επειδή επηρεάστηκε από την προπαγάνδα που έγινε από τον διεθνή εβραϊσμό.

Έχω καταστήσει επίσης αρκετά σαφές ότι, εάν τα έθνη της Ευρώπης πρόκειται πάλι να θεωρηθούν ως μετοχές που αγοράζονται και που πωλούνται από τους διεθνείς συνωμότες του κεφαλαίου, κατόπιν οι Εβραίοι, που είναι ο πραγματικός εγκληματίας αυτής της δολοφονικής προσπάθειας, θα φέρει την ευθύνη.Επίσης δεν άφησα σε κανέναν την αμφιβολία ,ότι αυτή τη φορά , εκατομμύρια των παιδιών της Ευρώπης θα πεθάνουν της πείνας, εκατομμύρια ανδρών θα φτάσουν στο θάνατο και εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών και παιδιών θα καούν και θα βομβαρδιστούν στις πόλεις μας, χωρίς τον πραγματικό εγκληματία να επανορθώσει για την ενοχή του. Μετά από έξι έτη πολέμου , παρά όλες τις οπισθοδρομήσεις, μια μέρα θα αναφερόμαστε στην ιστορία ως μία λαμπρή και ηρωική εκδήλωση της προσπάθειας ενός έθνους για την ύπαρξή του.

Δεν μπορώ να εγκαταλείψω την πόλη που είναι η πρωτεύουσα του Ράιχ. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις μας είναι πενιχρές για να αντισταθούμε στην επίθεση του εχθρού , επιθυμώ να μοιραστώ τη μοίρα μου με αυτήν εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων που έχουν πάρει επίσης την απόφαση να παραμείνουν σε αυτήν την πόλη. Περαιτέρω, δεν θα περιέλθω στα χέρια του εχθρού , που απαιτεί ένα νέο θέαμα , το οποίο θα παρουσιαστεί από τους Εβραίους, για την παρεκτροπή των υστερικών μαζών.Επομένως έχω αποφασίσει να μείνω στο Βερολίνο και εκεί να επιλέξω το θάνατο εθελοντικά όταν καθορίσω ότι η θέση του Fuhrer και της καγκελαρίας δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί.

Πεθαίνω με μια χαρούμενη καρδιά με τη γνώση των ανυπολόγιστων πράξεων , των επιτευγμάτων των αγροτών και των εργαζομένων μας και μιας συμβολής μοναδικής στην ιστορία της νεολαίας μας , που φέρει την επωνυμία μου.Ότι είμαι βαθιά ευγνώμων σε όλους αυτούς είναι τόσο αυτονόητο όπως είναι η επιθυμία μου ότι δεν θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια , αλλά ότι οπουδήποτε και αν βρεθούν , θα συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στους εχθρούς της πατρικής γης, πιστοί στα ιδανικά του μεγάλου Clausewitz. Μέσω των θυσιών των στρατιωτών μας και της δικιάς μου ακολουθίας τους στο θάνατο , ένας σπόρος έχει σπαρθεί στη γερμανική ιστορία που μια ημέρα θα αναγγείλει τη λαμπρή αναγέννηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος σε αληθινά Ηνωμένα Έθνη.

Πολλοί από τους γενναιότερους άνδρες και γυναίκες μας έχουν ορκιστεί να δεσμεύσουν τις ζωές τους μέχρι το τέλος. Έχω ικετεύσει, και έχω διατάξει τελικά , να μην γίνει έτσι , αλλά να παιχτεί ο ρόλος τους στην περαιτέρω προσπάθεια του έθνους. Ζητώ από τους ηγέτες του στρατού, του ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας να ενισχύσουν το εθνικοσοσιαλιστικό πνεύμα αντίστασης των στρατιωτών μας με όλα τα πιθανά μέσα, με πρόσθετη έμφαση στο γεγονός ότι εγώ ο ίδιος, ως ιδρυτής και δημιουργός αυτού του κινήματος , ότι προτιμώ το θάνατο από τη δειλή παραίτηση ή ακόμα και από τη συνθηκολόγηση. Ο Μάιος θα γίνει ένα σημείο αναφοράς των μελλοντικών Γερμανών στρατιωτών , όπως είναι ήδη στο ναυτικό μας , ότι η παράδοση μιας περιοχής ή μιας πόλης θα είναι αδύνατη και ότι, πριν από όλους τους άλλους , οι διοικητές πρέπει να είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της πιστής αφοσίωσης και του καθήκοντος ως το θάνατο .

Πριν από το θάνατό μου, αποπέμπω τον Reichs-Marshal Hermann Goring από το κόμμα και αποσύρω όλα τα δικαιώματα που του παρήχθησαν από το διάταγμα της 29ης Ιουνίου 1941 και από τη δήλωση μου στο Reichstag της 1ης Σεπτεμβρίου 1939 . Στην θέση του διορίζω το ναύαρχο Donitz ως Πρόεδρο του Ράιχ και ανώτατο διοικητή των Ένοπλων Δυνάμεων.Πριν από το θάνατό μου, αποπέμπω τον Reichsfuhrer των S.S. και Υπουργό εσωτερικών Heinrich Himmler από το κόμμα και από όλα τα ανώτερα κρατικά αξιώματα που κατέχει.

Στη θέση του διορίζω τον Gauleiter Karl Hanke ως Reichsfuhrer των S.S. και ως επικεφαλής της γερμανικής αστυνομίας, και τον Gauleiter Paul Giesler ως Υπουργό εσωτερικών.Εκτός από τη συνολική ανυπακοή τους σε εμένα , ο Goring και ο Himmler έχουν φέρειανεπανόρθωτη ντροπή σε ολόκληρο το έθνος με το να διαπραγματευτούν κρυφά με τον εχθρό , χωρίς να είναι εν γνώση μου και ενάντια στη θέλησή μου, και επίσης με το να προσπαθήσουν να πάρουν παράνομα τον έλεγχο του κράτους.

Προκειμένου να δοθεί στους Γερμανούς μια κυβέρνηση αξιότιμων ατόμων που θα εκπληρώσουν το στόχο της συνέχισης του πολέμου με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους , εγώ , ως Fuhrer του έθνους , διορίζω τα ακόλουθα μέλη της νέας κυβέρνησης :

Πρόεδρος του Ράιχ : Donitz
Καγκελάριος του Ράιχ: Dr Goebbels
Υπουργός του Κόμματος: Bormann
Υπουργός Εξωτερικών: Seyss-Inquart
Υπουργός Εσωτερικών: Gauleiter Giesler
Υπουργός Αμύνης: Donitz
Ανώτατος διοικητής του στρατού: Schorner
Ανώτατος διοικητής του ναυτικού: Donitz
Ανώτατος διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας: GreimReichsfuhrer των S.S.
και επικεφαλής της γερμανικής αστυνομίας: Gauleiter Hanke
Εμπορίου : Funk
Γεωργίας : Backe
Δικαιοσύνης : Thierack
Πολιτισμού : Dr Scheel
Προπαγάνδας : Dr Naumann
Οικονομικών : Schwerin-Crossigk
Εργασίας : Dr Hupfauer
Πυρομαχικών : Saur
Αρχηγός του γερμανικού μετώπου εργασίας και Υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο: Dr Ley.

Αν και τα διάφορα αυτά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Martin Bormann, του Δρ Goebbels και άλλων μαζί με τις συζύγους τους , με ακολούθησαν με την ελεύθερη θέλησή τους, μην επιθυμώντας να αφήσουν την πρωτεύουσα κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις και έχουν προετοιμαστεί να πεθάνουν μαζί μου, τους εκλιπαρώ να αποδεχτούν την αίτηση μου τοποθετώντας την ευημερία του έθνους πάνω από τα συναισθήματά τους.

Με την εργασία και την πιστή συντροφικότητα τους θα παραμείνουν τόσο κοντά σε εμένα ακόμα και μετά από το θάνατό μου, όσο ελπίζω ότι το πνεύμα μου θα συνεχίσει να κατοικεί μεταξύ τους και να τους συνοδεύει πάντα. Αφήστε τους να είναι αυστηροί αλλά ποτέ άδικοι και μην τους αφήσετε ποτέ, να επιτρέψουν στο φόβο να οδηγεί τις ενέργειές τους. Πρέπει να τοποθετούν την τιμή του έθνους πάνω από όλα που υπάρχουν στη γη.Το Μάιο, πάντα να θυμόσαστε ότι ο στόχος μας, η σταθεροποίηση ενός εθνικού σοσιαλιστικού κράτους, αντιπροσωπεύει την εργασία των αιώνων που θα έρθουν, έτσι ώστε κάθε άτομο πρέπει να υποτάσσει το προσωπικό συμφέρον του στο κοινό καλό.

Ζητώ από όλους τους Γερμανούς , από όλους τους εθνικοσοσιαλιστές , από τους άνδρες και τις γυναίκες και όλους τους στρατιώτες της Wehrmacht , να παραμείνουν πιστοί και υπάκουοι στη νέα κυβέρνηση και τον Πρόεδρό της , ως το θάνατο .

Προ πάντων, διατάσσω την κυβέρνηση και τους ανθρώπους να διατηρήσουν τους φυλετικούς νόμους και να αντισταθούν στον ανελέητο δηλητηριαστή όλων των εθνών , τον διεθνή εβραϊσμό.


Βερολίνο, 29 Απριλίου 1945 , 4 π.μ. Adolf Hitler

Μάρτυρες: Dr Joseph Goebbels , Wilhelm Burgdorf , Martin Bormann , Hans Krebs.

ΣΑΒΙΤΡΙ ΝΤΕΒΙ : Η Μεγαλύτερη Μεταπολεμικά Εθνικοσοσιαλίστρια Φιλόσοφος.

Σαν χθες 30 Σεπτεμβρίου γεννήθηκε η Ελληνίδα Εθνικοσοσιαλίστρια Σαβίτρι Ντέβι, η οποία έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη μεταπολεμικά Εθνικοσοσιαλίστρια φιλόσοφος και να αφιερώσει την ζωή της ολοκληρωτικά στον Εθνικοσοσιαλισμό και στην απελευθέρωση της Αρίας Φυλής…!

"ΕΛΕΝΗ" (ΓΚΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ- Ολόκληρη η ταινία)

Η ταινία που πολεμήθηκε από τη μεγαλύτερη μερίδα του τύπου στην Ελλάδα και αγαπήθηκε από την πλειοψηφία του τύπου στο εξωτερικό. Στις 28 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη σαρανταενός ετών με την γυναικαδέλφη της Αλέξω πενήνταέξι ετών τουφεκίσθησαν από τους κομμουνιστές από το ανταρτοδικείο, με την κατηγορία ότι ''κατέστρωσε την απόδραση από το χωριό τεσσάρων παιδιών της (καθώς και της μάνας της, της αδελφής της) και της ανιψιάς της'' για να γλυτώσουν από το παιδομάζωμα των κομμουνιστών. Γυρίστηκε και ταινία η οποία προβλήθηκε μόνο για λίγες ημέρες στην Ελλάδα αλλά λόγω 'δημοκρατικών' απειλών , βομβιστικών επιθέσεων και προπηλακισμών των θεατών από τους οργανωμένους οπαδούς του ΚΚΕ τελικώς η προβολή της διεκόπη. Το γύρισμα των κυρίων σκηνών του έργου στο χωριό Λιά της Ηπείρου, όπου διεδραματίσθησαν τα δραματικά γεγονότα της εκτελέσεως της μητέρας του Ελένης και της Θείας του Αλέξως από τους κομμουνιστές, που περιγράφονται στο βιβλίο ''Ελένη'' του Νίκου Γκατζογιάννη,απηγορεύθη υπό της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, εν ονόματι της επιλεκτικής λήθης. Σημείωμα του συγγραφέα:.......... Ο κόσμος όπου έζησε και πέθανε η Ελένη αναπλάστηκε στο βιβλίο αυτό όχι μόνον από τις δικές μου αναμνήσεις και των αδερφάδων μου, αλλά και από τις θύμησες πάμπολλων ανθρώπων που ζουν τώρα σκορπισμένοι σε καμιά δεκαριά χώρες. Όλα τα ονόματα, οι τόποι και οι ημερομηνίες είναι πραγματικά. Κάθε περιστατικό που περιγράφεται στο βιβλίο και που δεν το είδα με τα μάτια μου μου το έχουν περιγράψει τουλάχιστον δύο μάρτυρες με τους οποίους μίλησα χωριστά. Όλες οι συνομιλίες έχουν μαγνητοφωνηθεί — κρυφά στην περίπτωση δύστροπων μαρτύρων. Οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες και τα ντοκουμέντα που συγκέντρωσα — εφημερίδες, ημερολόγια, επιστολές, στρατιωτικές εκθέσεις, φωτογραφίες, χάρτες επιχειρήσεων — γεμίζουν ένα τοίχο με φακέλους στο σπίτι μου.

"Απολογία" Rudolf Heß

Ο Ρούντολφ Ες, ο μαχητής της "ειρήνης" αποτελεί έναν μάρτυρα της Ευρώπης. Αυτά είναι τα τελευταία ανατριχιαστικά λόγια της απολογίας του.

Αθάνατος!

«Κάποτε τα ψέματα θα γκρεμιστούν και η αλήθεια θα λάμψει και τότε θα αναστηθούμε!».

29 Απριλίου 1945: ο Ιωσήφ Γκαίμπελς ομιλεί στους Γερμανούς

 

"Ο Φύρερ με διέταξε, εάν η άμυνα της πρωτεύουσας του Ράιχ καταρρεύσει, να εγκαταλείψω το Βερολίνο και να αναλάβω ηγετικό ρόλο σε κυβέρνηση διορισμένη από τον ίδιο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου θα πρέπει κατηγορηματικά να αρνηθώ να υπακούσω εντολή του Ηγέτη. Η σύζυγος και τα παιδιά μου συμφωνούν σε αυτή την άρνηση. Σε διαφορετική περίπτωση --πέραν του γεγονότος ότι αισθήματα ανθρωπισμού και πίστεως μας απαγορεύουν να εγκαταλείψουμε τον Ηγέτη την ώρα που περισσότερο μας χρειάζεται-- θα θεωρούμουν σε όλο το υπόλοιπο της ζωής μου ένας άτιμος προδότης και κοινός απατεώνας, και θα έχανα τον αυτοσεβασμό μου και το σεβασμό των συμπολιτών μου, ένα σεβασμό που θα χρειαζόμουν σε κάθε μελλοντική προσπάθεια διαμόρφωσης του μέλλοντος του Γερμανικού Έθνους και Κράτους. Γι` αυτόν το λόγο, μαζί με τη σύζυγό μου και εκ μέρους των τέκνων μου, που είναι πολύ μικρά για να μιλήσουν μόνα τους, αλλά που χωρίς ενδοιασμούς θα συμφωνούσαν αν ήταν αρκετά μεγάλα, εκφράζω την αμετάβλητη απόφαση να μην εγκαταλείψω την πρωτεύουσα του Ράιχ, ακόμη κι αν πέσει, αλλά άντ’ αυτού, στο πλευρό του Φύρερ, να δώσω τέλος σε μια ζωή που δεν έχει πια καμία αξία για μένα αφού δεν μπορώ να την αφιερώσω στην υπηρεσία του Ηγέτη και να βρίσκομαι στο πλευρό του".

Εκτάφη ο Rudolf Hess, κατεστράφη ο τάφος του και όχι μόνον...

Δείτε παραπλεύρως: Πριν και μετά ο τάφος του Rudolf Hess, ο οποίος κατεστράφη από το Σιωνιστικό καθεστώς κατοχής της Γερμανίας για να αποτρέψη εκδηλώσεις Εθνικοσοσιαλιστών στην επέτειο της δολοφονίας του. Ο τάφος όπου ευρίσκετο η σωρός του Rudolf Hess, του υπαρχηγού του Adolf Hitler κατεστράφη από τις αρχές με εντολή του Σιωνιστικού καθεστώτος για να σταματήση να χρησιμοποιείται από τους Εθνικοσοσιαλιστές ως τόπος προσκυνήματος. Ο ιερομάρτυρας του Εθνικοσιαλισμού Hess και άγγελος της ειρήνης, εκτάφη από το νεκροταφείο της πόλης Wunsiedel, στην νότιο Γερμανία, ξημερώματα της Τετάρτης 20 Ιουλίου 2011. Τα οστά του Rudolf Hess αργότερα αποτεφρώθηκαν και εν συνεχεία τα μετέφεραν και τα πέταξαν στην θάλασσα.

Ο Hess συνελήφθη μετά την πτήση του στην Βρετανία το 1941 όπου μετέβη για να επιτύχη σύναψη συνθηκολόγησης ειρήνης και μετά το πέρας του πολέμου κατεδικάσθη σε ισόβια φυλάκιση. Δολοφονήθη από άνδρες της ΜΙ6 σε φυλακή του Βερολίνου το 1987 στην ηλικία των 93 ετών. Ετάφη στην μικρή Βαυαρική πόλη του Wunsiedel, όπου η οικογένειά του διατηρούσε μία εξοχική οικία και επίσης οι γονείς του ήδη είχαν ταφεί.

Το Σιωνιστικό καθεστώς της Γερμανίας, είχε θορυβηθεί όλως ιδιαιτέρως από την μεγάλη προσέλευση Εθνικοσοσιαλιστών που επισκέπτοντο τον τάφο του Rudolf Hess. Κάθε χρόνο στην επέτειο της στυγνής και άνανδρης δολοφονίας του Hess, Εθνικοσοσιαλιστές συγκεντρώνονταν στον τάφο του με κεντρικά σύνθημα “Ειρήνη” και στεκόμενοι εμπρός στην επιτάφιο ρήση ”Εγώ τόλμησα”, εναποθέτουν στεφάνια και αποδίδουν φόρο τιμής στην μνήμη του Rudolf Hess.

Ο πολιτικός Σιωνισμός τρέμει ακόμα και την μνήμη του Rudolf Hess. Όμως, οι ιδέες και η αλήθεια δεν δύναται να αφανισθούν με αυτές τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις του διεφθαρμένου Συστήματος. Είτε συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με την όποια ιδεολογία, θα πρέπει να σέβεται έναν νεκρό θυσιάσθη για να φέρη την ειρήνη στην Ευρώπη…!

Συνοπτικό βιογραφικό του Rudolf Hess:

1894: Γεννήθη στην Alexandria της Αιγύπτου από ελληνίδα μητέρα.
1914-18: Υπηρέτησε στην διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο τέλος του πολέμου ήτο υπολοχαγός.
1920: Γίνεται μέλος του κόμματος του Adolf Hitler.
1923: Φυλακίσθη με τον Hitler και έγινε γραμματεύς του.
1933: Έγινε υπαρχηγός του Hitler μετά την άνοδό του στην εξουσία.
1941: Επιζητεί την ειρήνη με την Αγγλία πετώντας μόνος του στην Σκωττία , συλλαμβάνεται και κρατείται στην Βρετανία.
1946: Κατεδικάσθη για εγκλήματα πολέμου στην Δίκη της Nuremberg με την ποινή της ισόβιας φυλάκισης.
1947: Μεταφέρθη στην φυλακή του Spandau στο Βερολίνο όπου ήτο ο μοναδικός κρατούμενος.
1987: Δολοφονήθη από κλιμάκιο της Intelligence Service.

Rudolf Hess - ο μάρτυρας της ειρήνης

Στις 17 Αυγούστου του 1987, βρέθηκε κρεμασμένος, στη φυλακή του Spandaou, ο 93χρονος κρατούμενος με τον αριθμό επτά, Rudolf Hess.

Διακριθείς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέλος του NSDAP από την 1η Ιουλίου του 1920, αναπληρωτής του Αδόλφου Χίτλερ στην Ηγεσία του κόμματος, μέλος του υπουργικού συμβουλίου και υπεύθυνος για την οργάνωση του κόμματος, ο Hess ήταν από τους πρωτοπόρους στον Αγώνα για την επικράτηση του Εθνικοσοσιαλισμού.

Στις 10 Μαΐου του 1941, έφυγε, μετά από μυστική συνεννόηση με τον Αδόλφο Χίτλερ, για τη Γλασκώβη της Σκοτίας, οδηγώντας ένα Me-110, όπου και έπεσε με αλεξίπτωτο για να συναντήσει τον Δούκα του Χάμιλτον, ο οποίος θα βοηθούσε στη σύναψη ειρήνης με τους Βρετανούς. Οι Μυστικές Υπηρεσίες του Τσώρτσιλ, κατάφεραν να τον αιχμαλωτίσουν πριν προλάβει να φέρει σε πέρας την αποστολή του και κάθε ελπίδα για την αποτροπή του μεγάλου αδελφοκτόνου πολέμου χάθηκε.

Ο Hess γι` αυτήν την αποστολή ειρήνης, αλλά και καθαρά αυτοκτονίας, έλεγε: “Η απόφασή μου να εκτελέσω αυτή την αποστολή ήταν η σκληρότερη που έλαβα ποτέ στη ζωή μου. Έγινε όμως ευκολότερη όταν φαντάσθηκα τις ατελείωτες σειρές των φέρετρων τόσο στην Γερμανία όσο και στην Αγγλία, με τις μητέρες να ακολουθούν με φοβερό σπαραγμό. Είναι αλήθεια πως δεν επέτυχα τίποτε. Δεν μπόρεσα να σταματήσω την τρέλα του πολέμου αυτού, ούτε να αποτρέψω την καταστροφή της ηπείρου μας, που είχα προβλέψει. Δεν μπόρεσα να σώσω τους ανθρώπους μας, αλλά αισθάνομαι ευτυχής για το γεγονός ότι τουλάχιστον προσπάθησα”.

Το γεγονός ότι ο Hess από την 11η Μαΐου 1941 ήταν κρατούμενος και συνεπώς ανίκανος από εκείνην την ημερομηνία να συμμετάσχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο στον πόλεμο, δεν εμπόδισε τους νικητές να τον καταστήσουν κατηγορούμενο. Παρέμεινε φυλακισμένος επί 46 χρόνια και είχε απομείνει ο μοναδικός κρατούμενος σε ολόκληρες τις φυλακές του Spandaou. Ο τελευταίος κρατούμενος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου διεθνώς, χαρακτηρίστηκε ως "ο μοναχικότερος άνθρωπος στον κόσμο" για τις πρωτοφανείς συνθήκες απομόνωσής του.

Ο θάνατός του ήρθε την περίοδο της ανόδου του Γκορμπατσώφ στη Ρωσία, κάτι που σήμαινε ότι η κράτησή του, που συνεχίζονταν με βέτο των Ρώσων, υπήρχε περίπτωση να διακοπεί και να ελευθερωθεί. Τα σημάδια που βρέθηκαν στο λαιμό του κατά τη νεκροψία παραπέμπουν μάλλον σε στραγγαλισμό.

Όλο αυτό το διάστημα των 46 ετών φυλάκισης, ο Ες παρέμεινε αξιοπρεπής, ήρεμος και στωικός απέναντι στις αντιξοότητες. Αισιόδοξος και υψηλόφρων, πραγματικός Εθνικοσοσιαλιστής, με την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που τον χαρακτήριζε, και την βαθιά πίστη στην αποστολή του, είχε μια ιδιαίτερη αντίληψη για την Ιστορία και το ρόλο του σε αυτήν, όπως φαίνεται και από την ακόλουθη επιστολή του με ημερομηνία 18 Ιουνίου 1945: «Η Ιστορία», γράφει, «δεν τελείωσε. Αργά ή γρήγορα θα ξαναπιάσει τα νήματα που μοιάζουν να έχουν σπάσει για πάντα και θα τα πλέξει ξανά μαζί, σε ένα καινούριο σχέδιο».

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι τελευταίοι Πιστοί της Ιδέας τιμούν τη μνήμη του Μάρτυρα της Ειρήνης. Μεγάλες εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα σε διάφορες τοποθεσίες, υποδηλώνοντας ότι η φλόγα της Φυλής, που και ο ίδιος βοήθησε να ανάψει, καίει άσβεστη.

Οι νικητές του Πολέμου γκρέμισαν τη φυλακή του Spandaou για να αποτρέψουν το να γίνει χώρος προσκυνήματος.

O Eθνικοσοσιαλισμός κατα τον Rudolf Hess

Ο Eθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσεις και συνεπώς δύο τύποι κοινωνικής συμβίωσης. Από τη μία έχουμε τον υλιστικό τρόπο διαβίωσης όπου τα άτομα επιδιώκουν την ευτυχία μέσω της απόκτησης υλικών αγαθών και πλούτου. Από την άλλη υπάρχει ο δρόμος προς την αρίστευση , του ιδεαλισμού - ή της ευγένειας - με τα άτομα να επιδιώκουν ιδεαλιστικούς σκοπούς πέρα από τις βασικές υλικές ανάγκες. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι ο υλιστικός τρόπος ζωής είναι παρηκμασμένος - σπατάλη χρόνου, σπατάλη του εξελικτικού δυναμικού του ανθρώπου.



Επιπλέον, ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι η ζωή ενός ατόμου είναι καλύτερη , πιο πλήρης , όταν ο ιδεαλιστικός σκοπός ο οποίος επιδιώκεται είναι σε συμφωνία με τη θέληση της Φύσης. Αυτό πηγάζει από την θεώρηση του εθνικοσοσιαλισμού ότι εμείς , ως ανθρώπινα όντα, είμαστε μέρος της Φύσης και υπαγόμαστε στους νόμους της Φύσης. Όλες οι άλλες φιλοσοφίες , πολιτικές θεωρίες και θρησκείες εκτιμούν ότι εμείς , ως ανθρώπινα όντα , είμαστε κάπως πιο πάνω , διαφορετικοί ή και διαχωρισμένοι από τη Φύση και τους νόμους της.



Ένας από τους θεμελιώδεις στόχους του Εθνικοσοσιαλισμού είναι να συνεχίσει τη δουλειά της Φύσης δημιουργώντας άτομα καλύτερα , πιο εξελιγμένα δημιουργώντας έτσι καλύτερη, πιο εξελιγμένη και πιο πολιτισμένη κοινωνία για τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτήν. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι καλύτερα άτομα μπορούν να γίνουν μόνο όταν βάλουν ως στόχους υψηλά ιδανικά - από άτομα δηλαδή που θέλουν να αυτοβελτιωθούν με την προσωπική τους δράση η οποία εκπορεύεται από τη θέλησή τους. Αυτά τα άτομα προασπίζονται την κοινωνία να προασπίζονται και αποτελούν θεματοφύλακες αυτών των αξιών οι οποίες δημιουργούν την προσωπική καταξίωση του ατόμου και βοηθούν την προσωπική αλλαγή.



Σύμφωνα με τον εθνικοσοσιαλισμό, αυτές οι αξίες είναι η Τιμή , η Αφοσίωση και το Καθήκον αυτές μόνον οι αξίες δημιουργούν το σωστό τύπο του ιδεαλιστή , αυτού δηλαδή του οποίου οι σκοποί και οι επιδιώξεις είναι αγνοί. Ένα πολιτισμένο άτομο είναι ένα πιο εξελιγμένο άτομο - κάποιο δηλαδή με ανώτερη , ευγενέστερη προσωπικότητα. Επιπλέον , είναι καθήκον του κάθε ευγενούς ανθρώπου να δρα σε συμφωνία με τα έργα , τη θέληση της Φύσης .



Σύμφωνα με τον Εθνικοσοσιαλισμό , το Volk – η «Φυλή»- είναι ο τρόπος με τον οποίο η Φύση δουλεύει. Για τον εθνικοσοσιαλισμό, το volk είναι εκδήλωση της Φύσης , αφού οι δεσμοί μεταξύ Volk και Φύσης είναι άρρηκτοι. Tα διαφορετικά Volk τα οποία υπάρχουν στο ανθρώπινο είδος είναι έκφραση της διαρκούσης εξέλιξης - της φύσης που έδρασε στο ανθρώπινο είδος αιώνες για να δημιουργήσει την ποικιλομορφία και την διαφορετικότητα. Συνεπώς το Volk είναι έκφραση της ανθρώπινης φύσης- της ανθρώπινης ταυτότητας. Σύμφωνα με αυτό , ο Εθνικοσοσιαλισμός επιθυμεί τη διατήρηση και την εξέλιξη με τρόπο ευγενή όμως του Volk. Οι άλλες φιλοσοφίες , πολιτικές και θρησκευτικές θεωρίες επιθυμούν την καταστροφή του Volk δημιουργώντας πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες.



Ωστόσο , αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό - αφού βασίζεται πάνω στη τιμή - είναι ότι κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής.



Για τον Εθνικοσοσιαλισμό , το θεμελιώδες νόημα της ύπαρξής μας, ως άτομα, είναι να συνεχίζουμε σε όλα τα επίπεδα την εργασία της Φύσης . Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει να αγωνιζόμαστε για να βελτιωθούμε κρατώντας ψηλά τις έννοιες της τιμής , της αφοσίωσης και του καθήκοντος. Τούτο σημαίνει ότι πράττοντας το καθήκον μας με ευγένεια και πολιτισμένα αγωνιζόμενοι για τη διατήρηση και εξέλιξη του Volk στο οποίο ανήκουμε , και τονίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που καθιστούν το Volk ξεχωριστό από τα υπόλοιπα. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τα ήθη , η ψυχή , ο χαρακτήρας , η κουλτούρα της εθνικολαϊκής κοινότητας. Σύμφωνα λοιπόν με τον εθνικοσοσιαλισμό , ο χαρακτήρας του ανθρώπινου είδους εκφράζεται μέσω των εννοιών της τιμής, της γόνιμης περιέργειας και της δημιουργικής εξερεύνησης- και αυτά τα πράγματα συγκροτούν την ουσία της ανθρώπινης φύσης.



Οι θεμελιώδεις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού – η βάση της ηθικής του εθνικοσοσιαλισμού - είναι οι τρεις αξίες της Τιμής , της Αφοσίωσης και του Καθήκοντος.



Ο εθνικοσοσιαλιστής μάχεται για την προστασία αυτών των αξιών :



Ο εθνικοσοσιαλιστής είναι αυτός του οποίου η ζωή διέπεται από αυτές τις θεμελιώδεις αρχές.



Συνεπώς, ο γνήσιος εθνικοσοσιαλιστής αγωνίζεται για την τιμή του, είναι αφοσιωμένος σε αυτά που ορκίστηκε να προστατεύει και αυτός ο οποίος εκπληρώνει στο έπακρο το εθνικοσοσιαλιστικό του καθήκον. O ρόλος αυτών των αξιών είναι να εκπολιτίζουν, διότι αυτές οι αξίες είναι εκείνες που κάνουν το άτομο να έχει πολιτισμό και ευγένεια. Αυτές οι αξίες εκπέμπουν το πνεύμα της ευγένειας και του πολιτισμού.



Συνεπαγωγικά, οι αξίες αυτές μπορούν να οδηγήσουν ένα άτομο στην αυτοβελτίωσή του. Μια εσωτερική , προσωπική επανάσταση μπορεί να επιτευχθεί μέσω του θριάμβου της ατομικής θέλησης και με οδηγό αυτές ακριβώς τις αξίες.



Η τιμή :



Η τιμή βασικά είναι το φυσικό ένστικτο μιας ευγένειας η οποία οικοδομείται συνειδητά και αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός κώδικα Τιμής. Κάποια πράγματα είναι δικαία και κάποια άδικα. Ένα άτομο με ευγένεια- κάποιος με εγγενή αίσθηση του δικαίου- γνωρίζει και ξεχωρίζει μεταξύ δικαίου και αδίκου. Η τιμή καθορίζει την προσωπική συμπεριφορά και τα υψηλά επίπεδα της προσωπικής συμπεριφοράς τα οποία απαιτεί η έννοια της Τιμής καθορίζονται μέσω αυτού του κώδικα. Το πιο σημαντικό από όλα , ένα άτομο με Τιμή πρέπει να είναι προετοιμασμένο να πεθάνει- ακόμη και από τα δικά του χέρια- παρά να ατιμαστεί. Εάν κάποιος δεν είναι προετοιμασμένος να το κάνει αυτό, ή αν δεν το κάνει για την Τιμή του, δεν ζει με έντιμο τρόπο. Η τιμή είναι ένας σκληρός τρόπος για να ζει κανείς , και αυτοί οι οποίοι είναι έντιμοι έχουν ισχυρό χαρακτήρα και αγνότητα στους σκοπούς τους. Είναι καλύτερα, πιο ευγενή, πιο πολιτισμένα, πιο εξελιγμένα άτομα εξαιτίας αυτού.



Η αφοσίωση :



 H αφοσίωση, όπως η τιμή, είναι απλό να την κατανοήσει κανείς και εύκολη στο να την εφαρμόσει. Η Αφοσίωση είναι του να είσαι αληθής σε ένα άτομο στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος. Η αληθινή αφοσίωση σημαίνει να παίρνεις όρκο για την αφοσίωση, όρκο πίστης, σε ένα συγκεκριμένο άτομο και ποτέ να μην αίρεις τον όρκο αυτό. Ένας όρκος αφοσίωσης μπορεί να σπάσει με δύο τρόπους : (α) με τον θάνατο του ατόμου στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος , (β) με αμοιβαία συμφωνία μεταξύ του εαυτού σου και του ατόμου που ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος.



Έτσι, η αληθής αφοσίωση , όπως η τιμή , θέτει υψηλά πρότυπα για ένα άτομο , και απαιτεί πειθαρχία. Στη βάση της , η αφοσίωση σημαίνει Συντροφικότητα - η αληθής αφοσίωση σημαίνει να είσαι Σύντροφος με το άτομο στο οποίο ορκίστηκες αφοσίωση και φυσικά ποτέ να μην απογοητεύεις τους Συντρόφους σου. Η αληθής αφοσίωση σημαίνει να βοηθάς και να συνδράμεις τους Συντρόφους σου ακόμη και όταν σου είναι προσωπικά δύσκολο να το κάνεις - ή ακόμα και όταν αυτό μπορεί να σημαίνει το θάνατό σου. Η αληθής αφοσίωση συχνά σημαίνει να θέτεις τον εαυτό σου- τις δικές σου απόψεις για παράδειγμα- σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το άτομο στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος.



Το καθήκον :



Το καθήκον είναι η υποχρέωση ενός ατόμου να κάνει αυτό που είναι αναγκαίο και έντιμο. Συνεπώς , υπάρχει καθήκον να είσαι αφοσιωμένος σε εκείνους που ορκίστηκες αφοσίωση. Υπάρχει καθήκον να ζεις με έντιμο τρόπο. Για έναν εθνικοσοσιαλιστή , υπάρχει το καθήκον να προωθεί τον εθνικοσοσιαλισμό, το καθήκον να προσπαθεί να δρα σε συμφωνία με τη
θέληση της Φύσης διατηρώντας, υπερασπίζοντας και εξελίσσοντας τo Volk στο οποίο ανήκει, και τέλος το καθήκον να αγωνίζεται για προσωπική διάκριση (αρίστευση). Η παράβλεψη του καθήκοντος κάποιου είναι μια ατιμωτική πράξη και δείγμα αδυναμίας χαρακτήρα.

Για τον Πόλεμο και τους Πολεμιστές.

του Friedrich Nietzsche

Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας, ούτε κι εκείνοι πού από καρδιάς αγαπούμε. Αφήσετέ με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!
Αδελφοί μου εν πολέμω, σας αγαπώ από καρδιάς, είμαι και ήμουν όμοιός σας.
Και είμαι επίσης κι ο χειρότερος εχθρός σας. Αφήστε με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!
Ξέρω το μίσος και τον φθόνο πού έχετε στην καρδιά σας. Δεν είσαστε αρκετά μεγάλοι, ώστε να μη γνωρίζεται το μίσος και τον φθόνο. Ας είστε, λοιπόν, αρκετά μεγάλοι, που να μη ντρέπεστε γι’ αυτό!
Κι αφού δεν μπορείτε να είστε άγιοι της γνώσης, γίνετε τουλάχιστον οι πολεμιστές της. Αυτοί είναι οι σύντροφοι κι οι πρόδρομοι τέτοιας αγιοσύνης.
Βλέπω πολλούς στρατιώτες: θέλω να δω πολλούς πολεμιστές! Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε: ας μην ήταν ομοιόμορφο ό,τι κρύβουν μ’ αυτήν!
Πρέπει να είστε σαν εκείνους που το μάτι τους γυρεύει αδιάκοπα έναν εχθρό, τον εχθρό σας. Και μερικοί από σας εμπνέουν το μίσος από την πρώτη ματιά.
Πρέπει να ζητάτε τον εχθρό σας, και πρέπει να αρχίσετε τον πόλεμό σας και τον πόλεμο για τις ιδέες σας! Κι αν νικηθεί η ιδέα σας, η τιμιότητά σας πρέπει να καλεί ακόμα το θρίαμβο!
Ν’ αγαπάτε την ειρήνη σα μέσον για καινούργιους πολέμους. Και τη σύντομη ειρήνη πιο πολύ από τη μακρόχρονη.
Δε σας συμβουλεύω να εργάζεστε, μα να πολεμάτε. Δε σας συμβουλεύω την ειρήνη,μα τη νίκη. Η δουλειά σας να ’ναι ένας αγώνας κ’ η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!
Μπορεί κανείς να σωπαίνει και να ’ναι ήσυχος μόνο όταν έχει τόξο και σαΐτες: αλλιώς φλυαρεί και λογομαχεί. Η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!
Λέτε πως ο καλός σκοπός αγιάζει και τον πόλεμο ακόμα; Εγώ σας λέω: Ο καλός πόλεμος είναι αυτό που αγιάζει κάθε σκοπό.
Ο πόλεμος και το θάρρος έχουν κατορθώσει πολύ μεγαλύτερα πράγματα παρ’ όσο η αγάπη προς τον πλησίον. Δεν είναι ο οίκτος σας, παρά η γενναιότητά σας που έσωσε ως τα τώρα τα θύματα.
«Τι' ναι καλό;» ρωτάτε. Το να ’ναι γενναίος κανείς, να τι είναι καλό. Αφήσετε τα κοριτσόπουλα να λένε: «Καλό είναι ό,τι είναι ωραίο και συγκινητικό μαζί.»
Σας λένε άκαρδους: μα η καρδιά σας είναι καθαρή και μ’ αρέσει η ντροπαλοσύνη της εγκαρδιότητάς σας. Ντρέπεστε για τη φουσκονεριά σας, κι άλλοι ντρέπονται για τη φυρονεριά τους.
Είστε άσκημοι; Πολύ καλά, αδερφοί μου! Τυλιχτείτε, τότε, τον υπέροχο μανδύα της ασχήμιας!
Κι όταν μεγαλώνει η ψυχή σας, τότε γίνεται υπερβολικά ζωηροί, και στο μεγαλείο σας υπάρχει κακία. Σας ξέρω.
Στην κακία συναντιούνται ο υπερβολικά ζωηρός με τον ασθενικό. Μα δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Σας ξέρω.
Πρέπει να έχετε μόνο εχθρούς για να τους μισείτε, όχι όμως εχθρούς για να τους περιφρονείτε. Πρέπει να είστε περήφανοι για τους εχθρούς σας: τότε οι επιτυχίες του εχθρού σας θα είναι δικές σας επιτυχίες.
Επανάσταση - αυτή είναι η ευγένεια του σκλάβου. Ας είναι η ευγένειά σας η υποταγή! Ας είναι κι η ίδια η προσταγή σας μια υποταγή!
Στ’ αυτιά ενός πολεμιστή το «οφείλεις» αντηχεί πιο ευχάριστα από το «θέλω». Και κάθε τι που σας είναι αγαπητό πρέπει να κατορθώσετε να σας το προστάξουν.
Η αγάπη σας για τη ζωή ας είναι αγάπη για τη μεγαλύτερη ελπίδα σας, ας είναι η μεγαλύτερη σκέψη της ζωής!
Μα τη μεγαλύτερη σκέψη σας πρέπει να μ’ αφήσετε να σας την προστάξω - και είναι τούτη εδώ: ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί.
Ζείτε, λοιπόν, τη ζωή της υποταγής και του πολέμου! Τι σημασία έχει η μακρά ζωή!Ποιος πολεμιστής θέλει να τον λυπηθούν!
Δε σας λυπούμαι, σας αγαπώ από καρδιάς, εν πολέμω αδερφοί μου!
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Εβραίος καθηγητής υπερασπίζεται τον Χίτλερ

Ο Δρ Roger Dommergue είναι γνωστός ως ο εβραίος ιστορικός αναθεωρητής που δικαιώνει τον Χίτλερ, αμφισβητώντας το ολοκαύτωμα. Είχε δώσει στην Γαλλία μια συνέντευξη στον Ernst Zundel, στην αρχή της ενασχόλησής του Zundel με τον ιστορικό αναθεωρητισμό.



Θα παραθέσουμε εδώ την πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή, που είχε στείλει στον σκηνοθέτη Steven Spielberg προ 15ετίας:

*****
Αγαπητέ κ. Σπήλμπεργκ,

Εύχομαι η εντιμότητά σας να είναι ίση με το πολύ μεγάλο ταλέντο σας. Σας είδα στην τηλεόραση στη Γαλλία. Δηλώσατε ότι θα διαχύσετε στα γερμανικά σχολεία την προπαγάνδα της Shoa (εβραϊκή λέξη για το ολοκαύτωμα). Αναφέρατε ότι οι μάρτυρες θα πείσουν για τα καλά ως προς την πραγματικότητα του ολοκαυτώματος (6-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων). Νοιώθω καθήκον μου ως Εβραίος και, μετά από 20 χρόνια μελέτης του ιστορικού προβλήματος του ολοκαυτώματος, να επιστήσω την προσοχή σας στα γεγονότα.

Τα γεγονότα είναι πολύ πεισματικά και όπως κανείς δεν μπορεί να τα διαψεύσει, αναγκάστηκαν οι ομογενείς μας να κάνουν τους αηδιαστικούς πολιτικούς να θεσπίσουν σταλινο-οργουελιανούς νόμους, που απαγορεύουν να αναφερθεί κάτι σχετικά με το δόγμα του «έξι-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων», που οριστικά ανάγεται σε αέναη λατρεία αυτής της αλχημείας.

Σε περίπτωση μη σεβασμού της σιωπής και της λατρείας του μύθου, υφίστασαι την ποινή του προστίμου ή φυλάκισης ή και των δύο. Ο καθηγητής Faurisson, ο οποίος έχει μελετήσει το θέμα για 20 χρόνια, έχει σχεδόν σφαγιαστεί. Αυτό είναι εντελώς γελοίο, αλλά το να δίνουν την αστυνομία και την Δικαιοσύνη όλων των χωρών στον κ. Lévy, αυτός δεν θα είναι γελοίος πια: εδώ είναι ο 20ος αιώνας! Αυτοί οι νόμοι είναι, κατά συνέπεια, η απόλυτη απόδειξη της απάτης, πριν μελετήσουμε την αριθμητική και τεχνική ανικανότητα της. Όχι, κύριε, δεν θα βρείτε έστω ΕΝΑΝ μάρτυρα που είδε 6 εκατομμύρια Εβραίους σφαγιασθέντες. Δεν θα βρείτε έστω ΕΝΑΝ μάρτυρα των Zyclon-B θαλάμων αερίων για να εξοντώσουν 1000 ή 2000 άτομα με μιας, κοντά στα κρεματόρια. Δείτε την επισυναπτόμενη εργασία μου "Shoa Sherlockholmised" με την παρούσα (επιστολή): είναι η περίληψη 20 ετών μελέτης για το θέμα.

Ο "6-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων" μύθος είναι μια αριθμητική και τεχνική ανοησία. Στην πραγματικότητα η υστερική, κλαψιάρα, επιχείρηση του ολοκαυτώματος, 50 χρόνια μετά τον πόλεμο, είναι αηδιαστική, εξευτελιστική: είναι μια επαίσχυντη ντροπή.

Κανένας στην Ιστορία δεν έχει ποτέ θρηνήσει για την απώλεια του για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο, ακόμη και αν ήταν αληθινή και πραγματική απώλεια. Ακόμη και αν η 6-εκατομμύρια-αέρια-θάλαμοι ήταν αλήθεια, θα ήταν ντροπή να κάνουν τέτοια φασαρία και να διοχετεύουν τόσα πολλά χρήματα παντού. Ποιοί ήταν οι τοκογλύφοι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Το ξέρεις, όπως και εγώ. Είναι πολύ περισσότερο έτσι, καθώς γνωρίζουμε ότι τα 6.000.000 είναι χοντρή υπερβολή και ότι η ύπαρξη θαλάμων αερίων zyclon Β είναι τεχνικά αδύνατη (βλέπε δίκη Degesh το 1949). Στην πραγματικοτητα 150.000 ή 200.000 Εβραίοι πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα, από τύφο ή πείνα. Πολλοί άλλοι έχασαν τη ζωή τους, αλλά ως μαχητές κατά της Γερμανίας κατά της οποίας εμείς, οι Εβραίοι, είχαμε κηρύξει τον πόλεμο το 1933! (Ο Χίτλερ ήταν αλλεργικός στην ηγεμονία του χρυσού και του δολαρίου: έτσι θα μπορούσε να δώσει δουλειά σε έξι εκατομμύρια ανέργους, πριν από τη λειτουργία των γερμανικών εργοστασίων εξοπλισμών!).

Γνωρίζετε το βιβλίο που δημοσιεύτηκε σε αυτή την περίοδο και γράφτηκε από τον ομογενή μας Kaufmann, ότι η Γερμανία πρέπει να χαθεί; Γνωρίζουμε ότι 80.000.000 Goyim θανατώθηκαν στην ΕΣΣΔ, σε ένα πολιτικό καθεστώς, το οποίο ήταν εντελώς εβραϊκό, από τον Μαρξ και Warburg, στον Kaganovitch, Frenkel, Yagoda, οι εκτελεστές. Γνωρίζουμε ότι μετά το 1945 οι Αμερικανοί και Ρώσοι σκότωσαν και βίασαν γερμανικές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη από τη Λιθουανία μέχρι την Αλβανία. Γνωρίζουμε ότι οι 1.500.000 γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου πέθαναν από πείνα μετά τον πόλεμο (ένα διάσημο βιβλίο εκδόθηκε πριν από μερικά χρόνια, αλλά αγνοείται σήμερα). Θα βρείτε εδώ να περιλαμβάνεται στα γαλλικά το κείμενο ενός ραββίνου: «Ενας ραββίνος δηλώνει ένοχος": δυστυχώς δεν έχω το γερμανικό πρωτότυπο, ούτε μια αγγλική μετάφραση. Θα πρέπει να το μεταφράσετε.

Ο Ραββίνος καταδικάζει τη συμπεριφορά των Εβραίων στη Γερμανία, 50 χρόνια πριν από τον ναζισμό και δικαιώνει την εμφάνιση του Χίτλερ. Όσον αφορά τη ζημιά που έχουμε κάνει στην ανθρωπότητα, απολύτως δεν εξοφλείται από τις εξαιρετικές σας ταινίες ή τη δεξιοτεχνία του Yehudi Menuhin, ή τη βόμβα νετρονίων του S.T Cohen. Έγραψα ένα βιβλίο γι' αυτό, από κείμενα γραμμένα από σημαντικούς Εβραίους που είναι πολύ περισσότερο αντισημιτικά από τα πιο αντισημιτικά κείμενα που έγραψαν Goyim. Ο Simone Weil συνέταξε μιά τραγική περίληψη: «Οι Εβραίοι, αυτή η χούφτα ξεριζωμ! ένων ανθρώπων, υπήρξαν η αιτία του ξεριζωμού του συνόλου της ανθρωπότητας". Και ο George Steiner: "Για τα 5000 χρόνια έχουμε συζητήσει πάρα πολλά: λόγια θανάτου για εμάς και για τους άλλους".

Γνωρίζουμε ότι όλες οι γερμανικές πόλεις άνω των 100.000 ανθρώπων καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου, με τις γυναίκες και τα παιδιά: σιωπή σχετικά με αυτό το πραγματικό ολοκαύτωμα. Αν λάβουμε υπόψη την στροφή που επιχειρείται από την επιχείρηση Ολοκαύτωμα, ό,τι σκοπεύετε να κάνετε στη Γερμανία είναι στην πραγματικότητα ο ασφαλέστερος τρόπος για μιά συσσώρευση ενός τεράστιου όγκου αντιεβραϊσμού, η έκρηξη του οποίου θα είναι μοναδική στην ιστορία. Διακριτικότητα και μετριοπάθεια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας: όλα τÎ! ± υπόλοιπα είναι αυτοκτονία.

Ούτε ο "διεθνισμός" ούτε οργουελιανοί νόμοι περί "εγκλήματος σκέψης" μπορούν να εμποδίσουν τον αντισημιτισμό να εκραγεί: μόνο η συμπεριφορά ΜΑΣ μπορεί. Ό,τι κάνετε και όλα τα κλαψουρίσματα και η άντληση χρημάτων, μπορούν μόνο να τον πάνε στα άκρα. Θα αυξηθεί εκτός λογικών ορίων, αν μπορεί να υπάρξει λογικό όριο στον αντισημιτισμό.

Ξέρω ότι είναι πρακτικά αδύνατο να ελεγχθεί η τάση μας γιά κερδοσκοπία και ότι μόνο η κατάργηση της περιτομής κατά την 8η ημέρα θα μπορούσε (η ιδιαιτερότητά μας προέρχεται από τη διαταραχή των 21 ημερών από την 1η μας εφηβεία, η οποία ξεκινά ακριβώς κατά την 8η ημέρα), αλλά θα πρέπει, τουλάχιστον, να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τέτοια σφάλματα, όπως εκείνο που προτίθενται να πραγματοποιήσουν στη Γερμανία και το οποίο θα είναι τρομακτικό.

Είμαι μεγάλος θαυμαστής των ταινιών σας (εκτός από τη Λίστα του Σίντλερ: ρωτήστε τη γυναίκα του και την πραγματική ιστορική πραγματικότητα, αλλά αυτό είναι μια μικρή γκάφα). Ελπίζω να ελέγξετε τι σας στέλνω και να ξεφύγετε από την τρέλα της πλειοψηφίας των ομογενών μας. Θα σας απαντήσω πάντα, εάν έχετε την ακεραιότητα να μου γράψετε. Αφορά σε εσάς.


Υπογράφεται από: Dr Roger Dommergue Polacco de Menasce

Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης.

του Otto Strasser.

Η Γερμανική επανάσταση.

Ποιο το νόημα του μεγάλου πολέμου; Η γερμανική επανάσταση! Αυτή η μεγαλειώδης επανάσταση του εικοστού αιώνα, όπου ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος αποτελούσε μόνο το πρώτο μέρος, της οποίας όλες οι απόπειρες ανατροπής, ανταρσίας και μαχών, αποτελούν μόνο το μερικό στο οποίο η μοίρα εξετάζει και απορρίπτει διάφορες λύσεις προκειμένου να φτάσει στη λύση. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής, το πνευματικό, το διανοητικό, λαβαίνουν χώρα μεγάλες αλλαγές, συγκεχυμένες στην έκφρασή τους, τεμαχισμένες στη μορφή τους, εμπεριέχουσες όμως την ίδια «μελωδία», αναπτυσσόμενες για τον ίδιο στόχο.

Όμως αυτός ο στόχος είναι η γερμανική επανάσταση, η επανάσταση των πατροπαράδοτων αξιών, μέσω της οποίας η μεγάλη γαλλική επανάσταση, η νίκη του φιλελευθερισμού, θα ανατραπεί, θα αντικατασταθεί και θα παραγκωνιστεί! Είναι η επανάσταση της ψυχής ενάντια στο μυαλό, του εθνικισμού ενάντια στον ατομισμό, του σοσιαλισμού ενάντια στον καπιταλισμό και αν προσπαθήσουμε να ανακοινώσουμε το πολύ πλούσιο περιεχόμενό της με έναν σχηματικό τρόπο, διακηρύσσουμε:



Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης.

Ι. Η γερμανική επανάσταση αρνείται ενώπιον του Θεού και του κόσμου τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις «συνθήκες ειρήνης» των Βερσαλλιών και του Αγίου Γερμανού, συνθήκες που βασίζονται στο ψέμα της ενοχής της Γερμανίας και επιβλήθηκαν με τη βία. Η γερμανική επανάσταση διεξάγει αδυσώπητο, φανατικό πόλεμο, με όλα τα μέσα, μέχρι να κατορθώσει να ακυρώσει όλες αυτές τις επιβαλλόμενες συνθήκες και όλες τις συμφωνίες που βασίζονται σ’αυτές.

ΙΙ. Η γερμανική επανάσταση προβάλλει την ελευθερία του γερμανικού έθνους σε ένα ισχυρό γερμανικό κράτος που θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κεντρικής Ευρώπης και που από το Memel ως το Strassbourg, από το Εupen ως τη Βιέννη, θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κυρίως πατρίδας και των αλύτρωτων περιοχών και εξαιτίας του μεγαλείου και της ικανότητάς του θα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της λευκής Ευρώπης.

ΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αρνείται να κυριαρχήσει και να εκμεταλλευτεί ξένους λαούς και έθνη. Δε θέλει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από επαρκή ζωτικό χώρο για το νεοσύστατο έθνος των Γερμανών και εφόσον αυτό το βαθύτατο φυσικό δικαίωμα στη ζωή έρχεται σε αντίθεση με αυτό άλλων λαών και εθνών, η γερμανική επανάσταση αναγνωρίζει την απόφαση για πόλεμο ως τη θέληση της μοίρας.

IV. Η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει ότι είναι αποκλειστικός σκοπός του κράτους να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του έθνους και τις στρατολογεί για την εγγύηση της ζωής και του μέλλοντος αυτού του έθνους. Δέχεται κάθε μέσο που προωθεί αυτό το σκοπό και απορρίπτει κάθε μέσο που τον υποσκάπτει.

V. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση απαιτεί την πιο σκληρή χρήση μιας ισχυρής κεντρικής αρχής ενάντια σε όλες τις ενοχλητικές και επιζήμιες οργανώσεις, είτε πολιτικές, είτε κινήματα, είτε θρησκευτικές. Το κεντρικό κράτος του γερμανικού έθνους θα συνδέει μαζί, με τους πιο ισχυρούς δεσμούς εκείνες τις δυνάμεις των τοπικών παραδόσεων και εκείνες των ηθικιστών.

VI. Σαν μια απαραίτητη επέκταση των υψηλών καθηκόντων του κράτους, η γερμανική επανάσταση δίνει ελεύθερο πεδίο για την ανάπτυξη στις δυνάμεις κατεχόμενης αυτοκυβέρνησης, που έχουν περιοριστεί και καταπιεσθεί από ένα δίχως ζωή φιλελεύθερο σύστημα. Τιμά τον ζωντανό οργανισμό σε επαγγελματικά και κατοχικά μπουντρούμια, με έναν τεχνητό κοινοβουλευτισμό και όπως οπουδήποτε και παντού, τιμά την προσωπική υπευθυνότητα της ηγεσίας πάνω στην ανευθυνότητα μιας ανώνυμης μάζας.

VII. Η γερμανική επανάσταση προκρίνει ότι το γερμανικό έθνος αποτελεί μια κοινότητα της μοίρας. Έχει όμως και την επίγνωση ότι μια κοινότητα της μοίρας δεν είναι μόνο κοινότητα αναγκών αλλά και κοινότητα «ψωμιού» και γι’ αυτό αποδέχεται όλες τις επιταγές που γεννά αυτή η αναγνώριση σύμφωνα με τη βασική αρχή: «Το κοινό καλό πριν από το ατομικό».

VIII. Έτσι η γερμανική επανάσταση απορρίπτει το ατομικιστικό οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού και η ανατροπή του αποτελεί προαπαιτούμενο για την επιτυχία της γερμανικής επαναστάσεως. Με την ίδια αποφασιστικότητα η γερμανική επανάσταση αποδέχεται το συλλογικό οικονομικό σύστημα του σοσιαλισμού, ξεκινώντας από και καταλήγοντας στη γνώση ότι σκοπός κάθε οικονομικού συστήματος είναι αποκλειστικά η ικανοποίηση των αναγκών του έθνους, όχι τα πλούτη και τα κέρδη.

IX. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει το μέγιστο δικαίωμα ιδιοκτησίας στη γη και τα μεταλλεύματα. Οι γαιοκτήμονες είναι μόνο δανειστές του έθνους και είναι υπόλογοι απέναντι στο έθνος και το κράτος γιατί το έθνος συνολικά υπερασπίζεται την ιδιοκτησία.

Χ. Στα πλαίσια του ίδιου δικαιώματος, η γερμανική επανάσταση προκρίνει το δικαίωμα όλων των εργατών να μοιράζονται την ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση της οικονομίας του γερμανικού έθνους, το οποίο κάθε λαϊκός σύντροφος υπηρετεί. Το προσωπικό του μερίδιο στην ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση, είτε αυξημένο, είτε περιορισμένο, οδηγεί σε μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Η γερμανική επανάσταση γνωρίζει και αναγνωρίζει την κινητήρια δύναμη του προσωπικού κέρδους, την εντάσσει όμως σε μια ευρύτερη κλίμακα για το κοινό καλό.

ΧΙ. H γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται το κοινό καλό ούτε ως συσσώρευση υλικών αγαθών, ούτε ως μια απεριόριστη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά αποκλειστικά ως την αποκατάσταση και τη διατήρηση στην υγεία αυτού του θεόσταλτου οργανισμού, του έθνους. Μόνο τότε μπορεί το γερμανικό έθνος να εκπληρώσει το καθήκον που του ανατέθηκε από τη μοίρα.

ΧΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται αυτό το καθήκον ως την πλήρη ανάπτυξη του μοναδικού λαϊκού χαρακτήρα και γι’αυτό μάχεται με κάθε μέσο ενάντια στη φυλετική κατάπτωση ή στις ξένες επιρροές στον πολιτισμό και είναι υπέρ μιας λαϊκής αναγέννησης και αγνότητας του γερμανικού πολιτισμού. Αυτή η μάχη αφορά ειδικά στους Εβραίους που σε συνδυασμό με τις διεθνείς δυνάμεις της μασονίας και του υπερ -μοντανισμού, μερικώς εξαιτίας της φύσης τους και εξαιτίας του διεθνισμού, τη ζωή της γερμανικής ψυχής.

ΧΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση μάχεται επίσης κατά του ιουδαιορωμαϊκού δικαίου και υπέρ ενός γερμανικού δικαίου με επίκεντρο το Γερμανό και την τιμή του και που συνειδητά θα αποδέχεται και θα εκτιμά την ανισότητα των ανθρώπων. Αυτός ο γερμανικός νόμος αναγνωρίζει ως πολίτες μόνο λαϊκούς συντρόφους και «μετρά» τον καθένα ανάλογα με την προσφορά του για το κοινό καλό.

XΙV. Η γερμανική επανάσταση ανατρέπει την κοσμοθεωρία της μεγάλης γαλλικής επανάστασης και διαμορφώνει το πρόσωπο του 20ου αιώνα. Είναι εθνικιστική, ενάντια στην υποδούλωση του γερμανικού λαού. Είναι σοσιαλιστική, ενάντια στην τυραννία του χρήματος. Είναι λαϊκή, ενάντια στην καταστροφή της γερμανικής ψυχής, όμως όλα αυτά είναι για το καλό του έθνους. Για χάρη αυτού του έθνους, η γερμανική επανάσταση δεν απέχει από τη μάχη, δε θεωρεί καμιά θυσία αρκετή, κανέναν πόλεμο πολύ αιματηρό, γιατί η Γερμανία πρέπει να ζήσει! Έτσι εμείς οι νέοι νιώθουμε έντονα τον παλμό της γερμανικής επανάστασης, έτσι εμείς οι στρατιώτες του μετώπου βλέπουμε το πρόσωπο του κοντινού μέλλοντος και βιώνουμε ταπεινά και υπερήφανα το ρόλο των εκλεκτών, να πολεμήσουν, να κερδίσουν τη μάχη του 20ου αιώνα, ικανοποιημένοι που θα δουν το νόημα του πολέμου, το 3ο Ράιχ!





από το βιβλίο «Ξεχασμένα Ιδεώδη – ο Εθνικοσοσιαλισμός πριν το 1933».
Μετάφραση – επεξεργασία κειμένου: Αίμωνας Φωτεινός.

Ηρωικός Τρόπος ζωής

του Friedrich Nietsche

Μ’ αρέσει εκείνος που πετά χρυσά λόγια πριν από τα έργα του και που κάνει όλο και περισσότερα απ’ όσα υπόσχεται.
Ο δημιουργός Εαυτός δημιούργησε την υπόληψη και την περιφρόνηση, δημιούργησε τη χαρά και τον πόνο. Το δημιουργό κορμί δημιούργησε το πνεύμα, σαν χέρι της θέλησής του.
Έναν άλλο καιρό σκέφτονταν να γίνουν ήρωες, τώρα δεν είναι παρά χαροκόποι. Μια θλίψη κι ένα ρίγος τους είναι σήμερα ο ήρωας. Μα σ’ εξορκίζω στην αγάπη μου και στην ελπίδα μου, μη πετάξεις τους ήρωες απ’ την ψυχή σου! Κράτησε ιερή την πιο υψηλή ελπίδα σου.
Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας, ούτε κι εκείνοι από καρδιάς αγαπούμε.
Βλέπω πολλούς στρατιώτες – θέλω να δω πολλούς πολεμιστές! Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε – ας μην ήταν ομοιόμορφο ότι κρύβουν μ’ αυτήν!
«Τι είναι καλό;» ρωτάτε. Το να είναι γενναίος κανείς, να τι είναι καλό.
Μακριά από την αγορά και την φήμη προικίζεται κάθε τι το μεγάλο. Μακριά από την αγορά και τη φήμη κατοίκησαν πάντα οι δημιουργοί μεγάλων αξιών.
Ένας πίνακας αξιών κρέμεται πάνω από κάθε λαό. Κοίτα, είναι ο πίνακας των υπερνικήσεών του. Κοίτα, είναι η φωνή της θέλησής του για δύναμη.
Πάντα γκρεμίζει αυτός που πρέπει να είναι δημιουργός.
Είσαι τέτοιος που να έχεις το δικαίωμα να ξεφύγεις από έναν ζυγό; Υπάρχουν μερικοί που πετούνε την τελευταία τους αξία, όταν πετάξουν από πάνω τους τη σκλαβιά τους. Ελεύθερος προς τι; Τι τον νοιάζει τον Ζαρατούστρα! Μα το μάτι σου πρέπει φωτεινό να μου αναγγείλει: ελεύθερος προς τι;
Μπορείς να δώσεις ο ίδιος στον εαυτό σου το κακό σου και το καλό σου και να κρεμάσεις από πάνω σου τη θέλησή σου σαν ένα νόμο; Μπορείς να είσαι εσύ ο ίδιος δικαστής του εαυτού σου και του νόμου σου εκδικητής;
Είσαι νέος και θέλεις να παντρευτείς και να κάνεις παιδί. Μα εγώ σε ρωτώ: είσαι άνθρωπος που έχει δικαίωμα να θέλει παιδί; Είσαι πλούσιος σε νίκες, ο δαμαστής του εαυτού σου, ο κυρίαρχος των αισθήσεών σου, αφέντης των αρετών σου; Έτσι σε ρωτώ.
Ανώτερα από σενα κτήρια πρέπει να υψώσεις. Μα πρώτα πρέπει να χτιστείς ο ίδιος εσύ, με ορθογωνισμένο κορμί και ψυχή.
Η θέληση απελευθερώνει. Αυτή είναι η αληθινή θεωρία για την θέληση και την ελευθερία.
Όπου βρήκα ζωή, εκεί βρήκα και θέληση για δύναμη. Ακόμη και στην θέληση των δούλων βρήκα την θέληση να γίνουν αφεντικά.
Μόνο εκεί που υπάρχει ζωή, υπάρχει και θέληση, μα όχι θέληση για ζωή, παρά θέληση για δύναμη! Γι αυτόν που ζει υπάρχουν πολλά πολυτιμώτερα από την ίδια την ζωή. Μα με την ίδια τη διαβάθμιση των αξιών εκφράζεται η θέληση για δύναμη.
Πού υπάρχει αθωότητα; Εκεί που υπάρχει θέληση για γέννηση. Κι όποιος θέλει να δημιουργήσει έξω και πάνω από τον εαυτό του, αυτός έχει για μένα μια καθαρότερη θέληση.
Πού υπάρχει ομορφιά; Εκεί που πρέπει να θέλω με όλη μου τη θέληση.
Το να εκτελείς κάτι μεγάλο είναι δύσκολο, μα το πιό δύσκολο είναι να διατάζεις κάτι μεγάλο.
Αρετή είναι για δαύτους ό,τι ταπεινώνει και μερεύει, για αυτό τον λύκο τον έκαναν σκύλο και τον ίδιο τον άνθρωπο το καλύτερο κατοικίδιο ζώο του ανθρώπου.
Πάντα είναι λίγοι αυτοί που η καρδιά τους κρατάει πολύ καιρό το θάρρος της και την τόλμη της· και των λίγων αυτών το πνεύμα δε χάνει την υπομονή του. Μα οι άλλοι είναι άνανδροι.
Αηδιαστικότεροι μου φαίνονται ακόμη όλοι οι σαλιογλύφτες· και το αηδιαστικότερο ζώο του ανθρώπου που βρήκα το βάφτισα παράσιτο. Τούτο εδώ ήθελε να μην αγαπά κι ωστόσο να ζει από την αγάπη.
Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί – ο άνθρωπος είναι γιοφύρι κι όχι σκοπός.
Όποιος δεν μπορεί να προστάζει τον εαυτό του, πρέπει να υπακούει.
Όχι, από τώρα κι ύστερα δε θα είναι η καταγωγή σας που θα σας τιμά, αλλά ο σκοπός σας. Η θέλησή σας και το πόδι σας, που θέλει να σας ξεπεράσει – να ποια θα είναι η νέα σας τιμή!
Η θέληση απελευθερώνει. Γιατί θέληση σημαίνει δημιουργία. Αυτό διδάσκω εγώ.
Πρέπει να έχετε εχθρούς μόνο για να τους μισείτε, αλλά όχι εχθρούς για να τους περιφρονείτε, πρέπει να είστε υπερήφανοι για τους εχθρούς σας. Να φυλάτε τον εαυτό σας για τον αξιότερο εχθρό, γι αυτό πρέπει να προσπερνάτε πολλούς.
Δεν υπάρχει πιο σκληρή δυστυχία μέσα σ’ όλα τα ανθρώπινα πεπρωμένα, από το να μην είναι οι πιο δυνατοί της γης οι πρώτοι ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι αυτό κι όλα γίνονται ψεύτικα και στραβά και τερατώδη.
Όταν τα σπαθιά διασταυρώνονταν σαν κοκκινόστιχτα φίδια, τότε οι πατέρες μας αγαπούσανε τη ζωή. Κάθε ήλιος ειρήνης τους φαινότανε ασθενικός και χλιαρός, η μακρόχρονη ειρήνη τους ντρόπιαζε.
Αν θέλετε ν’ ανεβείτε ψηλά, χρησιμοποιείτε τα δικά σας πόδια. Μην αφήνετε να σας σηκώνουν, μην καθίζετε σε ξένες πλάτες και σε ξένα κεφάλια.
Το θάρρος και η περιπέτεια και η χαρά για το άγνωστο και το ανεπιχείρητο – το θάρρος μου φαίνεται ολόκληρη η προϊστορία του ανθρώπου.



Friedrich Nietsche - ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

Ελλάς και Αδόλφος Χίτλερ

«…Πρέπει να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού.»

«…Αν μας ρωτήσει κανείς για τους προγόνους μας πρέπει να τον παραπέμπουμε πάντοτε στους Έλληνες».

Στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» δημοσιεύθηκαν στο παρελθόν αποσπάσματα από τις «Μυστικές συνομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ», αποσπάσματα τα οποία επιμελήθηκε ο γνωστός καθηγητής κ. Ενεπεκίδης. Προφανώς τα αποσπάσματα αυτά είναι από το βιβλίο του Ράουσνιγκ «Ο ΧΙΤΛΕΡ ΜΟΥ ΕΙΠΕ». Από τα αποσπάσματα αυτά προκύπτει ότι ο Χίτλερ δεν έτρεφε καμμία εκτίμηση τους κύκλους των Γερμανών εθνικιστών, που πίστευαν ότι τα πάντα προέρχονται από την Γερμανία. Αντίθετα πίστευε ότι τα πάντα προέρχονται από την Ελλάδα. Από το κείμενο που δημοσίευσε η Καθημερινή και τα παρακάτω αποσπάσματα από τις «Μυστικές συνομιλίες του Αδόλφου Χίτλερ»:
«…Οι ανθρωπολόγοι βρίσκουν κάπου κανένα κρανίο κι έπειτα ακούμε παντού να λένε: να, αυτή τη φάτσα είχαν οι πρόγονοί μας! Ποιος ξέρει αν ο άνθρωπος του Νεάτερνταλ δεν ήταν πίθηκος. Πάντως οι πρόγονοί μας δεν ζούσαν στην παραπάνω περιοχή την εποχή εκείνη!
Η χώρα μας ήταν τότε γουρουνότοπος απ’ τον οποίο το πολύ πολύ να πέρασαν.
Αν μας ρωτήσει κανείς για τους προγόνους μας πρέπει να τον παραπέμπουμε πάντοτε στους Έλληνες».

18.1.1942
«…Αν προσέξουμε τους Έλληνες, που ήσαν κι αυτοί Γερμανοί (σ.σ.: Στο σημείο αυτό ασφαλώς εννοείται η φυλετική ενότητα της Αρίας Ευρωπαϊκής Φυλής), θα διαπιστώσουμε ένα κάλλος που βρίσκεται πολύ πιο ψηλά από κείνο που είμαστε εμείς σε θέση να παρουσιάσουμε σήμερα. Αυτό ισχύει τόσο ως προς τη μεγαλοσύνη του κόσμου των ιδεών τους - μόνο στην τεχνολογία έχουν μείνει πίσω - όσο και για την εξωτερική εικόνα της εμφάνισής τους.
Αρκεί να συγκρίνει κανείς την κεφαλή του Δία ή της Αθηνάς με κανένα «Εσταυρωμένο» ή άγιο του μεσαίωνα».

25-26/1.1942


«Σε μια εποχή που οι άλλοι κατασκεύαζαν κιόλας λιθόστρωτους δρόμους, η χώρα μας δεν είχε να επιδείξει μνημεία πολιτισμού. Μόνο οι Γερμανοί της θάλασσας συνέβαλαν κάπως στον πολιτισμό. Οι Γερμανοί που είχαν μείνει στο Χολστάϊν (λόγου χάρη) εξακολουθούν να είναι και έπειτα από 2000 χρόνια ακόμη χοντράνθρωποι, ενώ τα αδέλφια τους που μετανάστευσαν στην Ελλάδα εκπολιτίσθηκαν σε υψηλό βαθμό.
Περισσότερο από κάθε φυλετικό χαρακτηριστικό επιβιώνει στον άνθρωπο αυτό που τρώει. Η σούπα που έφαγα στο Χολστάιν, είναι κατά την γνώμη μου ο «μέλας ζωμός» των Σπαρτιατών. Γίνομαι σκεπτικός όταν βλέπω τα ανασκαφικά ευρήματα των περιοχών μας - λέω πως τα πράγματα αυτά είναι συχνά προϊόντα εντελώς άλλων τόπων, που τα πήραν οι Γερμανοί των παραλίων αντάλλαγμα για το κεχριμπάρι τους. Ο πολιτισμός τους ήταν χαμηλού επιπέδου, όπως σήμερα των νέγρων «Μαόρι» της Νέας Ζηλανδίας. Είχαν όμως, το Ελληνικό προφίλ καθώς και την ρωμαϊκή κεφαλή των Καισάρων. Νομίζω πως ανάμεσα στους χωρικούς μας βρίσκονται τουλάχιστον 2.000 άτομα που έχουν τέτοιες κεφαλές».

4.2.1942


«Κατά την διάρκεια του φαγητού ανέφερε ο Φύρερ ότι για τις ανασκαφές οικισμών των Γερμανών προγόνων μας της προχριστιανικής εποχής γίνεται πάντοτε πολύς θόρυβος. Και ότι δεν συμπαθεί καθόλου αυτό το είδος του εθνικισμού, γιατί κατά την ίδια εποχή που οι πρόγονοί μας κατασκεύαζαν πέτρινες σκάφες και πήλινες στάμνες για τις οποίες οι Γερμανοί προϊστορικοί ερευνητές μας έκαναν τόσο μεγάλο θόρυβο, στην Ελλάδα είχαν χτίσει προ πολλού ακροπόλεις(…). Οι πραγματικοί φορείς του πολιτισμού, όχι μόνο τις τελευταίες χιλιετίες προ Χριστού ήσαν οι Μεσογειακές χώρες. Αυτό μας φαίνεται καμιά φορά, είπε ο Φύρερ, απίθανο επειδή κρίνουμε τις παραπάνω χώρες κατά την κατάσταση στην οποία τις βρίσκουμε σήμερα. Αυτό όμως είναι εντελώς εσφαλμένο».

7.7.1942


Τι έλεγε για τον Ελληνισμό ο Χίτλερ σε ανύποπτο χρόνο – Mein Kampf 1924

Όπως διαβάσαμε παραπάνω, αυτά έλεγε ο Χίτλερ τα έτη 1941-42, όταν ήδη είχε ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και αυτός ήταν ο κυβερνήτης της Γερμανίας. Ιδιαίτερη σημασία έχει όμως και το τι είχε γράψει ο Χίτλερ σε ανύποπτο χρόνο, κρατούμενος στην φυλακή, στο βιβλίο του «ΜΕΙΝ ΚΑΜPF», που κυκλοφόρησε το 1924. Επιλέξαμε τρία αποσπάσματα από το βιβλίο του. Το πρώτο αφορά την επίσκεψή του στο κοινοβούλιο της Αυστρίας και έχει ως εξής:
«Το Γερμανικό στοιχείο μέσα στο Αυστριακό κράτος εξαρτούσε την τύχη του από τις αποφάσεις της Ράιχσρατ. Μέχρι που να καθιερωθεί παγκοσμίως η μυστική ψήφος, υπήρχε ακόμη μια ταπεινή πλειοψηφία Γερμανών στο Κοινοβούλιο. Αυτή η κατάσταση έδινε αφορμή για συλλογισμούς πάνω στην αβέβαιη στάση της Σοσιαλδημοκρατίας για τα εθνικά ζητήματα και την αντίθεση της κάθε φορά που έμπαινε θέμα σημαντικό για την τύχη και τα ενδιαφέροντα των Γερμανών. Φοβόταν ότι θα διασπαρούν οι οπαδοί της μέσα σε ξένους λαούς. Μέχρι τότε η Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορούσε να διεκδικεί δικαιώματα γερμανικού κόμματος, αλλά η καθιέρωση της ψήφου πήρε τα πρωτεία από τους Γερμανούς ακόμα και αριθμητικώς. Έτσι ο δρόμος τώρα ήταν ελεύθερος για τον «απογερμανισμό».
Από τότε, η βαθειά εθνική μου συνείδηση επαναστάτησε, μέσα σε μια αίθουσα αντιπροσώπων του λαού όπου όχι μόνο δεν αντιπροσωπευόταν κάθε τι γερμανικό αλλά και προδινόταν. Όμως αυτά τα ελαττώματα του εκλογικού συστήματος ήταν τα λιγότερο αξιοκατάκριτα, όσο το Αυστριακό Κράτος. Είχα κιόλας καταλάβει ότι όσο θα επιζούσε η Αυστριακή Κυβέρνηση η γερμανική πλειοψηφία δε θάπαιρνε ποτέ μια προνομιακή θέση στο Κοινοβούλιο.
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες μπήκα για πρώτη φορά σ’ αυτές τις αίθουσες που τόσο σεβόμουν αλλά και τόσο τις είχαν δυσφημήσει. Άλλωστε και μόνο η αρχιτεκτονική σου γεννούσε το σεβασμό: είχα μπροστά μου το υπέροχο Ελληνικό στοιχείο, εδώ στη γερμανική γη».
Το δεύτερο απόσπασμα από το «Μάιν Κάμπφ» αναφέρεται στην δημιουργία του πολιτισμού:
«Θα ήταν μάταιος κόπος να συζητούμε πάνω στο σημείο του ποια ή ποιες ράτσες υπήρξαν πρωταρχικά οι φορείς του ανθρώπινου πολιτισμού κι έχουν, στην συνέχεια, βάλει τα θεμέλια αυτού που εννοούμε, λέγοντας: ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να ρωτήσουμε τώρα, με τις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο κι η απάντηση είναι εύκολη και ξεκάθαρη. Όλα όσα έχουμε σήμερα μπροστά μας σαν σημάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, καρποί της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνικής είναι, σχεδόν κυριολεκτικά, δημιουργήματα και καρποί της δραστηριότητας των Αρίων. Αυτό το γεγονός επιτρέπει να συμπεράνουμε αμοιβαία κι όχι χωρίς σοβαρούς λόγους, ότι η Άρια φυλή είναι ο μοναδικός δημιουργός μιας ανώτερης ανθρωπότητας και σαν συνέχεια, ότι αντιπροσωπεύει τον πρωταρχικό τύπου αυτού που εννοούμε με τη λέξη: «άνθρωπος». Ο Άριος είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας το θείο άστρο του πνεύματος φώτιζε πάντοτε το ξεκάθαρο μέτωπο του πάντα αυτός άναβε και διατηρούσε τη φωτιά που κάτω απ’ τη μορφή της γνώσης, φώτιζε τη νύχτα κι αποκάλυπτε τα μυστήρια, που επίμονα ήθελαν να κρατήσουν τη σιωπή τους, δείχνοντας έτσι στον άνθρωπο τον δρόμο που έπρεπε να χαράξει για να καταστεί κυρίαρχος πάνω στ’ άλλα ζωντανά πλάσματα τούτης της γης. Αν εξάλειφαν απ’ το πρόσωπο της γης τον Άριο, ένα βαθύ σκοτάδι θα ξαπλωνόταν πάνω της, για μερικούς αιώνες ο πολιτισμός που αυτός δημιούργησε θ’ αντανακλούσε ακόμη αλλά τελικά ο κόσμος θα μεταβαλόταν σε μιαν απέραντη έρημο.
Αν διαχωρίζαμε την ανθρωπότητα και την ιστορία της σε τρεις ανθρώπινους τύπους: σ’ αυτόν που την δημιούργησε, σ’ αυτόν που διαφύλαξε την παρακαταθήκη και σ’ αυτόν που την κατάστρεψε δεν θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τον Άρειο παρά μόνο στον πρώτο ανθρώπινο τύπο. Εγκαθίδρυσε τα θεμέλια και το μεγάλο έργο ολόκληρης της ανθρώπινης δημιουργίας και μονάχα απ ‘τη θέα του και την ύπαρξη του εξαρτήθηκε ο χαρακτήρας των υπόλοιπων λαών. Έστησε τις χοντρές πέτρες και τα σχέδια των οικοδομημάτων της ανθρώπινη προόδου και άφησε μόνο την εκτέλεση τους στο πνεύμα των άλλων φυλών. Παράδειγμα: μέσα σε μερικές δεκάδες χρόνια ολόκληρη η Ανατολή κι η Ασία θα μπορούσε να ονομάζει δικό της έναν πολιτισμό που την θεμελιακή βάση του έβαλε το Ελληνικό πνεύμα και η Γερμανική τεχνική».
Το τρίτο απόσπασμα είναι σχετικό με τα όσα γράφει στο βιβλίο του το 1924 για την εκπαιδευτική πολιτική του κράτους του εάν ποτέ οι εθνικοσοσιαλιστές πάρουν την εξουσία:

«Η δεύτερη μεταρρύθμιση που το φυλετικό Κράτος πρέπει να επιφέρει στα προγράμματα διδασκαλίας είναι η ακόλουθη:
Είναι ιδιαίτερο γνώρισμα της υλιστικής εποχής μας, η διδασκαλία κ’ η μόρφωση να στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά προς τις θετικές επιστήμες: Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κ.τ.λ. Βέβαια, αυτές οι γνώσεις, είναι χρήσιμες σε μίαν εποχή όπου βασιλεύει η τεχνική και η χημεία κι όπου η καθημερινή ζωή τις έχει καθιερώσει κατά τρόπο εκπληκτικό. Μολοντούτο ο κίνδυνος είναι μεγάλος όταν στραφεί ολοκληρωτικά, η γενική παιδεία ενός Κράτους, αποκλειστικά και πάντα σ’ αυτές τις επιστήμες. Αντίθετα η γενική παιδεία πρέπει πάντοτε ν’ αποβλέπει σ’ ένα ιδανικό. Έχει καθήκον να στηριχθεί πάνω σε βάσεις «ανθρωπιστικές» και να δημιουργήσει τα σημεία απ’ όπου αργότερα θα ξεκινήσει μια επαγγελματική εκπαίδευση πιο ανεπτυγμένη. Αν δεν γίνει αυτό, τότε ξοδεύουμε ασυλλόγιστα δυνάμεις που θάχουν πολύ πιο μεγάλη σημασία για την ανθρώπινη ύπαρξη αργότερα, απ’ όλες αυτές τις τεχνικές γνώσεις. Ειδικώτερα η διδασκαλία της ιστορίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει την αρχαία περίοδο. Αν κατέχουμε έστω και σε χοντρές γραμμές την Ρωμαϊκή ιστορία, θα μας γίνει ο καλύτερος οδηγός για τα σημερινά χρόνια, αλλά και για όλες τις εποχές. Πρέπει ακόμη να διαφυλάξουμε σ’ όλη του την ομορφιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να βρούμε την κοινότητα της ράτσας που τις ενώνει και τα σημεία όπου έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα: ένας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ’ αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».


Αναφορά στους Έλληνες στο κεφάλαιο¨ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ¨ του "mein kampf":

Αυτή η ικανότητα είναι πάντα εκεί, αν και θα βρεθεί κοιμισμένη εκτός αν οι εξωτερικές περιστάσεις την ξυπνούν στη δράση. Τα έθνη, ή μάλλον οι φυλές, που χρηματοδοτούνται με την ικανότητα της πολιτιστικής δημιουργiκότητας κατέχουν αυτήν την ικανότητα σε μια λανθάνουσα μορφή κατά τη διάρκεια των περιόδων όταν οι εξωτερικές περιστάσεις είναι δυσμενείς προς το παρόν και επομένως δεν επιτρέπουν στην ικανότητα για να εκφραστούν αποτελεσματικά.
Είναι επομένως εξωφρενικά άδικο να μιλήσει για τους προ-χριστιανικούς Γερμανούς ως βαρβάρους που δεν είχαν κανέναν πολιτισμό. Δεν είναι ποτέ τέτοιοι. Αλλά η δριμύτητα του κλίματος που επικράτησε στις βόρειες περιοχές που κατοίκησαν στους επιβληθέντες όρους της ζωής που παρακώλυσαν μια ελεύθερη ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων τους. Εάν είχαν έρθει στο δικαιότερο κλίμα του νότου, χωρίς τον προηγούμενο πολιτισμό, και εάν απόκτησαν το απαραίτητο ανθρώπινο υλικό - δηλαδή, άτομα μιας κατώτερης φυλής - για να τους εξυπηρετήσουν, θα είχαν ανθίσει έξοχα εμπρός, όπως στην περίπτωση των Ελλήνων, παραδείγματος χάριν.
Αλλά αυτή η αρχέγονη δημιουργική ικανότητα στα πολιτιστικά πράγματα δεν οφειλόταν απλώς στο βόρειο κλίμα τους. Γιατι ο Λαπωνας ή ο Εσκιμώος δεν θα γινοταν δημιουργός ενος πολιτισμου ακομα και εάν αυτός είχαι μεταμοσχευθεί στο νότο. Όχι, αυτή η θαυμάσια δημιουργική ικανότητα είναι ένα ειδικό δώρο που παραχωρείται στον άριο, εάν βρίσκεται κοιμισμένο σε αυτον ή γίνεται ενεργό, όπως οι δυσμενείς όροι της φύσης αποτρέπουν την ενεργό έκφραση εκείνης της ικανότητας ή της ευνοϊκής άδειας περιστάσεων σ' αυτό!
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: Δηλαδή ακόμα και αν οι αρχαίοι Γερμανοί είχαν τις ευνοϊκότερες συνθήκες ζωής θα είχαν κατορθώσει απλώς να φτάσουν το πολιτιστικό επίπεδο των αρχαιών Ελλήνων (οχι να το ξεπεράσουν)!

Ενα μικρό δείγμα του έργου του Ιωάννου Μεταξά

23 – 10 – 1936 Γεωτρήσεις σε Μακεδονία Θράκη, για ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου!

26 – 10 – 1936 Αποφυλακίζονται οι κρατούμενοι για χρέη μέχρι 1000 δραχμές!

30 – 10 – 1936 Το Πυροσβεστικό Σώμα επεκτείνεται και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος!

25 – 12 – 1936 Ιδρύεται οικονομική αστυνομία για την δίωξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής!

17 – 01- 1937 Με αναγκαστικό νόμο καθορίζεται ο τρόπος απονομής σεβασμού, προς την σημαία και τα Εθνικά σύμβολα!

06 – 02 – 1937 Το κράτος αναλαμβάνει την εκμετάλλευση διαφόρων υπεραστικών λεωφορειακών γραμμών και τ΄αυτοκίνητα των γραμμών αυτών υπάγονται στον ΟΣΕ!

04 – 03 – 1937 Αρχίζει η εφαρμογή του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τον Πειραιά!

24 – 03 – 1937 Με τα διαθέσιμα των νομικών προσώπων η κυβέρνηση αποφάσισε την εκτέλεση διαφόρων παραγωγικών έργων!

27 – 12 – 1937 Μέτρα της κυβέρνησης υπέρ των σταφιδοπαραγωγών. Ενισχύεται οΑΣΟ κι απαγορεύεται η επέκταση των φυτειών!

02 – 04 -1937 Καθιερώνεται η πρώτη Μαΐου ως εορτή της εργασίας!

20 – 04 – 1937 Θα κατασκευαστεί πλωτή δεξαμενή στην Σύρο για την εξυπηρέτηση της Εμπορικής Ναυτιλίας!

02 – 05 – 1937 Συνίσταται Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων κι ορίζεται το πρώτο διοικητικό του συμβούλιο!

14 – 05 – 1937 Ηλεκτροκινείται ο σιδηρόδρομος Κηφισιάς με απλή στρωτή γραμμή. Στις διαβάσεις θα κατασκευασθούν γέφυρες!

13 – 06 – 1937 Γίνονται τα εγκαίνια της γεωργικής εκθέσεως Ζαππείου, με αφάνταστη ποικιλία εκθεμάτων απ’ όλη την Ελλάδα!

30 – 06 – 1937 Χορηγείται δάνειο ύψους 55.000.000 δραχμών στον Δήμο Αθηναίων, για την ανέγερση της νέας λαχαναγοράς στο Ρούφ!

09 – 07 – 1937 Το υπουργείο Γεωργίας απαγόρευσε την χορήγηση αδειών στους δασικούς υπαλλήλους, κατά το θέρος, εξ’ αιτίας του κινδύνου πυρκαγιών!

25 – 08 – 1937 Με απόφαση του υπουργού Εργασίας συστάθηκαν γραφεία ευρέσεως εργασίας σε μεγάλες πόλεις της χώρας!

27 – 09 – 1937 Από την 15η Νοεμβρίου αρχίζει η τακτική λειτουργία του Οργανισμού Κοινωνικών Ασφαλίσεων!

10 -10 – 1937 Αναδιοργανώνεται επί νέων βάσεων η Πάντειος Σχολή κι εξομοιώνεται με τα Πανεπιστήμια!

23 – 10 – 1937 Ιδρύεται η Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη στην Ήπειρο!

19 – 11 – 1937 Αναδιοργανώνονται οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες κι ιδρύονται νέα τμήματα στην Τρίπολη και στα Γιάννενα!

23 – 12 – 1937 Καταρτίζονται νομοσχέδια σχετικά με την οργάνωση της νεολαίας επί Εθνικών βάσεων!

14 – 01 – 1938 Αρχίζει η λειτουργία των μαθητικών συσσιτίων σε όλα τα Δημοτικά σχολεία της χώρας!

01 – 02 – 1938 Άρχισε η ασύρματη επικοινωνία με την Κρήτη!

09 – 03 – 1938 Ιδρύονται δημόσια Νοσηλευτικά Ιδρύματα στην Νάουσσα, στην Ξάνθη, στο Βαθύ Σάμου και στην Λαμία!

22 – 03 – 1938 Ανακαλύφθηκαν ραδιενεργές πηγές στα Καμμένα Βούρλα με ραδιενέργεια μεγαλύτερη από 230 μονάδες mache, γεγονός που τις κατατάσσει στις καλύτερες της Ευρώπης!

20 – 04 – 1938 Καθιερώνεται ο θεσμός της Αγροτικής Ασφάλειας σε όλη την χώρα, για την πρόληψη και καταστολή αγροτικών αδικημάτων!

21 – 05 – 1938 Αρχίζει επίσημα η λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών!

20 – 08 – 1938 Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στην αφοπλισμένη ζώνη της Δυτικής Θράκης κι η Αλεξανδρούπολις ορίσθηκε ως έδρα Σώματος Στρατού!

25 – 08 – 1938 Δύο μεγάλες οτομοτρίς εξυπηρετούν την σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Βόλου και Λάρισας!

18 – 09 – 1938 Επεκτείνεται η μηχανική καλλιέργεια κατά τις αροτριώσεις σε πολλές περιφέρειες της χώρας!

30 – 09 – 1938 Ιδρύεται Ελληνικό Τουριστικό Γραφείο στο Λονδίνο, για την ανάπτυξη του Ελληνικού Τουρισμού!

01 – 10 – 1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Σχολής Αξιωματικών της Αστυνομίας Πόλεων!

04 – 10 – 1938 Οργανώνεται πλήρως η τροχαία κίνησης στην πρωτεύουσα!

07 – 11 – 1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης στα Γιάννενα!

30 – 11 – 1938 Αρχίζει η πλήρης ιατρική περίθαλψη των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ και προσλαμβάνονται οι απαραίτητοι γιατροί!

07 – 12 – 1938 Γίνονται 12 οι Νομαρχίες του Κράτους!

09 – 03 – 1939 Έγιναν τα εγκαίνια του Ινστιτούτου Χημείας και Γεωργίας!

08 – 06 – 1939 Καταργούνται τα οκτατάξια Γυμνάσια κι απ’ το προσεχές έτος ιδρύονται εξατάξια!

18 – 06 – 1939 Σύμφωνα με τις γνωμοδοτήσεις ειδικών η υπάρχουσα ποσότητα χρυσού στον Γαλλικό ποταμό, είναι εκμεταλλεύσιμη! Συνεχίζονται οι έρευνες για την ανακάλυψη πετρελαίου στην Ήπειρο!

12 – 10 – 1939 Περατώθηκαν οι εργασίες αναστηλώσεως του ναού της Απτέρου Νίκης!

13 – 10 – 1939 Το Αεροπορικό Σώμα αποκτά δικό του Μετοχικό Ταμείο στην Αθήνα!

16 – 11 – 1939 Ιδρύεται στην Αθήνα η Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής!

23 – 01 – 1940 Αρχίζει η κατασκευή του αποχετευτικού αγωγού της Αθήνας!

28 – 02 – 1940 Έγιναν τα εγκαίνια δύο σταθμών ασυρμάτου στο Χαρβάτι και στην Λούτσα!

16 – 03 – 1940 Η Ελλάδα αποκτά Αστικό Κώδικα!

28 – 03 – 1940 Θεμελιώθηκαν οι μόνιμες εγκαταστάσεις της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης!

13 – 04 – 1940 Αρχίζει έντονος ανθελονοσιακός αγώνας!

08 – 05 – 1940 Εγκαινιάζεται η γέφυρα στον Νέστο ποταμό κι η σιδηροδρομική γραμμή Μύρρινας – Τσάγεζι!

26 – 05 – 1940 Θεμελιώνεται το Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο!

Σεβαστιανός Φουλίδης - Ο ήρωας Έλληνας εθελοντής Αξιωματικός της Μεραρχίας Brandenburg

Με τους Ελληνοπόντιους του ΡΟΑ είχε σχέση και ένα ικανότατο στέλεχος των γερμανικών Ειδικών Δυνάμεων (Μεραρχία Brandenburg), ο συμπατριώτης μας Σεβαστιανός Φουλίδης , ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από το γερμανικό επιτελείο στις πιο δύσκολες αποστολές. Ο Φουλίδης καταγόταν από τον Πόντο και ήταν φανατικός αντικομουνιστής. Στη γερμανική αντικατασκοπία είχε ενταχθεί το 1938, με μοναδικό σκοπό να πλήξει τους Μπολσεβίκους με οποιονδήποτέ τρόπο. Αφού φοίτησε σε μια σχολή πρακτόρων και εκπαιδεύτηκε στο Quenz, εντάχθηκε στο τμήμα της Brandenburg που είχε την ευθύνη των βαλκανικών χωρών. Ο Κανάρης, που συνδεόταν φιλικά με τον Φουλίδη, ζήτησε από τον Έλληνα πράκτορα να του μεταφέρει πληροφορίες για την κατάσταση που επικρατούσε στη νότια Ρωσία και στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Επειδή όμως η τουρκική αστυνομία τον καταζητούσε από την εποχή του Μικρασιατικού Πολέμου (1919-1922) , ο Φουλίδης μετέφερε την έδρα του στην Αθήνα. Στη συμφωνία που έκανε με τον Κανάρη τόνισε πως η δράση του και οι πληροφορίες που θα συγκέντρωνε θα αφορούσαν αποκλειστικά τη Σοβιετική Ένωση και σε καμία περίπτωση την Ελλάδα, την οποία θεωρούσε πατρίδα του και υπεραγαπούσε. Άλλωστε σε προσωπικές του συζητήσεις με τον αρχηγό της Abwehr ανέφερε πως ότι έκανε το έκανε για να δει τον Πόντο ενωμένο με τη μητροπολιτική Ελλάδα, μετά τον νικηφόρο αγώνα του Άξονα εναντίον των Σοβιετικών.


Επί δύο ολόκληρα χρόνια ο Φουλίδης συνεργαζόταν στενά, εκτός από τη γερμανική Αbwehr και με τον αστυνόμο Σπύρο Παξινό της Υπηρεσίας Αλλοδαπών. Είχε συμφωνήσει με τον Παξινό, με την έγκριση του Κανάρη, να παραχωρεί στις ελληνικές αρχές όλα τα έγγραφα και τα δελτία των πρακτόρων του , τα οποία, αφού θα φωτογραφίζονταν, θα του επιστρέφονταν για να σταλούν στο Βερολίνο. Με τη βοήθεια του Παξινού ο Φουλίδης οργάνωσε το δίκτυό του, που το αποτελούσαν κυρίως ρωσομαθείς Έλληνες. Κατόρθωσε να τους ναυτολογήσει σε τουρκικά καράβια που επισκέπτονταν τα ρωσικά λιμάνια του Ευξείνου Πόντου. Παράλληλα αποκατέστησε επαφή με τους πράκτορες του οι οποίοι κατοικούσαν στη νότια Ρωσία. Για τη συνεργασία Φουλίδη - Παξινού έγραψε στα απομνημονεύματα του ο Άρθουρ Ζάιτς, ένας άλλος σημαντικός Γερμανός πράκτορας στην Ελλάδα : "Με αυτόν τον τρόπο η εναντίον της Ρωσίας κατασκοπευτική εργασία του Φουλίδη κατέληγε να γίνεται τη και να επωφελούνται συγχρόνως η ελληνική η αγγλική και η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών. Τούτο το γνώριζε βέβαια η γερμανική κατασκοπία, η οποία κατά κανόνα δεν επέτρεπε στους πράκτορες της παρόμοιες συνεργασίες. Και αυτό επετράπη μόνο στον Φουλίδη, επειδή αυτός είχε δηλώσει ότι ως Έλληνας στην καταγωγή, δεν δεχόταν να εργασθεί στην Ελλάδα ως κατάσκοπος της Γερμανίας, χωρίς τη συγκατάθεση των ελληνικών αρχών. Και ο ίδιος πρότεινε αυτού του είδους τη συνεργασία, την οποία τόσο ο Ναύαρχος Κανάρης, όσο και ο άμεσος προϊστάμενος του Φουλίδη στο Βερολίνο, συνταγματάρχης Μούντσιγκερ, υιοθέτησαν απολύτως, διότι αφενός είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη και εκτίμηση στον χαρακτήρα του Φουλίδη και αφετέρου οι πληροφορίες αφορούσαν τη Ρωσία, εναντίον της οποίας στρέφονταν τότε όλοι. Αυτά βέβαια ίσχυαν ως την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, οπότε οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν ανάγκασαν τη γερμανική κατασκοπεία να τροποποιήσει το πρόγραμμα της.



Η επίθεση στη Σοβιετική Ένωση ήταν θέμα χρόνου. Ο Φουλίδης ήταν ενημερωμένος από τους προϊσταμένους του στο Βερολίνο. Οργάνωσε λοιπόν ένα σώμα από αποφασισμένους Λευκορώσους μετανάστες ρου ζούσαν από καιρό στην Ελλάδα και τους έστειλε λίγους μήνες αργότερα πίσω από τις ρωσικές γραμμές για διενέργεια δολιοφθορών, συλλογή πληροφοριών και διασπορά ψευδών ειδήσεων.Ο ίδιος ο Φουλίδης έφυγε από την Ελλάδα τον Αύγουστο του 1941 και παρουσιάστηκε στον συνταγματάρχη φον Κλάουζεβιτς , αρχηγό της Υπηρεσίας Κατασκοπείας της Ομάδας Στρατιών του Νότου. Αποστολή του ήταν η συλλογή πληροφοριών για την κατάσταση που επικρατούσε στα ρωσικά μετόπισθεν και ο κλονισμός του ηθικού των Ουκρανών οι οποίοι υπηρετούσαν στον Κόκκινο Στρατό. Ο Σ. Φουλίδης και η ομάδα του εφοδιάστηκαν με το και κατάλληλο προπαγανδιστικό υλικό και μεταφέρθηκαν ένα βράδυ με γερμανικό αεροπλάνο πίσω από τις ρωσικές γραμμές.Ο τολμηρός Έλληνας κατάφερε πολύ περισσότερα από όσα περίμενε το γερμανικό στρατηγείο. Πρώτα από όλα ενημέρωσε με τον ασύρματο του τον Κλάουζεβιτς για την ακριβή θέση των αεροδρομίων τα οποία χρησιμοποιούσαν οι Σοβιετικοί, καθώς και για τον αριθμό και τη θέση των αρμάτων μάχης που υπεράσπιζαν το Κίεβο. Όταν άρχισε η γερμανική επίθεση ο Φουλίδης και οι σύντροφοι του πέρασαν πάλι μέσα από τις ρωσικές γραμμές. Με κίνδυνο της ζωής τους ενημέρωσαν τον επιτελάρχη του γερμανικού στρατεύματος για τις κινήσεις των ρωσικών τεθωρακισμένων, τα οποία τελικά εξουδετερώθηκαν.Δύο μέρες μετά την κατάληψη του Κιέβου στο πολεμικό ανακοινωθέν της Wehrmacht έγινε μνεία του ηρωισμού και της αυτοθυσίας της ομάδας Φουλίδη. Ο ίδιος από ανθυπολοχαγός προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού έπ’ ανδραγαθία. Στη συνέχεια οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, "αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λόρενς της Αραβίας", όπως έγραψε ο Ζάιτς.

Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι , Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών. Ήταν τόσο μεγάλη η ταραχή της ρωσικής κυβέρνησης ώστε και μετά το τέλος του πολέμου οι λαοί αυτοί θεωρήθηκε ότι δεν μπόρεσαν να αποβάλουν το "σπέρμα της προδοσίας" με το οποίο "διαβρώθηκαν" από τους Γερμανούς. Αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής ήταν να εκτοπισθούν 500.000 περίπου Καυκάσιοι, μεταξύ των ετών 1944 και 1947 στη Σιβηρία. Το τέλος του Φουλίδη ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο. Τον Δεκέμβριο του 1943 ο Κλαούζεβιτς του ανέθεσε να εισχωρήσει εκ νέου στις ρωσικές γραμμές για να εξακριβώσει τον αριθμό των Σοβιετικών και τη διάταξη των εχθρικών τεθωρακισμένων. Ο Φουλίδης έγινε όμως αντιληπτός από μια ρωσική περίπολο και άφησε την τελευταία του πνοή σε απόσταση μόλις 200 μέτρων από τις γερμανικές γραμμές.

Το αμφιλεγόμενο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Η Άννα Φρανκ (το πλήρες όνομά της προφέρεται Αννελίς Μαρί Αννέ Φρανκ) ήταν μια νεαρή Γερμανoεβραία, η οποία έγινε γνωστή μετά θάνατον όταν και δημοσιεύτηκε από τον πατέρα της Ότο Φρανκ, το προσωπικό της ημερολόγιο, το οποίο έγραψε μεταξύ 1942 και 1944 κρυμμένη σε μια σοφίτα κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ολλανδία. Η Άννα Φρανκ και όλη της η οικογένεια συνελήφθη απ’ τους Γερμανούς και κατόπιν ή ίδια εστάλη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μπέργκεν-Μπέλσεν, όπου και πέθανε από τύφο, σε ηλικία 15 ετών, τον Μάρτιο του 1945. Ο μόνος που διασώθηκε από την οικογένεια, ήταν ο πατέρας της.

Η οικογένεια Φρανκ, ήταν μια ευκατάστατη μεγαλοαστική οικογένεια. Ο Ότο Φρανκ ήταν τραπεζίτης στην Φρανκφούρτη, επιδιδόμενος ταυτόχρονα και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ η σύζυγός του, Έντιθ, ήταν κόρη βιομηχάνου. Το 1933, η οικογένεια Φρανκ θα μετακομίσει στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα με την γερμανική δικαιοσύνη, και θα αγοράσει ένα εργοστάσιο παρασκευής καρυκευμάτων και συντηρητικών τροφίμων, ενώ θα δραστηριοποιηθεί και σε μια εταιρεία που παρήγαγε την πεκτίνη, ένα εκχύλισμα φρούτων με το οποίο παρασκευάζονταν ζελέ. Με την γερμανική κατοχή το 1940, ο Φρανκ θα μεταβιβάσει εικονικά τις επιχειρήσεις του σε συνεργάτες του για να μην τις κατάσχουν οι Γερμανοί. Έτσι, οι Φρανκ θα εξακολουθήσουν να έχουν εισόδημα και να ζουν αξιοπρεπώς.

Τον Ιούλιο του 1942, καθώς οι διώξεις εναντίον των Εβραίων εντείνονται, ο Ότο Φρανκ, η σύζυγός του, οι δυο τους κόρες, Άννα και Μαργκότ, και τέσσερις ακόμη Εβραίοι, θα κρυφτούν σε μερικά δωμάτια των γραφείων του Φρανκ και την επίβλεψή τους θα αναλάβει η γραμματέας του, Μιπ Γκις με τον σύζυγό της, οι οποίοι δεν ήταν Εβραίοι. Κατά την διαμονή τους εκεί, η 13χρονη Άννα Φρανκ θα γράψει τις εμπειρίες της σε ένα ημερολόγιο που της έκαναν δώρο οι γονείς της για τα γενέθλιά της. Το ημερολόγιο αυτό, θα δημιουργούσε αργότερα αρκετές συζητήσεις, που κρατάνε έως και τις μέρες μας, καθώς υπάρχουν πλήθος ενστάσεων και αμφισβητήσεων για την αυθεντικότητά του και τις συνθήκες κάτω υπό τις οποίες γράφτηκε.

Στο σημείο αυτό, γίνονται και κάποιες ειρωνικές κριτικές (πέραν της κριτικής στον Ότο Φρανκ για την εμπορευματοποίηση της μνήμης της κόρης του), για το κατά πόσον ήταν αντίξοες οι συνθήκες που ζούσαν οι Φρανκ στα μυστικά δωμάτια και κατά πόσον ήταν μυστικά αυτά τα δωμάτια. Όπως προκύπτει και μέσα από το ημερολόγιο, οι Φρανκ ζούσαν σχετικά πλουσιοπάροχα (οι αναφορές σε άφθονες κονσέρβες, αλεύρι, κρέας, γάλα, βούτυρο, πατάτες, φράουλες, γιαούρτι, αρακά κ.ά. που τους έφερνε η Μιπ Γκις «σαν φορτωμένη γαϊδούρα» όπως περιγράφεται, δεν παραπέμπουν σε οικογένεια που λιμοκτονεί), ενώ ο Ότο Φρανκ κατά διαστήματα επισκέπτονταν και το γραφείο του για να δει πως πάνε οι δουλειές. Η δε παραμονή τους σ’ αυτό το σπίτι (που έβλεπε σε κοινό ακάλυπτο χώρο μαζί με άλλα 50 διαμερίσματα) ήταν κοινό μυστικό στην περιοχή (μέχρι κι ο οπωροπώλης τους έφερνε παραγγελίες στο σπίτι). Και το σίγουρο είναι πάντως, πως κάποιος που κρύβεται δεν δίνει στόχο, φωνασκώντας ή χρησιμοποιώντας…ηλεκτρική σκούπα.

Όταν επέστρεψε στην Ολλανδία ο Ότο Φρανκ, η Μιπ Γκις του παρέδωσε το ημερολόγιο της κόρης του, το οποίο είχε βρει και είχε φυλάξει, χωρίς να το διαβάσει, όπως υποστήριξε. Ο ίδιος ο Φρανκ όμως είχε υποστηρίξει ότι βρήκε μόνος του το ημερολόγιο, κρυμμένο σε ένα ράφι. Εν πάση περιπτώσει, η Γκις τιμήθηκε πολλές φορές από διάφορες εβραϊκές οργανώσεις, το ολλανδικό και το γερμανικό κράτος, για την προστασία που παρείχε στους Φρανκ και στους φίλους τους και για την διάσωση του ημερολογίου (η Μιπ Γκις πέθανε τον Ιανουάριο του 2010).

Ο Ότο Φρανκ, θα αποφασίσει να κάνει βιβλίο και να δημοσιεύσει το ημερολόγιο της κόρης του. Κι εδώ αρχίζουν οι πρώτες αμφισβητήσεις. Υπάρχει σήμερα η κοινή πεποίθηση, ότι το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ είναι ένα μόνο έντυπο. Αυτό είναι λάθος. Αρχικά υπήρχαν τουλάχιστον 2-3 τετράδια και σκόρπιες σημειώσεις, καθώς το ημερολόγιο που είχαν κάνει δώρο στην 13χρονη Άννα, ήταν σχετικά μικρό. Η Γκις ανέφερε χαρακτηριστικά ότι το είχε βρει μέσα σε ένα τετράδιο ασκήσεων. Όταν η Άννα Φρανκ εξάντλησε το ημερολόγιο, συνέχισε να γράφει σε άλλα τετράδια. Το 1944, σύμφωνα με τον Ότο Φρανκ, η κόρη του όταν άκουσε στο ραδιόφωνο ότι με το τέλος του πολέμου (που φαινόταν κοντινό) θα γινόταν διαγωνισμός για τα καλύτερα απομνημονεύματα, έγραψε από την αρχή το ημερολόγιό της, τροποποιώντας το (προσθέτοντας, αφαιρώντας και αλλάζοντας ημερομηνίες και γεγονότα) και δίνοντάς του έναν πιο λογοτεχνικό τόνο, αντικαθιστώντας και τα πραγματικά ονόματα των πρωταγωνιστών με ψευδώνυμα. Ο Ότο Φρανκ στην συνέχεια, πήρε τα δύο ημερολόγια και τα αντέγραψε σε ένα καινούργιο, αφαιρώντας κάποια τμήματά του. Αυτό ήταν και το ημερολόγιο που έδωσε προς δημοσίευση. Υποστηρίχτηκε ότι τα τμήματα που αφαιρέθηκαν δεν είχαν καμμία σημασία για τον αναγνώστη, γι’ αυτό και αφαιρέθηκαν, αλλά αυτό δεν είναι αληθές. Τα τμήματα που «κόπηκαν», κάποια ήταν επικριτικά για μερικούς από τους πρωταγωνιστές (π.χ. η Άννα Φρανκ αναφέρονταν υποτιμητικά στην μητέρα της) και κάποια άλλα είχαν ερωτικά χροιά (αναφέρονταν στην έμμηνο ρήση της Άννας Φρανκ, στα αγόρια που της άρεσαν, ενώ σε κάποιο σημείο γινόταν μνεία στην επιθυμία της να αγγίξει το στήθος μιας φίλης της).

Εδώ οι επικριτές αμφισβητούν ανοιχτά την αυθεντικότητα του ημερολογίου. Αφ’ ενός γιατί ξαναγράφτηκε για δεύτερη φορά για λόγους σκοπιμότητας (βραβείο) κι αφ’ ετέρου γιατί το ύφος γραφής που προέκυψε δεν παραπέμπει καθόλου σε ένα 13χρονο κορίτσι, αλλά σε έναν ενήλικο. Δηλαδή τον Ότο Φρανκ ή και κάποιον άλλον. Στα πλαίσια της ίδιας κριτικής, ο Ότο Φρανκ εμφανίζεται να επικαλείται την δικαιολογία της επανεγγραφής από την κόρη του, για να δικαιολογήσει τις δικές του επεμβάσεις στο κείμενο. Ο Bρετανός ιστορικός και αρνητής του «Ολοκαυτώματος», Nτέιβιντ Ίρβινγκ, σε πραγματογνωμοσύνη που θα επιτύχει χρόνια αργότερα, θα διαπιστώσει πως «το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ σε ένα μεγάλο μέρος έχει γραφτεί όντως από μία 13χρονη… Ο πατέρας της, και άλλα πρόσωπα τα οποία δεν γνωρίζω, διόρθωσαν αυτό το ημερολόγιο ώστε να τον δώσουν μορφή εμπορεύσιμη, η οποία συγχρόνως πλούτισε και τον πατέρα και το «Ίδρυμα Άννα Φρανκ». Όμως, ως ιστορικό έγγραφο το έργο δεν έχει καμμία αξία διότι το κείμενο έχει αλλοιωθεί».

Η πρώτη έκδοση του ημερολογίου, δακτυλογραφήθηκε από τον σύζυγο της γραμματέας του, συγγραφέα Άλμπερτ Κάουβερν. Δεν έγινε γνωστό, αν ο Κάουβερν συμβουλεύτηκε όλα τα ημερολόγια ή μόνο αυτό που αντέγραψε ο Φρανκ, καθώς αυτοκτόνησε λίγο αργότερα. Αρχικά το ημερολόγιο θα εκδοθεί στην Ολλανδία το 1947, πουλώντας 1.500 αντίτυπα, και στην συνέχεια θα εκδοθεί στην Μεγάλη Βρετανία το 1952 με τίτλο «Το ημερολόγιο μιας νεαρής κοπέλας» (The diary of a young girl), αφού έχουν προηγηθεί 16 απορρίψεις από εκδοτικούς οίκους. Έκτοτε το ημερολόγιο γνώρισε επιτυχία και ανατυπώθηκε δεκάδες φορές σε δεκάδες γλώσσες με τον σημερινό γνωστό τίτλο «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Οι αμφισβητήσεις όμως δεν κόπασαν και ενίοτε ο Φρανκ και οι επικριτές του κατέληγαν στα δικαστήρια. Σε κάθε νέα έκδοση γινόταν προσθαφαίρεση κειμένων, ενώ δεν ήταν λίγες και οι «τελικές» εκδόσεις (το «αυθεντικό» ημερολόγιο είχε -σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης [2-10-1955]- 150 σελίδες, και οι «τελικές» εκδόσεις πάνω από 300). Σε κάθε περίπτωση, ο Φρανκ αρνούνταν επίμονα την όποια έρευνα στα ημερολόγια. Σε μία όμως από τις δίκες, στην οποία ο Φρανκ ήταν μηνυτής, η γερμανική εγκληματολογική υπηρεσία του Βισμπάντεν ερεύνησε και ανάλυσε όλα τα ημερολόγια και τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν άκρως αποκαλυπτικά. Ένα μέρος του ημερολογίου είχε γραφτεί με στυλό διαρκείας (με το σφαιρίδιο στην μύτη). Το στυλό διαρκείας, παρ’ ότι δεν ήταν άγνωστο την δεκαετία του ’40, εντούτοις δεν κυκλοφορούσε στο εμπόριο πριν το 1951 (υπενθυμίζεται ότι η Άννα Φρανκ πέθανε το 1945). Είχε πολύ περιορισμένη χρήση, κυρίως στην Μεγάλη Βρετανία και μάλιστα σε ειδικές υπηρεσίες όπως η RAF (βρετανική πολεμική αεροπορία). Αργότερα, ένας αναθεωρητής της ιστορίας και γνωστός αρνητής του «Ολοκαυτώματος», ο Ρομπέρ Φορισόν, θα βάλει το κερασάκι στην τούρτα, όταν στο βιβλίο του «Είναι γνήσιο το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ;», θα αντιπαραβάλει τον γραφικό χαρακτήρα του ημερολογίου που υποτίθεται ότι έγραψε η Άννα Φρανκ, με μια σημείωσή της που βρέθηκε πίσω από μια φωτογραφία της, με χρονική διαφορά 4 μηνών.

Η διαφορά των γραφικών χαρακτήρων όμως, είναι έτσι κι αλλιώς οφθαλμοφανέστατη μέσα στο ίδιο το ημερολόγιο που βρίσκεται στην Ολλανδία σε τραπεζικό θησαυροφυλάκιο…

Μια περίεργη υπόθεση που συνέβη μερικές δεκαετίες πριν, θα ενισχύσει τους παραπάνω ισχυρισμούς. Ο Ότο Φρανκ θα καταλήξει -για πολλοστή φορά- στα δικαστήρια, μηνυόμενος αυτή τη φορά από τον Αμερικανοεβραίο συγγραφέα Μέγιερ Λεβίν. Ο Λεβίν με τον Φρανκ είχαν συμφωνήσει από το 1949 να γίνει ταινία και να ανεβεί στο θέατρο στην Αμερική το ημερολόγιο, πάνω σε σενάριο που είχε γράψει ο Μέγιερ και βασίζονταν στο περιεχόμενο του ημερολογίου. Τελικά η προσπάθεια ναυάγησε, καθώς οι παραγωγοί θεώρησαν πως η ιστορία δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις. Ο Μέγιερ απάντησε με μηνύσεις, γιατί θεώρησε πως η ιδέα απορρίφθηκε επειδή το έργο ήταν «πολύ ιουδαϊκό». Και παρ’ ότι κέρδισε την δίκη, η ταινία δεν έγινε. Στο μεταξύ ο Φρανκ αποσύρθηκε από την συμφωνία και επιδόθηκε στην έκδοση του ημερολογίου. Ο Μέγιερ όμως τον μήνυσε το 1955, καθώς υποστήριξε, ότι ο Φρανκ στηρίχθηκε πάνω στην δική του δουλειά. Γι’ αυτό και αρκετοί επικριτές, χρεώνουν στον Μέγιερ την συγγραφή του τρίτου ημερολογίου, ή μέρος αυτού. Επιδικάστηκε τότε αποζημίωση στον Μέγιερ 50.000 δολαρίων (αποδίδοντάς του έτσι πνευματικά δικαιώματα), αλλά ασκήθηκε έφεση και στην συνέχεια η υπόθεση «θάφτηκε» καθώς τέθηκε στο αρχείο.

Είναι χαρακτηριστικό τέλος, πως αρκετοί απ’ όσους επιχείρησαν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα του ημερολογίου, είτε διώχθηκαν και καταδικάστηκαν (ειδικά σε χώρες που η άρνηση του «Ολοκαυτώματος» είναι ποινικό αδίκημα), είτε ενίοτε τους ασκήθηκε και σωματική βία. Μια εξήγηση που δίνεται, είναι ότι επάνω στο ημερολόγιο της Άννας Φρανκ έχει στηθεί μια τεράστια επιχείρηση που αποφέρει πακτωλό χρημάτων (το σπίτι της λειτουργεί σαν μουσείο) και μια ενδεχόμενη ιστορική ανατροπή, θα επέφερε μεγάλες οικονομικές απώλειες, αν όχι την κατάρρευση. Η εξήγηση που δίνει σε αυτή την δικομανία το «Ίδρυμα Άννα Φρανκ» είναι ότι, λίγο πολύ, «και η ελευθερία του λόγου έχει κάποια όρια, ειδικά όταν προσβάλλει τα θύματα του “Ολοκαυτώματος”».