Φυλετισμός : Το απόλυτο κακό ή κάτι άλλο ;

Ακούγοντας κάποιος τις λέξεις «ρατσισμός» ή «ρατσιστής» σε μία συζήτηση στα Μ.Μ.Ε, σε δημόσιες εκδηλώσεις ή ακόμα και σε στενό κύκλο ανθρώπων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποιος θα τις χρησιμοποιεί ως ύβρεις, ενώ ο δέκτης της «ύβρεως» θα σπεύδει ν’ αποκυρήξει αυτόν τον χαρακτηρισμό πιστεύοντας ότι προσβάλλεται βαθύτατα. Είναι η απόλυτη κατηγορία. Οι χαρακτηρισμοί ομοφυλόφιλος, ανήθικος, ναρκωμανής, νταβατζής, ακόμα και η κατηγορία του προδότη ωχριούν μπροστά στον χαρακτηρισμό κάποιου ως ρατσιστή! Είσαι ρατσιστής; Την έβαψες, που λέει κι ο λαός μας. Καλύτερα να ήσουν gay (sic), αρνητής στράτευσης, έμπορος ναρκωτικών, κλέφτης ή οτιδήποτε άλλο παρά ρατσιστής!

Ποιός, όμως, είναι ο ρατσιστής ; Ρατσιστή λένε κι αυτόν που δεν θέλει τους λαθρομετανάστες στην περιοχή του διότι έχασε την εργασία του,ρατσιστή λένε κι αυτόν που υβρίζει τους ξένους, ρατσιστή λένε κι αυτόν που υβρίζει ή ειρωνεύεται τους ομοφυλόφιλους -κοινωνικός ρατσισμός(!)-, ρατσιστή τέλος πάντων «κατηγορούν» οποιονδήποτε υβρίζει ή κατηγοριοποιεί αρνητικώς κάποιον άλλον.

Ρατσισμός είναι η ξενόγλωσσος απόδοση στα ελληνικά του όρου «φυλετισμός». Προέρχεται από την «ράτσα» η οποία εννοεί την φυλή (φύω=γεννώ). Φυλή είναι ένα σύνολο ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους δια συγγένειας (όμαιμον), δηλαδή έχουν κοινή καταγωγή. Τα άτομα της ίδιας φυλής έχουν όμοια σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά, τα οποία κληρονομούνται στους απογόνους τους. Συνεπώς, φυλετισμός είναι η θεωρία που αποδέχεται την ύπαρξη διαφορετικών φυλών μεταξύ των ανθρώπων -και γενικότερα όλων των ζώντων οργανισμών- και υποστηρίζει ότι οι φυλές υπόκεινται στον «νόμο της ανισότητας» και στον «νόμο της ποικιλίας των ειδών».

Είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο ότι υπάρχουν πολλές φυλές ανθρώπων και φυσικά άνισες μεταξύ τους. Η ύπαρξη ολόκληρου επιστημονικού κλάδου, της Βιολογίας, επιβεβαιώνει την ύπαρξη και την διαφορετικότητα των φυλών (κάτι αυτονόητο,όμως,συνεχώς επαναλαμβόμενο λόγω της τεράστιας μαύρης προπαγάνδας των αντιρατσιστών). Πλήθος ξένων επιφανών επιστημόνων και καθηγητών έχουν κάνει σημαντικότατες μελέτες για τον άνθρωπο και γενικότερα όλους τους ζωντανούς οργανισμούς: Βάϊσμαν, Μπλούμενμπαχ, Ρέτσιους, Β.Γιόχανσεν, Λινναίος, Γουσταύος Λε Μπόν, Έγελος, Γκομπινώ, Ε.Καντ, Γ.Μέντελ, H.S.Chamberlain καθώς και πολλοί άλλοι. Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν και πίστευαν, φυσικά, σ’ αυτήν την πραγματικότητα, σ’ αυτόν τον Φυσικό Νόμο (βλέπε Ορφικά-«Νεμέσεως Ύμνον», «Αργοναυτικά», «Ηθικά Ευδήμεια» του Αριστοτέλη, καθώς και πληθώρα άλλων αρχαίων κειμένων). Στην αρχαία Ελλάδα, μάλιστα, δεν επιτρεπόταν ούτε η ταφή των βαρβάρων σε ελληνικό έδαφος!

Επιστημονικές μελέτες κατηγοριοποιούν τις ανθρώπινες φυλές με βάση διάφορα χαρακτηριστικά. Το σχήμα της κεφαλής, το ανάστημα, το στόμα, το σχήμα της μύτης, η φύση των τριχών και πολλά άλλα ανατομικά χαρακτηριστικά διαφοροποιούν και κατηγοριοποιούν τις φυλές. Όμως, η βασική διάκριση των φυλών γίνεται με βάση το χρώμα της επιδερμίδος: Λευκή, Κίτρινη, Ερυθρά και Μαύρη. Έτσι, προκύπτουν και οι τέσσερις μεγάλες ομάδες φυλών: η Καυκασοειδής, η Μογγολοειδής, η Αμερικανο-ινδική και η Νεγροειδής, οι οποίες υποδιαιρούνται σε πολλές μικρότερες φυλές.

Κάθε φυλή έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι φυλές ξεχωρίζουν μεταξύ τους λόγω εξωτερικών (σωματικών) και εσωτερικών (πνευματικών) διαφορών. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά είναι πασιφανέστατα. Η σύγκριση μεταξύ ενός Σουηδού και ενός Γκανέζου ή ενός Κινέζου και ενός Ινδιάνου είναι περιττή. Δεν διαφέρουν μόνο στο χρώμα της επιδερμίδος, αλλά σε όλα τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Μία σύντομη και μόνο ενασχόληση με την Βιολογία (Γενετική, Ανθρωπολογία κ.τ.λ) θα σας παρουσιάσει πληθώρα ανατομικών διαφορών που ούτε καν φαντάζεστε. Είναι, όμως, τουλάχιστον, ανόητο να πιστεύουμε ότι ενώ οι φυλές έχουν τόσες πολλές εξωτερικές διαφορές, δεν έχουν καμμία εσωτερική διαφορά! Το DNA, τα γονίδια και τα χρωμοσώματα δεν επηρεάζουν μόνο την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου, αλλά και την εσωτερική φύση του. Η διαφορετικότητα των πνευματικών χαρακτηριστικών δεν είναι τόσο εμφανής όσο των σωματικών και γι’ αυτόν τον λόγο οι κάθε λογής αντιρατσιστές προσπαθούν να μας πείσουν ότι στο μόνο που διαφέρουν οι ανθρώπινες φυλές είναι στο χρώμα της επιδερμίδος τους !

Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κάποιος τον διαφορετικό βαθμό ευφυίας μεταξύ των φυλών, αρκεί βέβαια να μην έχει δεχτεί τόση αντιρατσιστική προπαγάνδα, ώστε να έχει χάσει την δική του ευφυία! Και είναι, κυρίως, αυτά τα πνευματικά χαρακτηριστικά που δημιουργούν την ανισότητα μεταξύ των φυλών. Οι φυλές αξιολογούνται βάσει της ικανότητάς τους να δημιουργούν ή ν’ αφομοιώνουν πολιτισμό. Αυτό και μόνον εννοούμε όταν ισχυριζόμαστε ότι οι φυλές είναι άνισες.[Οι φυλές εξετάζονται και συγκρίνονται ως συνολικά μεγέθη, η σύγκριση δεν αφορά, φυσικά, μεμονομένα άτομα.]. Κατ’ αυτόν τον τρόπο διακρίνουμαι, γενικώς, τρεις κατηγορίες φυλών: τις ανώτερες, τις μεσαίες και τις κατώτερες. Ανώτερες φυλές είναι αυτές που μπορούν να δημιουργήσουν δικό τους πολιτισμό (εννοείται πολιτισμός άξιος αναφοράς και όχι οι λασποκαλύβες), μεσαίες φυλές είναι αυτές που αδυνατούν να δημιουργήσουν δικό τους πολιτισμό, αλλά μπορούν ν’ αφομοιώσουν εύκολα ή δύσκολα έναν ξένον και, τέλος, οι κατώτερες φυλές που αδυνατούν ακόμα και ν’ αφομοιώσουν έναν άλλον πολιτισμό και ζούν σε σχεδόν πρωτόγονες συνθήκες.

Η θεωρία του Φυλετισμού δεν υποστηρίζει ότι κάποια συγκεκριμένη φυλή είναι ανώτερη από κάποια άλλη, υποστηρίζει όμως,ότι σίγουρα υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες -πολιτισμικά πάντοτε- φυλές. Η ιστορική παρατήρηση, μελέτη και σύγκριση των φυλών αναδεικνύει ως ανώτερη φυλή την Λευκή. Είναι, μήπως, ψέμματα ότι τον πολιτισμό στην γη τον δημιούργησαν οι λευκοί και, κυρίως, οι Έλληνες; Ποιές είναι οι πολιτισμικές δημιουργίες των Μαύρων και των Ινδιάνων; Είκοσι εκατομμύρια Ελλήνων έχουν να επιδείξουν έναν τεράστιο πολιτισμό και δύομισι δισεκαττομύρια Ινδών και Κινέζων ωχριούν μπροστά στους Έλληνες και μόνον!

Διαβάζοντας κάποιος τα γραφόμενά μου θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί: «Και επειδή οι Λευκοί είναι ανώτεροι από τις άλλες φυλές πρέπει να τις καταπιέζουν;» Φυσικά και όχι. Η εκμετάλλευση των Μαύρων της Αφρικής, καθώς και άλλων φυλών από τους «Λευκούς» δεν έγινε, βέβαια, για φυλετικούς λόγους, αλλά για καθαρά καπιταλιστικούς και αποικιοκρατικούς λόγους. Το δουλεμπόριο των Μαύρων δεν έγινε για να επιβεβαιώσουν οι Λευκοί την ανωτερότητά τους, αλλά για να πλουτίσουν οι μεγαλοκαπιταλιστές της εποχής. Συνεπώς, είναι ανόητο, αν όχι ύποπτο και επικίνδυνο, να λέγεται ότι οι Λευκοί καταπίεσαν τους Μαύρους. Οι απάνθρωποι και κτηνώδεις μεγαλοκαπιταλιστές μαζί με τις ελεγχόμενες κυβερνήσεις τους καταπίεσαν τους Μαύρους. Ότι ακριβώς, γίνεται και σήμερα με τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, τους οποίους εκμεταλλεύονται οι εργολάβοι, οι επιχειρηματίες και γενικότερα όσοι προσπαθούν να κερδίσουν περισσότερα χρήματα και μόνον.

Ο Φυλετισμός δεν επιζητά την εξαφάνιση των κατώτερων φυλών, αντιθέτως πρεσβεύει ότι οι φυλές πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν όπως ακριβώς δημιουργήθηκαν από τον Δημιουργό τους -για άλλους τον Θεό και για άλλους την ίδια την Φύση- και γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχουν οι φυλετικές διακρίσεις ως μέτρα προστασίας των φυλών και όχι όπως υποστηρίζουν συκοφαντικώς οι επαγγελματίες αντιρατσιστές ως μεθόδοι καταπίεσης. Η καταπίεση άλλων λαών δεν είναι θέμα φυλετισμού, αλλά καπιταλισμού και αποικιοκρατίας.

Από ποιούς, όμως, συκοφαντείται ο φυλετισμός ; Μόνον από τους αναρχικούς ; Μόνον από τους αριστεριστές ; Μόνον από τους κομμουνιστές ; Μόνον από τους σοσιαλιστές ; Μόνον από τους φιλελεύθερους δεξιούς ; Μα φυσικά απ’ όλους μαζί. Το κοινό όλων αυτών είναι ο αντιρατσισμός! Μην απορείτε, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του διεθνή σιωνισμού. Τι σχέση έχουν οι μεγαλοκαπιταλιστές της Benetton και της Nike με τους αναρχοαριστερούς των Εξαρχείων, που όλοι τους έχουν βαλθεί να μας κάνουν διεθνιστές και αντιρατσιστές; Μα και οι δύο ομάδες πολιτικής και συμφερόντων πηγάζουν από την ίδια πηγή. Την ίδια «στιγμή» που οι αναρχοαριστεροί διοργανώνουν αντιρατσιστικά φεστιβάλ με κρατική χρηματοδότηση, όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις διατυμπανίζουν από τις διαφημίσεις την πολυπολιτισμικότητα και τον σιωνιστικό αντιρατσισμό. Δεν μπορούν να καταλάβουν οι αντιρατσιστές ότι υποστηρίζοντας την είσοδο και άλλων λαθρομεταναστών ουσιαστικά τους οδηγούν στην εκμετάλλευση από τους καπιταλιστές και από την αντεθνική κυβέρνηση που αναζητά τρόπους για να σώσει τα ασφαλιστ(ρ)ικά ταμεία από την κατάρρευση ;


Όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί και διαφορετικοί. Όλες οι φυλές είναι μοναδικές και διαφορετικές. Ο Δημιουργός επέλεξε να δημιουργήσει πολλές φυλές ανθρώπων, γιατί εμείς προσπαθούμε να τις αλλοτριώσουμε όλες και ν’ αφομοιωθούμε σ’ έναν σύγχρονο «Πύργο της Βαβέλ» ;


Στην εποχή μας, η Λευκή Φυλή κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε. Είμαστε «πληθυσμιακή μειονότητα» στον πλανήτη και η δυσαναλογία αυτή, συνεχώς, διογκώνεται. Όλες οι μελέτες δείχνουν ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα οι Μαύροι της Αμερικής θα ξεπεράσουν αριθμητικά -ξέχωρα από τις άλλες φυλές- τους Λευκούς, ενώ στην Ευρώπη αυξάνονται δραματικά τα ποσοστά των μη Λευκών. Οι μεικτοί γάμοι αυξάνονται ανησυχιτικά, αφού η αντιρατσιστική προπαγάνδα μας έχει κάνει, πλέον, «πλύση εγκεφάλου». Μας θέλουν «πολίτες του κόσμου», χωρίς εθνολογική ταυτότητα και συνείδηση. Μόνο να καταναλώνουμαι και να τους υπακούμε πειθήνεια. Ακόμα και τον τρόπο επανάστασης μας καταδεικνύουν υποδώρεια, διαφημίζοντάς μας το πρότυπο του «ατίθασου» νεαρού που ντύνεται «χύμα», ακούει punk,grunge,hip hop,reggae ή οτιδήποτε άλλο διαφημίζει το MTV, έχει αφίσες και μπλούζες με τον Τσε και εκτονώνεται που και που σπάζοντας και καμμιά βιτρίνα ή αυτοκίνητα.

Συνεπώς, το μήνυμα του Φυλετισμού παραμένει επίκαιρο και μοιάζει, πλέον, ως επιτακτική ανάγκη. Ο Φυλετισμός είναι πραγματικά ανθρωποκεντρικός, διότι αποτελεί Φυσικό Νόμο και όχι θεωρητικό δημιούργημα. Είναι έμφυτο χαρακτηριστικό των ανθρώπων να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, την οικογένειά τους και την φυλή τους. Πρέπει να υπάρχουν πολλές και καθαρές βιολογικά φυλές για την διατήρηση των ιδιαίτερων μορφολογικών και πνευματικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων και την ανάπτυξη των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και του πολιτισμού. Κάθε παραβίαση των νόμων της Φύσης επιφέρει πάντοτε καταστροφικές συνέπειες στον άνθρωπο.


«Η Φυλετική μείξη, οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε ανωμαλία, λόγω του καταστροφικού συνδυασμού ασυμβιβάστων κληρονομικών παραγόντων και της διαλύσεως εξισορροπημένων γονιδιακών ενώσεων». (Διαπίστωση της Αμερικανικής Ευγονικής Εταιρείας)


«Τα χειρότερα αποτελέσματα από την διασταύρωση ετερογενών φυλών, πέραν του εκφυλισμού και της φυσικής διαστρεβλώσεως, έχομε στην διάσπαση και στην εσωτερική αντίφαση, δηλαδή στην καταστροφή της εντός του ανθρωπίνου όντος ενοικούσης οντότητος». (Ιούλιος Έβολα)


«Η Ιδέα του Έθνους πρέπει μέσα μας να ξαναπάρει ακέραια την αυθεντική, την πιο βαθειά Ελληνική της εκδοχή, ως μίας κοινωνίας κατά βάθος ομοαίματων ανθρώπων, συνδεδεμένων με το ίδιο χώμα, με την ίδια γλώσσα και με τους ίδιους μακρινότατους ιστορικούς αγώνες...». (Άγγελος Σικελιανός)


«...Ψυχή εστί Φυλή ορώμενη εκ των έσω...». (Αλφρέδος Ρόζενμπεργκ)


«Φημί γαρ το μεν Ελληνικόν γένος αυτό αυτώ οικείον είναι και συγγενές, τω δε βαρβαρικόν οθνείον τε και αλλότριον». (Πλάτων)


«Λαοί σχηματισθέντες από ανάμειξη αργότερα εξαφανίζονται τελείως». (Στράβων)


«Οι λευκοί είναι ανώτεροι από τους νέγρους, όπως και οι νέγροι από τους πιθήκους και οι πίθηκοι από τα στρείδια». (Βολταίρος)

Savitri Devi «Η Αστραπή και ο Ήλιος».

Η Savitri Devi είναι μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες, μυστηριώδεις και πολυσχιδείς φυσιογνωμίες της Πανάριας ιδεολογικής κοινότητας. Ελληνίδα στην καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της, Αγγλίδα από τη μητέρα της, μεγαλωμένη στη Γαλλία, και σύζυγος Ινδού βραχμάνου, η ζωή της καθορίστηκε από την αναζήτηση της Πατρίδας, τον επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής της ταυτότητας πέρα από τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό, την ανακάλυψη μιας ζωντανής άριας θρησκείας στην Ινδία, και εν τέλει την ταύτισή της με τον Εθνικοσοσιαλισμό και τη λατρεία στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ. Η φιλοσοφική φαρέτρα της Devi περιλαμβάνει ιδέες οι οποίες γνωρίζουν στις μέρες μας νέο ενδιαφέρον και ανταπόκριση στους κύκλους του οικολογικού / πράσινου κινήματος, και η ίδια, προσωπική λατρεία ως πρόδρομος ενός νέου, δικαιότερου και ισορροπημένου κόσμου. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζουμε σήμερα αποσπάσματα από το έργο της «Η Αστραπή και ο Ήλιος».



Οι ιδέες


Οι ιδέες της Devi αποτελούν ένα αμάλγαμα Ελληνικής φιλοσοφίας, τευτονικών δοξασιών και ινδουιστικής πνευματικότητας. Έχοντας μελετήσει στο πανεπιστήμιο Βολταίρο και Καντ, Έλιοτ και Λεκόντ ντε Λίλ, Καϊρη και Ιουλιανό, η Devi σχηματοποιεί τα πιστεύω της σε μια ελκυστική στιχομυθία ρομαντισμού και μαχητικότητας, ρασιοναλισμού και εσωτερικής λατρείας, ενδεδυμένη μια μουσική αποθέωση της Ομορφιάς και της Νεότητας. Στη βάση της φιλοσοφίας της συναντούμε έναν φυλετικό μανιχαϊσμό βασισμένο στην αντίθεση του Αρείου με το Σημιτικό, του συλλογικού με το ατομικό, της αρμονίας με το χάος.Το κέντρο του ενδιαφέροντός της είναι η αιώνια Τάξη της Φύσης, ο προαιώνιος Κόσμος της ύπαρξης του οποίου ο άνθρωπος αποτελεί μέρος και όχι το κέντρο. Η Devi καταδικάζει την κρεοφαγία, την εκμετάλλευση των ζώων, τις ταυρομαχίες, το κυνήγι, τη θανάτωση και το εμπόριο της σάρκας τους, ως ανάξια του ανθρώπινου Λογικού. Είναι επίσης ένθερμη φυλετιστής. Υποστηρίζει πως ο ρατσισμός είναι οικολογικά επιβεβλημένος προκειμένου να επιβιώσει η Φύση. Ως εκ τούτου απορρίπτει τον χριστιανικό γιουνιβερσαλισμό, και την τελεολογική του θεολογία, πέραν της ιουδαϊκής καταγωγής του, και υιοθετεί την κυκλική πορεία της Ιστορίας που ακολουθεί τον απόλυτο φυσικό νόμο, «τον χορό» όπως τον ονομάζει, της γέννησης, του θανάτου και της γέννησης…Ο κόσμος της Devi είναι ένας κόσμος ομορφιάς και δύναμης, όπου σκοπός της ύπαρξης είναι η συνείδηση του Ωραίου και του Αληθινού, και η ταύτιση με το ρυθμό του Σύμπαντος. Αυτή η θεώρηση του θεϊκού, ξεπερνά τα στενά όρια του ενός εξ αποκαλύψεως θεού που φροντίζει και αγαπά τους ακολούθους και δημιουργούς του όπως συμβαίνει στον ιουδαϊσμό, τον χριστιανισμό και τον μωαμεθανισμό, και τοποθετεί στη θέση τους την αέναη τάξη του Σύμπαντος ως απόλυτη έκφραση της θεότητας.


Κύρια έκφραση του θεϊκού στον κόσμο είναι ο ίδιος κόσμος και λατρεία του η λατρεία του Ηλιακού δίσκου ως αστείρευτης, ανιδιοτελούς και ζωοποιού Ενεργείας.


Το βιβλίο


Έχοντας ξεδιπλώσει η ίδια την πορεία της σε προηγούμενα βιβλία της όπως «Η Λίμνη με τους Λωτούς» (1940), το «Προειδοποιώ τους Ινδούς» (1939), «Το Αιώνιο Μήνυμα του Ακενατών» (1940), και «Ο γιος του Θεού» (1946), «Η Αστραπή κι ο Ήλιος» αποτελεί την πληρέστερη καταγραφή της Αριοναζιστικής φιλοσοφίας της. Γραμμένο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στην Ευρώπη, είναι ένας συγκερασμός των έμφυτων προσωπικών πιστεύω της, του θαυμασμού της για τον Αδόλφο Χίτλερ και της θλίψης της απέναντι στον Εθνικοσοσιαλισμό που δεν μπόρεσε να υπηρετήσει όπως θα ήθελε, καθώς και παγανιστικών και Ινδουιστικών στοιχείων που θεωρούσε τα τελευταία ζωντανά σπαράγματα της πανάρχαιας Άριας παράδοσης. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στην Καλκούτα το 1958. Η συγγραφή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1948 στο Εδιμβούργο όπου εργαζόταν στην ιματιοθήκη ενός περιοδεύοντος χορευτικού συγκροτήματος, συνεχίστηκε στη Γερμανία στη φυλακή του Βερλ, το καλοκαίρι του 1949, στη γενέθλια Λυών μεταξύ 1951 και 1952, και κατά το προσκύνημά της στη Γερμανία ως το 1956.


Η Αστραπή και ο Ήλιος


Στο βιβλίο αυτό η Savitri Devi αναπτύσσει τη θεωρία της σύμφωνα με την οποία όλοι οι κύκλοι της ιστορίας ξεκινούν με μια Χρυσή Εποχή που καταλήγει στην πτώση και την αναγέννηση σε έναν νέο ιστορικό κύκλο. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα ιστορικών φυσιογνωμιών που χαράσσουν το ιστορικό γίγνεσθαι φέρνει τον άριας καταγωγής βασιλιά Ακενατών της Αιγύπτου (Φαραώ Αμένοφις Δ΄, 14ος π.Χ. αιώνας), που απαρνήθηκε τους αιγυπτιακούς θεούς και ανέπτυξε μιαν ηλιακή λατρεία μη βίας. Αυτός ήταν, κατά τον χαρακτηρισμό της Devi, μόνον «ήλιος». Ακολουθεί ο μογγόλος κατακτητής Τζένκις Χαν (1167-1227), εγωιστής και αποστασιοποιημένος από τις αιώνιες δυνάμεις και τους νόμους του σύμπαντος. Αυτός ως δύναμη καταστροφής ήταν «αστραπή». Και τέλος, ο Αδόλφος Χίτλερ, ένας ηγέτης συνδεδεμένος με τις αιώνιες Αλήθειες και πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τη Δύναμη προκειμένου να τις υλοποιήσει ήταν μαζί «αστραπή και ήλιος».


Οι ηγέτες χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Είναι αυτοί που βρίσκονται «Μέσα στο Χρόνο», οι δυνατοί δηλαδή και αδίστακτοι που ενεργούν σύμφωνα με το δικό τους στενό συμφέρον και που, παρά την περιστασιακή ευμάρεια, κάνουν τον Κόσμο να γερνά, παραβιάζοντας τους νόμους του, και εξαντλώντας τον μέχρι να φθάσει στο τέλος του κύκλου. Όσοι βρίσκονται «Πέρα από το Χρόνο», είναι αυτοί που αναγνωρίζουν τη θεμελιώδη ενότητα του θείου. Αυτοί είναι οι πνευματικοί ηγέτες της Εποχής της Αλήθειας “Σάτια Γιούγκα”, κατά την οποία επικρατεί πλήρης τελειότητα και δικαιοσύνη. Αυτούς η Devi τους αποκαλεί «εξόριστους του Χρυσού Αιώνα στην εποχή του Σκότους», που ζουν στο δικό τους εσωτερικό σύμπαν αρνούμενοι τον πραγματικό κόσμο που βρίσκεται γύρω τους. Αυτοί οι ηγέτες, στους οποίους κατατάσσει μεταξύ άλλων τον Χριστό και το Βούδα, δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν εκ νέου τη Χρυσή Εποχή. Τέλος, η τρίτη κατηγορία ηγετών είναι όσοι στέκονται «Eνάντια στον Χρόνο». Είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στο στον αγώνα για τον ερχομό της Χρυσής Εποχής καθώς η “Κάλι Γιούγκα” πλησιάζει στο τέλος της. Σε αυτούς κυριαρχούν τα ηλιακά χαρακτηριστικά και ιδανικά των ηγετών «Πέρα από το Χρόνο», είναι όμως έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τις βίαιες πρακτικές του ηγέτη «Μέσα στο Χρόνο» προκειμένου να υλοποιήσουν τη συλλογική αναγέννηση του κόσμου. Οι άνθρωποι που στέκονται «Ενάντια στο Χρόνο» συνδυάζουν τις αρετές της «Αστραπής» και του «Ήλιου» και είναι οι πραγματικοί ήρωες της Ιστορίας, οι χτίστες και οι υπερασπιστές που αφιερώνουν τη ζωή τους στην πραγμάτωση μιας νέας βιώσιμης πραγματικότητας πάνω στο πρότυπο του οράματός τους για την Αλήθεια. Είναι αυτοί οι σπάνιοι μύστες που επιταχύνουν την αναπόφευκτη πτώση, υποσχόμενοι ταυτόχρονα τον ερχομό της Χρυσής Εποχής. Ο κύριος εκπρόσωπος της κατηγορίας αυτής, ο πιο σημαντικός άνθρωπος «Ενάντια στο Χρόνο» είναι ο Αδόλφος Χίτλερ. Ο Χίτλερ είναι, κατά το ινδουιστικό πρότυπο που χρησιμοποιεί η Devi, ο αβατάρ, ο διάμεσος μεταξύ του θεϊκού και του ανθρώπινου, αυτός που, όπως υπόσχεται o Κρίσνα στη Μπαγαβαζίτα «Όταν η δικαιοσύνη συντρίβεται, όταν το κακό θριαμβεύει, τότε επανέρχομαι. Για την προστασία του καλού, για την καταστροφή όσων απεργάζονται το κακό, για την εγκαθίδρυση της βασιλείας της Δικαιοσύνης, γεννιέμαι ξανά και ξανά, σε κάθε εποχή».


Για τον σύγχρονο κόσμο


«Το άτομο που ζει κάτω από το σιδερένιο κι ατσάλινο καθεστώς της σύγχρονης «προόδου» μπορεί να φαει ό,τι του κάνει κέφι (σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον), να παντρευτεί όποιον του αρέσει (δυστυχώς!), και να πάει όπου του αρέσει (τουλάχιστον στην θεωρία). Αλλά αναγκάζεται να δεχθεί σε όλα τα ζήτημα που ξεπερνούν το άτομό του, στα ζητήματα που έχουν πραγματικά σημασία, τα πιστεύω, τη στάση ζωής, την κλίμακα των αξιών και, σε μεγάλο βαθμό, τις πολιτικές απόψεις που τείνουν να ισχυροποιήσουν το ισχυρό κοινωνικοοικονομικό σύστημα εκμετάλλευσης στο οποίο ανήκει (ή μάλλον στο οποίο εξαναγκάζεται να ανήκει προκειμένου να είναι σε θέση να επιζήσει), και στο οποίο είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Και μάλιστα, τον κάνουν να πιστεύει ότι είναι προνόμιό του να είναι ένας τροχός σε έναν τέτοιο οργανισμό, ότι τα ασήμαντα ζητήματα στα οποία αισθάνεται πως είναι κύριος του εαυτού του είναι, αντίθετα, τα πιο σημαντικά, τα μόνα πραγματικά σημαντικά. (…) Κι ακόμη, του λένε, στις δημοκρατικές χώρες τουλάχιστον, ότι είναι ελεύθερος από κάθε άποψη, ότι είναι ένα άτομο που δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν εξόν στη δική του συνείδηση - μετά από χρόνια έξυπνης διαμόρφωσης έπλασαν την «συνείδησή του» κι ολόκληρη την ύπαρξή του τόσο βαθιά, σύμφωνα με το σχέδιό τους, που δεν είναι πλέον σε θέση να αντιδράσει διαφορετικά».


Η εποχή της πτώσης


«Δεν υπάρχει ελπίδα να «διορθωθούν τα πράγματα» σε μια τέτοια εποχή. Είναι μια εποχή κατά την οποία από τη διαφθορά των γυναικών επέρχεται η σύγχυση των φυλών. Από τη σύγχυση των φυλών, η απώλεια της μνήμης. Από την απώλεια της μνήμης, η έλλειψη κατανόησης. Και από αυτήν όλα τα δεινά. Είναι η εποχή κατά την οποία το ψέμα βαπτίζεται «αλήθεια» και η αλήθεια καταδιώκεται ως ψέμα ή λοιδορείται ως παραφροσύνη, στην οποία οι απολογητές της αλήθειας, οι θεόπνευστοι ηγέτες, οι αληθινοί φίλοι της φυλής τους και του συνόλου της ζωής, οι θεϊκοί άνδρες, ηττώνται και οι οπαδοί τους ταπεινώνονται και η μνήμη τους συκοφαντείται, ενώ οι άρχοντες του ψεύδους χαιρετίζονται ως «σωτήρες», η εποχή στην οποία κάθε άνδρας και γυναίκα βρίσκεται σε λάθος θέση κι ο κόσμος κυριαρχείται από κατώτερα υποκείμενα, μπασταρδεμένες φυλές και φαύλες δοξασίες, όλα τους κομμάτι μιας σύμφυτης ασχήμιας πολύ χειρότερης από την απόλυτη αναρχία».


Για τις θρησκείες


Το πρακτικό αποτέλεσμα των μεγάλων θρησκειών απόδρασης από τους περιορισμούς του χρόνου, το πρακτικό αποτέλεσμα των διδαχών των μεγάλων ανδρών “Πέρα από το Χρόνο” μετά τον Ακενατών, είναι η πτώση του φυλετικού επιπέδου και κατά συνέπειαν της ποιότητας των ίδιων τους των πιστών και, μέσω αυτών και των προσήλυτων τους, της ανθρωπότητας γενικότερα, όχι – δυστυχώς - μια γενεά από sadhus (σ.σ. ινδοί ασκητές) και ρεμβάζοντες αγίους, ακολουθούμενων από έναν πλανήτη χωρίς ανθρώπους (χωρίς αμφιβολία ομορφότερου απ΄ ό,τι είναι εδώ και καιρό ) αλλά, μάλλον, διασταυρώσεις Αρίων με Μογγόλους, ή Αριου και Εβραϊκού αίματος (…) Οι υπερκόσμιες διδασκαλίες σύμφωνα με τις οποίες ο άνθρωπος θεωρείται πριν απ΄ όλα “ψυχή”, ενήργησαν υπέρ σχημάτων άδικης παγκόσμιας κυριαρχίας από την ίδια τη χριστιανική εκκλησία και από έναν μεγάλο αριθμό χριστιανών κυβερνητών. (…) Με άλλα λόγια, υπάρχει σ΄ αυτήν τη σκοτεινή εποχή, χώρος μόνο για θρησκείες “ενάντια στο χρόνο”, εκτός από τις ψεύτικες θρησκείες “μέσα στο χρόνο”. Στον ειλικρινή, νοήμονα και απολύτως συνεπή οπαδό μιας διδασκαλίας που είναι εκατό τοις εκατό “πέρα από το χρόνο”, εκατό τοις εκατό ενάντια στη βία, δεν απομένει παρά μία οδός: η εξαφάνιση. Δεν ανήκει σε αυτόν τον πλανήτη, αυτήν την εποχή. Πρέπει να φύγει και να μην επιστρέψει. Η μη βία δεν είναι μόνον ασύμβατη με την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους, οιασδήποτε συλλογικής ζωής, μα είναι αταίριαστη με την ίδια τη ζωή.


Για τον Εθνικοσοσιαλισμό


Στην ουσία, η Εθνικοσοσιαλιστική ιδέα ξεπερνά όχι μόνο τη Γερμανία και την εποχή μας, αλλά και την Αρία φυλή και την ίδια την ανθρωπότητα σε κάθε εποχή, [γιατί] εκφράζει την μυστηριώδη και αλάνθαστη σοφία σύμφωνα με την οποία η Φύση ζει και δημιουργεί. Την απρόσωπη σοφία του αρχέγονου δάσους, του απύθμενου ωκεανού και των σφαιρών στα σκοτεινά πεδία του διαστήματος. Και είναι προς δόξαν του Αδόλφου Χίτλερ ότι δεν επέστρεψε απλώς σε εκείνη τη θεϊκή σοφία – επικρίνοντας τον ανόητο ενθουσιασμό του ανθρώπου για τη “διανόηση”, την παιδαριώδη υπερηφάνεια του για την “πρόοδο”, και την εγκληματική προσπάθειά του να υποδουλώσει τη Φύση -, αλλά την κατέστησε τη βάση μιας πρακτικής αναγεννητικής στρατηγικής παγκόσμιας εμβέλειας, ακριβώς τώρα, στον υπερφορτωμένο πληθυσμιακά, πολιτιστικά και τεχνολογικά κόσμο μας, στο τέλος ακριβώς των σκοτεινών χρόνων.

(…)


Ο Εθνικοσοσιαλισμός θα αναγεννηθεί γιατί είναι αληθινός [και σύμφωνος με] την συμπαντική πραγματικότητα, και γιατί αυτό που είναι αληθινό είναι αξεπέραστο.
Για τους πιστούς


Λίγοι αντιστέκονται και παραμένουν, πιο δυνατοί καθώς η πλημμύρα απλώνεται και βρυχάται τριγύρω τους, σαν νικηφόροι βράχοι, σαν ανίκητοι βράχοι, στη μέση της εξαπλούμενης πλημμυρίδας. (…). Δεν ξεχνούν τίποτε, δε συγχωρούν τίποτε, και μαθαίνουν όσα μπορούν. Κρατούν μες στις καρδιές τους και ανταποκρίνονται [με τη ζωή τους] στις εντολές της νέας θρησκείας της Άριας υπερηφάνειας και της συμπαντικής αλήθειας όπως την εξέφρασε ο Μάρτυρας Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ: “Θα είστε γενναίοι, δεν θα κάνετε κακό. Θα αγαπάτε τον Θεό σε όλα τα ζωντανά πλάσματα, ζώα και φυτά. Θα κρατήσετε το αίμα σας καθαρό…”. Συγκεντρώνονται πότε, πότε, όποτε μπορούν, και διαβάζουν τα έργα του Νίτσε και του Ρόζενμπεργκ και του Φρέμσεν, μα ιδιαίτερα το “Ο αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ. Και σχολιάζουν τα αιώνια λόγια [του]. Θυμούνται και λένε στα παιδιά τους το μήνυμα της ελπίδας, το μυστικό του αήττητου, το κάλεσμα στη δύναμη, μια από τις τελευταίες προτάσεις στο βιβλίο του Φύρερ: “Ένα κράτος που στην εποχή της φυλετικής μίανσης αφοσιώνεται στη φροντίδα των καλυτέρων φυλετικών του στοιχείων, δεν μπορεί παρά μια μέρα να γίνει ο κυρίαρχος της γης”. Εργάζονται. Περιμένουν. Ζουν. Είναι, σ΄ αυτούς τους όλο και πιο σκοτεινούς χρόνους, το αναλλοίωτο στοιχείο “ενάντια στο χρόνο”. Σταδιακά ένας μικρός αριθμός μυημένων αποκτούν πλήρη συνείδηση του εαυτού τους και της σημασίας τους και της αποστολής τους, σαν αυτόν που μου είπε, στις 28 Οκτωβρίου 1953: “Μέχρι το 1945 ήμασταν ένα Κόμμα. Από το 1945 έχουμε γίνει ο πυρήνας μιας μεγάλης νέας πίστης. Ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε, και Ποιος είναι ο Φύρερ μας ”.


Για τον Αδόλφο Χίτλερ


“Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η μνήμη του ενός - πριν- τον- τελευταίο και πιο ηρωικού από όλους τους άνδρες μας “Ενάντια στο Χρόνο”, του Αδόλφου Χίτλερ, θα επιζήσει, τουλάχιστον στα τραγούδια και τα σύμβολα. Θέλουμε να ελπίζουμε πως οι κύριοι του χρόνου, άνθρωποι του ίδιου αίματος και της ίδιας πίστης μ΄ αυτόν, θα του αποδώσουν τιμές θεού, με τελετές πλήρεις νοημάτων και δυνάμεως, στη δροσερή σκιά των ατελείωτων αναγεννημένων δασών, στις ακτές, ή απάνω στις ανέγγιχτες κορυφές των ορέων, αντικρίζοντας τον ανατέλλοντα ήλιο”.

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗ - WALTHER DARRE

«Η Φυλετική μείξη, οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε ανωμαλία, λόγω του καταστροφικού συνδυασμού ασυμβιβάστων κληρονομικών παραγόντων και της διαλύσεως εξισορροπημένων γονιδιακών ενώσεων». Διαπίστωση της Αμερικανικής Ευγονικής Εταιρείας ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗ - WALTHER DARRE-BLUT_UND_BODEN

ΣΑΒΙΤΡΙ ΝΤΕΒΙ : Η Μεγαλύτερη Μεταπολεμικά Εθνικοσοσιαλίστρια Φιλόσοφος.

Σαν χθες 30 Σεπτεμβρίου γεννήθηκε η Ελληνίδα Εθνικοσοσιαλίστρια Σαβίτρι Ντέβι, η οποία έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη μεταπολεμικά Εθνικοσοσιαλίστρια φιλόσοφος και να αφιερώσει την ζωή της ολοκληρωτικά στον Εθνικοσοσιαλισμό και στην απελευθέρωση της Αρίας Φυλής…!

Αγκυλωτός Σταυρός - Ενα ηλιακό σύμβολο αρχέγονα Ελληνικό

Αγκυλωτός Σταυρός, ένα πανάρχαιο σύμβολο που αγαπήθηκε, τιμήθηκε αλλά και μισήθηκε όσο ίσως κανένα άλλο στον κόσμο, ένα σύμβολο - σημάδι της θε'ι'κής εύνοιας και παρουσίας ως δυνάμεων που επικουρούν την φυλή μας, αιώνες τώρα αποτέλεσε σημείο αναφοράς την γνήσιων Ελλήνων - Αρίων απο τα βάθη του χρόνου.
Προσπερνώντας της υστερικές κραυγές των αναρχοδιεθνιστών και των φιλελεύθερων συνοδοιπόρων τους που επιδιώκουν να γράψουν Ιστορία προσαρμοσμένη κατά προκρούστειο τρόπο στα εβρα'ι'κά μέτρα και σταθμά (.......)

Ο συμβολισμός του Αγκυλωτού Σταυρού εντοπίζεται πρώτιστα και κύρια σε αντικείμενα και παραστάσεις που έχουν Θρησκευτικό - λατρευτικό προορισμό και χαρακτήρα. Αγκυλωτούς Σταυρούς συναντούμε στο δάπεδο του ΑΣΚΛΗΠΕΙΟΥ στην Κώ, στην μετώπη του Ναού του Ασκληπειού στην Επίδαυρο, στην Τελετουργική ασπίδα του Φιλίππου του Β΄, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία εξετίθετο στο αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και σήμερα στην Βεργίνα,σε κρατήρες και κυκλικές καθώς και σε αγγεία που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κεραμικού, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών, αναγόμενα κυρίως στην Γεωμετρική περίοδο, σε ψηφιδωτά στην Ιερή Πόλη Δίον κ.α.

Ο Αγκυλωτός Σταυρός επίσης εμφανίζεται σε βραχογραφίες του Παγγαίου όρους, οι δε Θράκες απέδιδαν στο σύμβολο αυτό ιδιαίτερη σημασία, διαπίστωση η οποία προκύπτει από την ευρεία απεικόνισή του σε θράκικα νομίσματα..

Η αξία του Φυλετισμού

«το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρόδοτος, Ουρανία 144).

 Ο πρώτος ορισμός του Έθνους από τον Ηρόδοτο είναι και αξεπέραστος έως τώρα. Θέτει σε πρώτη προτεραιότητα το όμαιμον γιατί σημασία δεν έχουν μόνο τα γραφόμενα, αλλά και η σειρά τους, ιδιαιτέρως αν μιλάμε για κάποιον όπως ο Ηρόδοτος. Έτσι και για μας η Φυλή αποτελεί το πρώτιστο, προς διαφύλαξη αγαθό. Η Φυλή με την έννοια της, έστω και μακρινής, συγγένειας αποτελεί τον πρώτο και ισχυρότερο συνεκτικό δεσμό της κοινωνίας, την προϋπόθεση για πραγματική ευημερία και ανάπτυξη, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και του πολιτισμού. Το πραγματικά επικίνδυνο αυτές τις ημέρες είναι η προσπάθεια αναδιάταξης των εννοιών, από τους αποδομητές της κοινωνίας μας, σε μια προσπάθεια να χαθεί το πραγματικά σημαντικό σε αυτό τον ορισμό που είναι ακριβώς η σειρά με την οποία κατατάσσονται οι συνεκτικοί δεσμοί του Έθνους. Αυτό αποτελεί ένα ζήτημα διαφωνίας ανάμεσα στους πραγματικούς εθνικιστές και τους διάφορους ακροδεξιούς φελλούς. Κάπως έτσι φτάσαμε στην φρικαλέα περίσταση, από βήματος βουλής να λέγεται ότι “ Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας”, γεγονός που ως μόνο συμπέρασμα μπορεί να έχει είναι ότι αυτός που το είπε, σύμφωνα πάντα με τον ορισμό που έδωσε ο ίδιος, οφείλει να αποβληθεί από το Έθνος άμεσα, εφόσον παράφρασε με τέτοιο βάναυσο και διεθνιστικό τρόπο, τον πλέον φυλετιστή Ισοκράτη, του “τους βαρβάρους ειλωτεύειν”. Κάποιοι άλλοι θεωρούν την θρησκεία ως ενδεικτικό εθνικότητας, με αποτέλεσμα αντίπαλες θρησκευτικές ομάδες να λεξιμαχούν σχετικά με το ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι, ενώ και των δύο οι απόψεις είναι αρκούντως μη Ελληνικές. Αυτά παρότι φαντάζουν προφανώς αστεία, στον μη υποψιασμένο, ο αναγνώστης που έχει παρακολουθήσει, έστω και ελάχιστα, την επικαιρότητα γνωρίζει ότι είναι δυστυχώς αληθινά. Η αλήθεια είναι ότι ο Ηρόδοτος έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα το Αίμα γιατί είναι αυτό που συνεπάγεται όλα τα υπόλοιπα του ορισμού, χωρίς τα υπόλοιπα να συνεπάγονται αυτό, και ταυτοχρόνως είναι το μόνο που δεν μπορεί να αντικατασταθεί αν οι συνθήκες της ζωής και της κοινωνίας προκαλέσουν την αλλαγή του.

Το Αίμα, ορθώς, αποτέλεσε πρώτιστο παράγοντα στον ορισμό του Έθνους από τον Ηρόδοτο, γιατί μέσω αυτού και μόνο αυτού επάγονται και συνεπάγονται τα άλλα συστατικά του ορισμού, όπως οι κοινές παραδόσεις, η κοινή γλώσσα και η κοινή θρησκεία. Η αντίθετη συνεπαγωγή δεν ισχύει για να καταστήσει τις έννοιες ισοδύναμες, γεγονός που καταδεικνύει που ακριβώς στοχεύουν οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης. Οι Φυλετικές κοινότητες από την αρχή της σύστασης τους δημιούργησαν μία γλώσσα κοινή που αντικατόπτριζε ανά πάσα στιγμή την Φυλετική Ψυχή τους, μέση της μορφής της, του συντακτικού της και του λεξιλογίου της. Η κοινή ζωή της κοινότητας, η ευλογημένη από το πρωταρχικό συνεκτικό δεσμό του Αίματος, ανέπτυξε τα ήθη, τα έθιμα που αποτελούν την ανάπτυξη της συνήθειας σε μια κοινή ζωή. Οι κοινές ανησυχίες, μεταφυσικές και μη, των ανθρώπων της κοινότητας, τα ήθη τους, αλλά και η ίδια η Φύση που τους περιέβαλε σχημάτισαν τα αξιακά συστήματα τους που οδήγησαν στην Θρησκεία τους, η οποία, λόγω του ότι οι λόγοι δημιουργίας της ήταν κοινοί, ήταν και αυτή ίδια για όλους και με την σειρά της δημιούργησε νέα ή ανέλιξε τα παλαιά έθιμα σε τελετουργικά της. Σκεπτόμενοι αντίθετα θα βρούμε πολλά λογικά σφάλματα, αφού οι αντίθετες συνεπαγωγές, όπως είπαμε, δεν ισχύουν. Το γίγνεσθαι της Ιστορίας ανάγκασε πολλούς αδερφούς μας που βρίσκονται εκτός Ελλάδος να αλλάξουν γλώσσα, ενώ σε άλλους τους ανάγκασε να αλλάξουν κάποια από τα ήθη και τα έθιμα τους, όμως είναι απολύτως αληθές ότι αυτοί, λόγω Αίματος και μόνο, μπορούν, όταν έρθει η ώρα, να υιοθετήσουν τα υπόλοιπα σημεία του ορισμού, που έτσι και αλλιώς τους είναι οικεία, αφού πηγάζουν μέσα από την Φυλετική Ψυχή. Ακόμα και αν μια νέα Θρησκεία μπει στην ζωή της Λαϊκής Κοινότητας θα πρέπει εν τέλει να προσαρμοστεί στην Φυλή στην οποία απευθύνεται. Αυτό έγινε και στον Χριστιανισμό στην Ελλάδα, ο οποίος ερχόμενος στην Ελλάδα προσαρμόστηκε για να αντικατοπτρίζει τον Λαό. Έτσι είδαμε, εμφανώς, κάποια σημεία του δόγματος να καθίστανται “ανενεργά”, ενώ αντιθέτως κάποια άλλα σημεία γράφτηκαν στην πορεία, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Κάπως έτσι ένα πολύ συγκεκριμένο δόγμα, όπως ο Χριστιανισμός, διαιρέθηκε σε διάφορες εκκλησίες και διαφορές μπορούν να βρεθούν ακόμα και σε εκκλησίες ομόδοξες. Ενδεικτικό αυτού που λέμε είναι ότι ενώ οι Αβρααμικές θρησκείες επικρατούν σε όλη σχεδόν την υφήλιο, ο σχετικός χάρτης θρησκειών, ομοιάζει σε πολλά σημεία με τον φυλετικό χάρτη, με τον Χριστιανισμό να βρίσκεται κατά κόρον στις περιοχές των Λευκών, το Ισλαμ να επικρατεί κυρίως στην μαύρη και την σημιτική φυλή και τον Ιουδαϊσμό να βρίσκεται περιορισμένο στους Εβραίους. 

Οι Έλληνες ανήκουν στην Λευκή Άρια Φυλή, της οποίας αποτέλεσαν το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτισμού. Αποτελούνται από συγκεκριμένα υποφύλα, όπως είναι οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Δαναοί, οι Αιολείς, οι Μινωίτες, τα οποία αποτέλεσαν τον πυρήνα των πόλεων – κρατών και που γνώριζαν και αναγνώριζαν την κοινή τους καταγωγή, αυτοαποκαλούμενοι Έλληνες. Η φυλετική συνέχεια των σημερινών Ελλήνων από τους Αρχαίους δεν είναι κάτι που βεβαιώνεται μόνο από τις ανθρωπολογικές και γενετικές μελέτες. Αυτές είναι δεδομένες και τα αποτελέσματα τους αδιαμφισβήτητα. Όμως η φυλετική συνέχεια δεν φαίνεται μόνο από τα παραπάνω, αλλά και από τα παράγωγα της, δηλαδή την λαογραφία, την γλώσσα, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο έχει “στραφεί” η Ελληνική Ορθοδοξία. Δεν ανάγκασε κανείς τους σύγχρονους προγόνους μας να υιοθετήσουν ήθη και έθιμα της αρχαιότητας και να τα προσαρμόσουν στον νέο τρόπο ζωής τους. Αυτό γίνεται εμφανές ιδιαιτέρως στην επαρχία, όπου ο αστικός τρόπος ζωής δεν έχει απαλλοτριώσει τον άνθρωπο. Οι Έλληνες μέσω των αποικιών τους, αλλά και άλλων μετακινήσεων, όπως η κάθοδος των Δωριέων συνδέονται άρρηκτα με τον Λευκό Ευρωπαίο Αδερφό. Η σύνδεση αυτή γίνεται εμφανής με μια απλή ματιά στις θρησκείες των Ευρωπαϊκών Λαών, όπως και στην συνάφεια ηθών και εθίμων. Ενδεικτικά θα αναφέρω την πίστη των Βίκινγκς, αλλά και των υπολοίπων λαών της Ευρώπης για εκ των προτέρων καταγραφή της μοίρας, του πεπρωμένου, ρήση και πίστη που εμφανίζεται και στον Σωκράτη, τον Ηρόδοτο, τον Αισχύλο, τον Όμηρο, αλλά και σε άλλους. Αυτό αποτελεί μια συνάφεια, η οποία έχει σαφείς και προφανείς αντανακλάσεις στην κοσμοθέαση, στον τρόπο ζωής του εκάστοτε Λαού. Η ίδια ρήση εμφανίστηκε ως παροιμία και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που για αιώνες αποτέλεσε μια καθαρά Άρια Αυτοκρατορία, της οποίας η φυλετική βάση και αριστοκρατία, ήταν η Ελλάδα και το Ελληνικό υποφύλο της Άριας Φυλής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που αυτή εμφανίστηκε στην περιοχή που βρισκόντουσαν πολλές και σημαντικές Ελληνικές αποικίες.

Η φυλετική καθαρότητα δεν αποτελεί κάποιου είδους φετίχ μας, ούτε κάποιο φιλολογικό ενδιαφέρον που θέλουμε λόγω συντηρητισμού και φοβίας να διατηρήσουμε. Η Φύση δημιούργησε τις ανθρώπινες φυλές διαφορετικές και τις έβαλε σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές με προφανή σκοπό να ευημερήσουν σύμφωνα με τις ξεχωριστές και διαφορετικές βιολογικές ικανότητες. Εμείς σε αντίθεση με κάποιους “οικολόγους” δεν φροντίζουμε μόνο για την διατήρηση κάποιου υποείδους χελώνας, αλλά και για την διατήρηση των φυλών του ανθρώπινου είδους. Αυτός είναι και ο σκοπός της προσπάθειας διάδοσης του φυλετισμού, της έμφυτης προδιάθεσης μας, την οποία προσπαθούν να σπιλώσουν οι σωβινιστές και να αφαιρέσουν οι αντιρατσιστές. Αυτοί είναι που τρέφουν το πραγματικό μίσος, εμείς αντιθέτως πορευόμαστε από αγάπη και μόνο, αγάπη πρωτίστως για την Φυλή μας και την Φυσική δημιουργία. Η φυλετική καθαρότητα και συνεπαγωγικά η παρουσία του ισχυρότερου συνεκτικού δεσμού στην κοινωνία είναι η πρώτη προϋπόθεση για ανάπτυξη πραγματικού, και όχι εφήμερου, πολιτισμού. Στην Ιστορία της Ευρώπης δύο πολύ σημαντικά παραδείγματα όταν η Φυλή, ως πρώτιστος συνεκτικός δεσμός της κοινωνίας, αντικαταστάθηκε με οτιδήποτε άλλο. Και στις δύο περιπτώσεις, της Ρώμης και του Βυζαντίου δηλαδή, η παρακμή προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς, όταν η κοινή θρησκεία αντικατέστησε την κοινή φυλή. Αυτός είναι και στόχος των παγκοσμιοποιητών σήμερα, για αυτό και βλέπουμε το ένα τους χέρι να ταρακουνά χώρες με σκοπό την δημιουργία μεταναστευτικών ρευμάτων και άλλο χέρι τους να ανοίγει τις κερκόπορτες στις χώρες- στόχους. Ο σκοπός είναι ο εκφυλισμός και η εν τέλει διάλυση των ανθρώπινων φυλών και η σύσταση μιας και μόνης “φυλής”- σούπας, η οποία δεν θα είναι ικανή ούτε για πολιτισμό, ούτε για αντίδραση στα σχέδια του κιληδωτή, μιας “φυλής” που στην ουσία θα είναι απλά και μόνο μια αγέλη καταναλωτών και εργατών, όπως ακριβώς το ονειρευόντουσαν από κοινού κομμουνιστές και καπιταλιστές. Εκεί στεκόμαστε εμείς, φρουροί του πραγματικού Έθνους και αποδομητές του Έθνους που ονειρεύονται οι πάσης φύσεως αιώνιοι ψεύτες, οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα εκάστοτε τσιράκια τους. Οι πραγματικοί εχθροί του καπιταλισμού, αυτοί που αντιπαλευόμαστε και τον σκοπό και τα μέσα του.

“Ωστόσο, αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής.”

Rudolf Hess

“Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.”

Ίων Δραγούμης

Βασικός πυλώνας της Ιδεολογίας μας πέρα από το Αίμα, είναι η Τιμή και η Αυτοβελτίωση, η προσπάθεια για θέωση της ίδιας μας της Φύσης. Θα ήταν βλάσφημο εκ μέρους μας, εκ μέρους των Πραγματικών Εθνικιστών να διαλέξουμε οποιονδήποτε δρόμο πέρα από τον πιο δυσβάσταχτο, τον πιο ανηφορικό, τον πιο δύσκολο. Είναι εύκολο να αρνηθεί κανείς το κάλεσμα του Αίματος, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι βαρύ, όπως το Ελληνικό. Είναι εύκολο να επικαλείται την δική του ψευδεπίγραφη ελευθερία για παρακμή. Είναι εύκολο να απαρνείται τις λαμπρές ψυχές που πάλλονται μέσα στο ίδιο του το Αίμα. Εμείς από την πλευρά μας ακούμε μέσα μας να δονείται η θυσία του Λεωνίδα, να πάλλεται το πνεύμα του Πλάτωνα, να διαφαίνεται η γενναιότητα του Κολοκοτρώνη. Επιλέγουμε να ακολουθήσουμε αυτό το κάλεσμα, να προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι του και να παραδώσουμε στο γόνο μας την φοβερή εντολή να μας ξεπεράσει. Ζήτω Η Νίκη!

Οι γυναίκες στον Εθνικοσοσιαλισμό

Το σημερινό ερώτημα είναι το εξής: Ποια ήταν η θέση της γυναίκας στις Εθνικοσοσιαλιστικές κοινωνίες ανά τους αιώνες, σε σύγκριση πάντα με τις αντίστοιχες κοινωνίες που αναπτύχθηκαν στον ίδιο χρόνο; Ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν και είναι μία ιδεολογία επαναστατική και αυτό την κάνει πάντα επίκαιρη όταν εμφανίζεται. Η ίδια της αυτή η φύση είναι μια σαφής απάντηση προς όλους τους πουριτανούς. Η ίδια η ιστορία της είναι μια σαφής απάντηση στους φιλελεύθερους και τους δημοκράτες, μια ανωτερότητα που μόνο να την κρύψουν μπορούν. Θα μπορούσα να περιοριστώ σε μια στείρα ιστορική ανάλυση του θέματος, όμως προφανώς και δεν θα το κάνω. Το κυρίαρχο ερώτημα που υποβόσκει κάτω από κεντρικό ερώτημα που έθεσα είναι το εξής: Ποια ΘΑ είναι η θέση της γυναίκας σε ένα μελλοντικό Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς; Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα κάθε παραγράφου της Ιστορίας, δηλαδή τι θα γίνει άμα βρεθεί ο Κόσμος σε ανάλογες καταστάσεις όπως στο παρελθόν. Τα ερωτήματα σχετικά με τον Εθνικοσοσιαλισμό ,ειδικά ,είναι επείγοντα μιας και όλοι μπορούμε να δούμε ότι οι καταστάσεις έχουν αρχίσει και θυμίζουν 1932. Η οικονομική κρίση καλά κρατεί και τα Εθνικιστικά κινήματα έχουν αρχίσει και ορθώνονται σε όλη την Ευρώπη. Το καπιταλιστικό τέρας ευτυχώς για άλλη μία φορά νιώθει φοβερά σίγουρο για τον εαυτό του. Επιστρέφοντας στο θέμα μας να πω ότι θα ειπωθούν πράγματα που θα κάνουν τις φεμινίστριες να θυμώσουν, όχι γιατί ότι γραφεί θα είναι εναντίον των γυναικών με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά γιατί θα είναι υπέρ των γυναικών σε μορφή που οι φεμινίστριες δεν θα μπορούσαν ποτέ ούτε να ψελλίσουν. Ιστορικά πρώτα και ιδεολογικά μετά θα προσπαθήσουμε μαζί να αφουγκραστούμε τον παλμό του παρελθόντος και τον απόηχο του στο μέλλον. Οι ιστορικές στάσεις που θα κάνουμε θα είναι δύο χάριν συντομίας και για να μην σας κουράζω άσκοπα. Η μία θα γίνει στην Σπάρτη του Λυκούργου και η άλλη θα γίνει στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε δύο Πολιτείες που έχουν τόσα κοινά μεταξύ τους, όπως την συκοφαντία που έχουν δεχθεί και την σιωπή σχετικά με την πολιτική τους.


Σπάρτη

Η Σπάρτη μπορεί να μην ονόμαζε επισήμως το πολίτευμα της Εθνικοσοσιαλιστικό, όμως η πολιτική και η πνευματική της κληρονομιά είναι καθαρά Εθνικοσοσιαλιστική, όπως άλλωστε το παραδέχεται και το σύνολο των φιλολόγων. Ο Πλάτων στην "Πολιτεία" του είναι φανερά επηρεασμένος από την Λακεδαίμονα και μάλιστα ίσως και να φτάνει πιο κοντά στο Εθνικοσοσιαλιστικό ιδεώδες για την εποχή του, όμως φυσικά είναι πάντα πιο εύκολα τα λόγια από τις πράξεις, ακόμα και αν αυτά τα λόγια είναι του Πλάτωνα. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα παρατήρηση του καθηγητή Λιαντίνη σχετικά με τον Πλάτωνα είναι ότι καταδικάστηκε από τους Αθηναίους γιατί ήταν φιλό-λάκων. Για να εξετάσουμε το ζήτημα της ζωής των γυναικών στην Αρχαία Σπάρτη θα πρέπει πρώτα από όλα να δούμε λιγάκι την θέση των γυναικών στις άλλες πόλεις κράτη και κυρίως στην Δημοκρατική Αθήνα. Στην Αρχαία Ελλάδα, λοιπόν, και στην Αθήνα του Περικλή ειδικότερα η γυναίκα αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο, καθώς δεν έχει δικαίωμα ούτε καν στην ύπαρξη. Ο άνδρας, είτε ο πατέρας της είτε ο σύζυγός της αργότερα, αποτελούσε τον άρχοντα της που είχε πλήρη δικαιοδοσία πάνω της ακόμα και στο αν θα ζήσει. Στην Δημοκρατία των Αθηνών η γυναίκα ήταν ένα στολίδι, ένα παιχνίδι για τον άνδρα και τίποτα παραπάνω και σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν μπορούσε να έχει περιουσία ή δικαιώματα. Η εικόνα αυτή είναι ο κανόνας στην Αρχαία Ελλάδα. Η Σπάρτη αποτελεί την εξαίρεση, όπως άλλωστε σε όλα. Η γυναίκα στην Σπάρτη έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία, στον αθλητισμό, στην επιλογή του συζύγου της και στην πολυανδρία. Η πολυανδρία σήμαινε ότι μία γυναίκα μπορούσε να τεκνοποιήσει άμα ήθελε με κάποιον εκτός του συζύγου της. Είχε επίσης δικαίωμα να αλλάξει σύζυγο ή ακόμα και να πορευτεί μόνη της αν ο σύζυγος της πέθαινε. Ενδεικτικό της διαφοράς στα δικαιώματα των γυναικών ήταν ότι οι Σπαρτιάτισσες ήταν οι μόνες γυναίκες, με μοναδική ίσως εξαίρεση την Σαπφώ από την Λέσβο, στον αρχαίο κόσμο από τις τάξεις των οποίων προήλθαν Φιλόσοφοι και Ποιήτριες. Ενδεικτικός είναι ο διάλογος μεταξύ μίας Ελληνίδας μη Σπαρτιάτισσας με μία Λάκαινα όπου η δεύτερη απαντώντας στην ερώτηση της πρώτης που έλεγε ότι οι Σπαρτιάτισσες είναι οι μοναδικές γυναίκες στην Ελλάδα που εξουσιάζουν τους άνδρες τους απάντησε "Γιατί μόνον εμείς γεννάμε άνδρες". Αυτή η φράση, φυσικά, είναι ενδεικτική και της ανδρείας των Σπαρτιατών και της κοινωνικής δομής της Σπάρτης, μίας κοινωνίας που ήταν δομημένη με γνώμονα το κοινό και όχι το ατομικό καλό.





Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Βρισκόμαστε στο 1932 και η νίκη του NSDAP συγκλονίζει όχι μόνο την Γερμανία, αλλά ολόκληρο τον κόσμο, θετικά ή αρνητικά δεν έχει σημασία. Εκείνη η μέρα των εκλογών ήταν εξίσου σημαντική, βέβαια, και για τις γυναίκες της Γερμανίας. Η Γερμανία που τόσο εξευτελιστικά είχε υποστεί την συνθήκη των Βερσαλλιών μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έγινε παγκόσμια υπερδύναμη. Συνολικά η περίοδος λιτότητας τους ήταν το 1/20 από την λιτότητα στην οποία μας έχουν υποβάλει οι πολιτικοί στην Ελλάδα και αυτό αρκούσε για να ορθωθεί ένα Έθνος ικανό να πολεμήσει ενάντια σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι γυναίκες γίναν μάρτυρες μιας κοινωνικής και εργατικής πολιτικής που έκανε όλους τους εργάτες ανά τον κόσμο να ζηλεύουν τους Γερμανούς εργάτες. Για πρώτη φορά δόθηκαν πληρωμένες άδειες σε όλους τους εργαζόμενους και οργανώθηκαν προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, έτσι ώστε ο κάθε εργάτης να μπορεί να ταξιδέψει σε μία ξένη χώρα. Ενδεικτικά αναφέρω από αντιναζιστική πηγή ότι μία κρουαζιέρα στις Κανάριες νήσους κόστιζε 62 μάρκα, ποσό που ήταν εύκολα προσβάσιμο από το σύνολο των εργατών. Οι γυναίκες τότε απόλαυσαν μητρικές άδειες και προνόμια που οι "σουφραζέτες" δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν. Ενώ οι "σουφραζέτες", λοιπόν, στην υπόλοιπη Ευρώπη κήρυτταν την άρνηση της φύσης για τις γυναίκες και μέσα σε όλο το αντί-φυσικό τους παραλήρημα είχαν και αίτημα για δικαίωμα ψήφου, οι γυναίκες στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία είχαν πάρει την μοίρα τους στα χέρια τους έχοντας γυναίκες για ηγέτιδες τους. Ναι... Ίσως δεν έγινε κατανοητό... Ας το επαναλάβω. Εντός της ιεραρχίας του NSDAP υπήρχαν και γυναίκες σε ηγετικές θέσεις. Μάλιστα ηγέτιδες των Γερμανίδων μπορούσαν να είναι μόνο Γερμανίδες και όχι άνδρες. Παρά την αντιναζιστική υστερία και τις απέλπιδες προσπάθειες σώζονται οι αποδείξεις για όλα αυτά και πολλά άλλα στις ομιλίες της Gertrud Scholtz-Klink . Ένα από τα πολύ χαρακτηριστικά προβλήματα των γυναικών εκείνης της εποχής ήταν ότι δεν τους επιτρεπόταν να έχουν ενασχολήσεις εκτός σπιτιού, εκτός και αν ο άντρας της ήταν πολύ προοδευτικός. Στην Γερμανία υπήρχαν πολλά παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω, αλλά θα μείνω, χάριν χώρου, σε λίγες όπως η Hanna Reitsch , η οποία άρχισε να πετάει με αεροπλάνα το 1932 και έγινε η μόνη γυναίκα που της απονεμήθηκε ο Σιδηρούν Σταυρός και άλλα παράσημα ή η Elenore Baur που άνηκε στα SA. Όλως "τυχαίως" και οι τρεις αυτές γυναίκες παραμείναν φανατικές Εθνικοσοσιαλίτριες μέχρι και τον θάνατο τους, χρόνια αργότερα.




Συμπεράσματα για το Μέλλον

Ο Εθνικοσοσιαλισμός, όπως ήδη προείπαμε, είναι μια φύσει επαναστατική και ριζοσπαστική ιδεολογία. Είδαμε τις γυναίκες να έχουν πρωτοφανή δικαιώματα για την εποχή τους στην αρχαία Σπάρτη και μάλιστα ο Αριστοτέλης αναφέρει μερικούς άρχοντες ως "γυναικοκρατούμενους" για να δείξει ότι επηρεάζονταν από γυναίκες. Στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία αυτό συνεχίστηκε με τις γυναίκες να παρασημοφορούνται ακόμα και ως πιλότοι. Ποια είναι λοιπόν τα βασικά συστατικά της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας που οδήγησαν σε αυτά τα πρωτοφανή δικαιώματα για τις γυναίκες; Ο Ξενοφώντας σχολίασε και είπε ότι στην αρχαία Σπάρτη ο σκοπός ήταν η ευγονική. Η αλήθεια είναι ότι σκοπός ήταν και η ευγονική, αλλά όχι μόνο. Ο σκοπός ήταν γενικά η δημιουργία μίας κοινωνίας, η οποία δεν θα στηρίζεται αποκλειστικά στους άνδρες, αλλά θα μοιράζει τα καθήκοντα απέναντι στο Έθνος στο σύνολο του πληθυσμού της. Πέρα από τον σκοπό υπάρχουν βέβαια και οι αιτίες, οι οποίες είναι ακόμα πιο ισχυρές από τον σκοπό σύμφωνα με την λογική της αιτιοκρατίας. Η αιτιοκρατία που είναι τόσο αγαπητή στον φιλελευθερομαρξισμό απουσιάζει μόνο στην μελέτη των Εθνικοσοσιαλιστικών κοινωνιών, για έναν "μυστήριο" λόγο. Κοιτώντας την βάση της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας βλέπουμε τρεις λέξεις: Καθήκον, Αίμα, Τιμή. Η ευγονική προέρχεται από το Αίμα προφανώς και συνεπώς ένας ντετερμινιστής θα περίμενε να έχουν κάποιο απόηχο στην κοινωνία και οι δύο άλλες λέξεις. Η λέξη Τιμή είναι άλλος ένας λόγος που οδήγησε στα πρωτοφανή δικαιώματα των γυναικών και στα δύο ιστορικά παραδείγματα που παρουσιάσαμε. Θεωρώ αδύνατον ένας άνδρας να διατηρήσει την Τιμή του ανέπαφη όταν αρνείται την φυσική ροπή της αξιοκρατίας, όταν αρνείται σε κάποιον να υπηρετήσει το Έθνος και πέρα των καθηκόντων της Φύσης του, αν αυτός μπορεί να το κάνει. Η έννοια του Καθήκοντος είναι αυτό που κάνει τον φεμινισμό απορριπτέο άνευ συζητήσεως, γιατί το πρώτιστο Καθήκον που πράττει κάποιος για το Έθνος του είναι αυτό που έχει ορίσει η Φύση και για τα δύο φύλα, δηλαδή η τεκνοποιία και την σωστή διαπαιδαγώγηση των τέκνων αυτών. Δύο οι βασικοί πυλώνες του Εθνικοσοσιαλισμού η Αξιοκρατία και η Φύση ή μάλλον μόνο ένας η Φύση, αφού οι δύο προηγούμενοι ουσιαστικά είναι ένας. Ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον πρόκειται να προδοθεί η Φύση και το Έθνος προκειμένου να εξυπηρετηθούν φεμινιστομαρξιστικά εκτρώματα. Στο παρελθόν η Ιδεολογία υπήρξε πάντα πρωτοπόρος σε όλα τα θέματα, συμπεριλαμβανομένου και του θέματος των γυναικών, είναι οπότε μοιραίο να συνεχίσει να το κάνει αυτό και στο μέλλον. Ας ετοιμάζονται, λοιπόν, οι Δημοκράτες και οι σύντροφοι τους οι Κομμουνιστές να προσπαθήσουν στο μέλλον να αποκρύψουν και άλλες πρωτοποριακές πολιτικές. Ας ετοιμάζονται αν και είναι καταδικασμένοι σε ήττα.

O Eθνικοσοσιαλισμός κατα τον Rudolf Hess

Ο Eθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσεις και συνεπώς δύο τύποι κοινωνικής συμβίωσης. Από τη μία έχουμε τον υλιστικό τρόπο διαβίωσης όπου τα άτομα επιδιώκουν την ευτυχία μέσω της απόκτησης υλικών αγαθών και πλούτου. Από την άλλη υπάρχει ο δρόμος προς την αρίστευση , του ιδεαλισμού - ή της ευγένειας - με τα άτομα να επιδιώκουν ιδεαλιστικούς σκοπούς πέρα από τις βασικές υλικές ανάγκες. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι ο υλιστικός τρόπος ζωής είναι παρηκμασμένος - σπατάλη χρόνου, σπατάλη του εξελικτικού δυναμικού του ανθρώπου.



Επιπλέον, ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι η ζωή ενός ατόμου είναι καλύτερη , πιο πλήρης , όταν ο ιδεαλιστικός σκοπός ο οποίος επιδιώκεται είναι σε συμφωνία με τη θέληση της Φύσης. Αυτό πηγάζει από την θεώρηση του εθνικοσοσιαλισμού ότι εμείς , ως ανθρώπινα όντα, είμαστε μέρος της Φύσης και υπαγόμαστε στους νόμους της Φύσης. Όλες οι άλλες φιλοσοφίες , πολιτικές θεωρίες και θρησκείες εκτιμούν ότι εμείς , ως ανθρώπινα όντα , είμαστε κάπως πιο πάνω , διαφορετικοί ή και διαχωρισμένοι από τη Φύση και τους νόμους της.



Ένας από τους θεμελιώδεις στόχους του Εθνικοσοσιαλισμού είναι να συνεχίσει τη δουλειά της Φύσης δημιουργώντας άτομα καλύτερα , πιο εξελιγμένα δημιουργώντας έτσι καλύτερη, πιο εξελιγμένη και πιο πολιτισμένη κοινωνία για τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτήν. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι καλύτερα άτομα μπορούν να γίνουν μόνο όταν βάλουν ως στόχους υψηλά ιδανικά - από άτομα δηλαδή που θέλουν να αυτοβελτιωθούν με την προσωπική τους δράση η οποία εκπορεύεται από τη θέλησή τους. Αυτά τα άτομα προασπίζονται την κοινωνία να προασπίζονται και αποτελούν θεματοφύλακες αυτών των αξιών οι οποίες δημιουργούν την προσωπική καταξίωση του ατόμου και βοηθούν την προσωπική αλλαγή.



Σύμφωνα με τον εθνικοσοσιαλισμό, αυτές οι αξίες είναι η Τιμή , η Αφοσίωση και το Καθήκον αυτές μόνον οι αξίες δημιουργούν το σωστό τύπο του ιδεαλιστή , αυτού δηλαδή του οποίου οι σκοποί και οι επιδιώξεις είναι αγνοί. Ένα πολιτισμένο άτομο είναι ένα πιο εξελιγμένο άτομο - κάποιο δηλαδή με ανώτερη , ευγενέστερη προσωπικότητα. Επιπλέον , είναι καθήκον του κάθε ευγενούς ανθρώπου να δρα σε συμφωνία με τα έργα , τη θέληση της Φύσης .



Σύμφωνα με τον Εθνικοσοσιαλισμό , το Volk – η «Φυλή»- είναι ο τρόπος με τον οποίο η Φύση δουλεύει. Για τον εθνικοσοσιαλισμό, το volk είναι εκδήλωση της Φύσης , αφού οι δεσμοί μεταξύ Volk και Φύσης είναι άρρηκτοι. Tα διαφορετικά Volk τα οποία υπάρχουν στο ανθρώπινο είδος είναι έκφραση της διαρκούσης εξέλιξης - της φύσης που έδρασε στο ανθρώπινο είδος αιώνες για να δημιουργήσει την ποικιλομορφία και την διαφορετικότητα. Συνεπώς το Volk είναι έκφραση της ανθρώπινης φύσης- της ανθρώπινης ταυτότητας. Σύμφωνα με αυτό , ο Εθνικοσοσιαλισμός επιθυμεί τη διατήρηση και την εξέλιξη με τρόπο ευγενή όμως του Volk. Οι άλλες φιλοσοφίες , πολιτικές και θρησκευτικές θεωρίες επιθυμούν την καταστροφή του Volk δημιουργώντας πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες.



Ωστόσο , αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό - αφού βασίζεται πάνω στη τιμή - είναι ότι κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής.



Για τον Εθνικοσοσιαλισμό , το θεμελιώδες νόημα της ύπαρξής μας, ως άτομα, είναι να συνεχίζουμε σε όλα τα επίπεδα την εργασία της Φύσης . Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει να αγωνιζόμαστε για να βελτιωθούμε κρατώντας ψηλά τις έννοιες της τιμής , της αφοσίωσης και του καθήκοντος. Τούτο σημαίνει ότι πράττοντας το καθήκον μας με ευγένεια και πολιτισμένα αγωνιζόμενοι για τη διατήρηση και εξέλιξη του Volk στο οποίο ανήκουμε , και τονίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που καθιστούν το Volk ξεχωριστό από τα υπόλοιπα. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τα ήθη , η ψυχή , ο χαρακτήρας , η κουλτούρα της εθνικολαϊκής κοινότητας. Σύμφωνα λοιπόν με τον εθνικοσοσιαλισμό , ο χαρακτήρας του ανθρώπινου είδους εκφράζεται μέσω των εννοιών της τιμής, της γόνιμης περιέργειας και της δημιουργικής εξερεύνησης- και αυτά τα πράγματα συγκροτούν την ουσία της ανθρώπινης φύσης.



Οι θεμελιώδεις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού – η βάση της ηθικής του εθνικοσοσιαλισμού - είναι οι τρεις αξίες της Τιμής , της Αφοσίωσης και του Καθήκοντος.



Ο εθνικοσοσιαλιστής μάχεται για την προστασία αυτών των αξιών :



Ο εθνικοσοσιαλιστής είναι αυτός του οποίου η ζωή διέπεται από αυτές τις θεμελιώδεις αρχές.



Συνεπώς, ο γνήσιος εθνικοσοσιαλιστής αγωνίζεται για την τιμή του, είναι αφοσιωμένος σε αυτά που ορκίστηκε να προστατεύει και αυτός ο οποίος εκπληρώνει στο έπακρο το εθνικοσοσιαλιστικό του καθήκον. O ρόλος αυτών των αξιών είναι να εκπολιτίζουν, διότι αυτές οι αξίες είναι εκείνες που κάνουν το άτομο να έχει πολιτισμό και ευγένεια. Αυτές οι αξίες εκπέμπουν το πνεύμα της ευγένειας και του πολιτισμού.



Συνεπαγωγικά, οι αξίες αυτές μπορούν να οδηγήσουν ένα άτομο στην αυτοβελτίωσή του. Μια εσωτερική , προσωπική επανάσταση μπορεί να επιτευχθεί μέσω του θριάμβου της ατομικής θέλησης και με οδηγό αυτές ακριβώς τις αξίες.



Η τιμή :



Η τιμή βασικά είναι το φυσικό ένστικτο μιας ευγένειας η οποία οικοδομείται συνειδητά και αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός κώδικα Τιμής. Κάποια πράγματα είναι δικαία και κάποια άδικα. Ένα άτομο με ευγένεια- κάποιος με εγγενή αίσθηση του δικαίου- γνωρίζει και ξεχωρίζει μεταξύ δικαίου και αδίκου. Η τιμή καθορίζει την προσωπική συμπεριφορά και τα υψηλά επίπεδα της προσωπικής συμπεριφοράς τα οποία απαιτεί η έννοια της Τιμής καθορίζονται μέσω αυτού του κώδικα. Το πιο σημαντικό από όλα , ένα άτομο με Τιμή πρέπει να είναι προετοιμασμένο να πεθάνει- ακόμη και από τα δικά του χέρια- παρά να ατιμαστεί. Εάν κάποιος δεν είναι προετοιμασμένος να το κάνει αυτό, ή αν δεν το κάνει για την Τιμή του, δεν ζει με έντιμο τρόπο. Η τιμή είναι ένας σκληρός τρόπος για να ζει κανείς , και αυτοί οι οποίοι είναι έντιμοι έχουν ισχυρό χαρακτήρα και αγνότητα στους σκοπούς τους. Είναι καλύτερα, πιο ευγενή, πιο πολιτισμένα, πιο εξελιγμένα άτομα εξαιτίας αυτού.



Η αφοσίωση :



 H αφοσίωση, όπως η τιμή, είναι απλό να την κατανοήσει κανείς και εύκολη στο να την εφαρμόσει. Η Αφοσίωση είναι του να είσαι αληθής σε ένα άτομο στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος. Η αληθινή αφοσίωση σημαίνει να παίρνεις όρκο για την αφοσίωση, όρκο πίστης, σε ένα συγκεκριμένο άτομο και ποτέ να μην αίρεις τον όρκο αυτό. Ένας όρκος αφοσίωσης μπορεί να σπάσει με δύο τρόπους : (α) με τον θάνατο του ατόμου στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος , (β) με αμοιβαία συμφωνία μεταξύ του εαυτού σου και του ατόμου που ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος.



Έτσι, η αληθής αφοσίωση , όπως η τιμή , θέτει υψηλά πρότυπα για ένα άτομο , και απαιτεί πειθαρχία. Στη βάση της , η αφοσίωση σημαίνει Συντροφικότητα - η αληθής αφοσίωση σημαίνει να είσαι Σύντροφος με το άτομο στο οποίο ορκίστηκες αφοσίωση και φυσικά ποτέ να μην απογοητεύεις τους Συντρόφους σου. Η αληθής αφοσίωση σημαίνει να βοηθάς και να συνδράμεις τους Συντρόφους σου ακόμη και όταν σου είναι προσωπικά δύσκολο να το κάνεις - ή ακόμα και όταν αυτό μπορεί να σημαίνει το θάνατό σου. Η αληθής αφοσίωση συχνά σημαίνει να θέτεις τον εαυτό σου- τις δικές σου απόψεις για παράδειγμα- σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το άτομο στο οποίο ορκίστηκες να είσαι αφοσιωμένος.



Το καθήκον :



Το καθήκον είναι η υποχρέωση ενός ατόμου να κάνει αυτό που είναι αναγκαίο και έντιμο. Συνεπώς , υπάρχει καθήκον να είσαι αφοσιωμένος σε εκείνους που ορκίστηκες αφοσίωση. Υπάρχει καθήκον να ζεις με έντιμο τρόπο. Για έναν εθνικοσοσιαλιστή , υπάρχει το καθήκον να προωθεί τον εθνικοσοσιαλισμό, το καθήκον να προσπαθεί να δρα σε συμφωνία με τη
θέληση της Φύσης διατηρώντας, υπερασπίζοντας και εξελίσσοντας τo Volk στο οποίο ανήκει, και τέλος το καθήκον να αγωνίζεται για προσωπική διάκριση (αρίστευση). Η παράβλεψη του καθήκοντος κάποιου είναι μια ατιμωτική πράξη και δείγμα αδυναμίας χαρακτήρα.

Για τον Πόλεμο και τους Πολεμιστές.

του Friedrich Nietzsche

Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας, ούτε κι εκείνοι πού από καρδιάς αγαπούμε. Αφήσετέ με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!
Αδελφοί μου εν πολέμω, σας αγαπώ από καρδιάς, είμαι και ήμουν όμοιός σας.
Και είμαι επίσης κι ο χειρότερος εχθρός σας. Αφήστε με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!
Ξέρω το μίσος και τον φθόνο πού έχετε στην καρδιά σας. Δεν είσαστε αρκετά μεγάλοι, ώστε να μη γνωρίζεται το μίσος και τον φθόνο. Ας είστε, λοιπόν, αρκετά μεγάλοι, που να μη ντρέπεστε γι’ αυτό!
Κι αφού δεν μπορείτε να είστε άγιοι της γνώσης, γίνετε τουλάχιστον οι πολεμιστές της. Αυτοί είναι οι σύντροφοι κι οι πρόδρομοι τέτοιας αγιοσύνης.
Βλέπω πολλούς στρατιώτες: θέλω να δω πολλούς πολεμιστές! Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε: ας μην ήταν ομοιόμορφο ό,τι κρύβουν μ’ αυτήν!
Πρέπει να είστε σαν εκείνους που το μάτι τους γυρεύει αδιάκοπα έναν εχθρό, τον εχθρό σας. Και μερικοί από σας εμπνέουν το μίσος από την πρώτη ματιά.
Πρέπει να ζητάτε τον εχθρό σας, και πρέπει να αρχίσετε τον πόλεμό σας και τον πόλεμο για τις ιδέες σας! Κι αν νικηθεί η ιδέα σας, η τιμιότητά σας πρέπει να καλεί ακόμα το θρίαμβο!
Ν’ αγαπάτε την ειρήνη σα μέσον για καινούργιους πολέμους. Και τη σύντομη ειρήνη πιο πολύ από τη μακρόχρονη.
Δε σας συμβουλεύω να εργάζεστε, μα να πολεμάτε. Δε σας συμβουλεύω την ειρήνη,μα τη νίκη. Η δουλειά σας να ’ναι ένας αγώνας κ’ η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!
Μπορεί κανείς να σωπαίνει και να ’ναι ήσυχος μόνο όταν έχει τόξο και σαΐτες: αλλιώς φλυαρεί και λογομαχεί. Η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!
Λέτε πως ο καλός σκοπός αγιάζει και τον πόλεμο ακόμα; Εγώ σας λέω: Ο καλός πόλεμος είναι αυτό που αγιάζει κάθε σκοπό.
Ο πόλεμος και το θάρρος έχουν κατορθώσει πολύ μεγαλύτερα πράγματα παρ’ όσο η αγάπη προς τον πλησίον. Δεν είναι ο οίκτος σας, παρά η γενναιότητά σας που έσωσε ως τα τώρα τα θύματα.
«Τι' ναι καλό;» ρωτάτε. Το να ’ναι γενναίος κανείς, να τι είναι καλό. Αφήσετε τα κοριτσόπουλα να λένε: «Καλό είναι ό,τι είναι ωραίο και συγκινητικό μαζί.»
Σας λένε άκαρδους: μα η καρδιά σας είναι καθαρή και μ’ αρέσει η ντροπαλοσύνη της εγκαρδιότητάς σας. Ντρέπεστε για τη φουσκονεριά σας, κι άλλοι ντρέπονται για τη φυρονεριά τους.
Είστε άσκημοι; Πολύ καλά, αδερφοί μου! Τυλιχτείτε, τότε, τον υπέροχο μανδύα της ασχήμιας!
Κι όταν μεγαλώνει η ψυχή σας, τότε γίνεται υπερβολικά ζωηροί, και στο μεγαλείο σας υπάρχει κακία. Σας ξέρω.
Στην κακία συναντιούνται ο υπερβολικά ζωηρός με τον ασθενικό. Μα δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Σας ξέρω.
Πρέπει να έχετε μόνο εχθρούς για να τους μισείτε, όχι όμως εχθρούς για να τους περιφρονείτε. Πρέπει να είστε περήφανοι για τους εχθρούς σας: τότε οι επιτυχίες του εχθρού σας θα είναι δικές σας επιτυχίες.
Επανάσταση - αυτή είναι η ευγένεια του σκλάβου. Ας είναι η ευγένειά σας η υποταγή! Ας είναι κι η ίδια η προσταγή σας μια υποταγή!
Στ’ αυτιά ενός πολεμιστή το «οφείλεις» αντηχεί πιο ευχάριστα από το «θέλω». Και κάθε τι που σας είναι αγαπητό πρέπει να κατορθώσετε να σας το προστάξουν.
Η αγάπη σας για τη ζωή ας είναι αγάπη για τη μεγαλύτερη ελπίδα σας, ας είναι η μεγαλύτερη σκέψη της ζωής!
Μα τη μεγαλύτερη σκέψη σας πρέπει να μ’ αφήσετε να σας την προστάξω - και είναι τούτη εδώ: ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί.
Ζείτε, λοιπόν, τη ζωή της υποταγής και του πολέμου! Τι σημασία έχει η μακρά ζωή!Ποιος πολεμιστής θέλει να τον λυπηθούν!
Δε σας λυπούμαι, σας αγαπώ από καρδιάς, εν πολέμω αδερφοί μου!
Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης.

του Otto Strasser.

Η Γερμανική επανάσταση.

Ποιο το νόημα του μεγάλου πολέμου; Η γερμανική επανάσταση! Αυτή η μεγαλειώδης επανάσταση του εικοστού αιώνα, όπου ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος αποτελούσε μόνο το πρώτο μέρος, της οποίας όλες οι απόπειρες ανατροπής, ανταρσίας και μαχών, αποτελούν μόνο το μερικό στο οποίο η μοίρα εξετάζει και απορρίπτει διάφορες λύσεις προκειμένου να φτάσει στη λύση. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής, το πνευματικό, το διανοητικό, λαβαίνουν χώρα μεγάλες αλλαγές, συγκεχυμένες στην έκφρασή τους, τεμαχισμένες στη μορφή τους, εμπεριέχουσες όμως την ίδια «μελωδία», αναπτυσσόμενες για τον ίδιο στόχο.

Όμως αυτός ο στόχος είναι η γερμανική επανάσταση, η επανάσταση των πατροπαράδοτων αξιών, μέσω της οποίας η μεγάλη γαλλική επανάσταση, η νίκη του φιλελευθερισμού, θα ανατραπεί, θα αντικατασταθεί και θα παραγκωνιστεί! Είναι η επανάσταση της ψυχής ενάντια στο μυαλό, του εθνικισμού ενάντια στον ατομισμό, του σοσιαλισμού ενάντια στον καπιταλισμό και αν προσπαθήσουμε να ανακοινώσουμε το πολύ πλούσιο περιεχόμενό της με έναν σχηματικό τρόπο, διακηρύσσουμε:



Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης.

Ι. Η γερμανική επανάσταση αρνείται ενώπιον του Θεού και του κόσμου τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις «συνθήκες ειρήνης» των Βερσαλλιών και του Αγίου Γερμανού, συνθήκες που βασίζονται στο ψέμα της ενοχής της Γερμανίας και επιβλήθηκαν με τη βία. Η γερμανική επανάσταση διεξάγει αδυσώπητο, φανατικό πόλεμο, με όλα τα μέσα, μέχρι να κατορθώσει να ακυρώσει όλες αυτές τις επιβαλλόμενες συνθήκες και όλες τις συμφωνίες που βασίζονται σ’αυτές.

ΙΙ. Η γερμανική επανάσταση προβάλλει την ελευθερία του γερμανικού έθνους σε ένα ισχυρό γερμανικό κράτος που θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κεντρικής Ευρώπης και που από το Memel ως το Strassbourg, από το Εupen ως τη Βιέννη, θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κυρίως πατρίδας και των αλύτρωτων περιοχών και εξαιτίας του μεγαλείου και της ικανότητάς του θα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της λευκής Ευρώπης.

ΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αρνείται να κυριαρχήσει και να εκμεταλλευτεί ξένους λαούς και έθνη. Δε θέλει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από επαρκή ζωτικό χώρο για το νεοσύστατο έθνος των Γερμανών και εφόσον αυτό το βαθύτατο φυσικό δικαίωμα στη ζωή έρχεται σε αντίθεση με αυτό άλλων λαών και εθνών, η γερμανική επανάσταση αναγνωρίζει την απόφαση για πόλεμο ως τη θέληση της μοίρας.

IV. Η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει ότι είναι αποκλειστικός σκοπός του κράτους να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του έθνους και τις στρατολογεί για την εγγύηση της ζωής και του μέλλοντος αυτού του έθνους. Δέχεται κάθε μέσο που προωθεί αυτό το σκοπό και απορρίπτει κάθε μέσο που τον υποσκάπτει.

V. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση απαιτεί την πιο σκληρή χρήση μιας ισχυρής κεντρικής αρχής ενάντια σε όλες τις ενοχλητικές και επιζήμιες οργανώσεις, είτε πολιτικές, είτε κινήματα, είτε θρησκευτικές. Το κεντρικό κράτος του γερμανικού έθνους θα συνδέει μαζί, με τους πιο ισχυρούς δεσμούς εκείνες τις δυνάμεις των τοπικών παραδόσεων και εκείνες των ηθικιστών.

VI. Σαν μια απαραίτητη επέκταση των υψηλών καθηκόντων του κράτους, η γερμανική επανάσταση δίνει ελεύθερο πεδίο για την ανάπτυξη στις δυνάμεις κατεχόμενης αυτοκυβέρνησης, που έχουν περιοριστεί και καταπιεσθεί από ένα δίχως ζωή φιλελεύθερο σύστημα. Τιμά τον ζωντανό οργανισμό σε επαγγελματικά και κατοχικά μπουντρούμια, με έναν τεχνητό κοινοβουλευτισμό και όπως οπουδήποτε και παντού, τιμά την προσωπική υπευθυνότητα της ηγεσίας πάνω στην ανευθυνότητα μιας ανώνυμης μάζας.

VII. Η γερμανική επανάσταση προκρίνει ότι το γερμανικό έθνος αποτελεί μια κοινότητα της μοίρας. Έχει όμως και την επίγνωση ότι μια κοινότητα της μοίρας δεν είναι μόνο κοινότητα αναγκών αλλά και κοινότητα «ψωμιού» και γι’ αυτό αποδέχεται όλες τις επιταγές που γεννά αυτή η αναγνώριση σύμφωνα με τη βασική αρχή: «Το κοινό καλό πριν από το ατομικό».

VIII. Έτσι η γερμανική επανάσταση απορρίπτει το ατομικιστικό οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού και η ανατροπή του αποτελεί προαπαιτούμενο για την επιτυχία της γερμανικής επαναστάσεως. Με την ίδια αποφασιστικότητα η γερμανική επανάσταση αποδέχεται το συλλογικό οικονομικό σύστημα του σοσιαλισμού, ξεκινώντας από και καταλήγοντας στη γνώση ότι σκοπός κάθε οικονομικού συστήματος είναι αποκλειστικά η ικανοποίηση των αναγκών του έθνους, όχι τα πλούτη και τα κέρδη.

IX. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει το μέγιστο δικαίωμα ιδιοκτησίας στη γη και τα μεταλλεύματα. Οι γαιοκτήμονες είναι μόνο δανειστές του έθνους και είναι υπόλογοι απέναντι στο έθνος και το κράτος γιατί το έθνος συνολικά υπερασπίζεται την ιδιοκτησία.

Χ. Στα πλαίσια του ίδιου δικαιώματος, η γερμανική επανάσταση προκρίνει το δικαίωμα όλων των εργατών να μοιράζονται την ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση της οικονομίας του γερμανικού έθνους, το οποίο κάθε λαϊκός σύντροφος υπηρετεί. Το προσωπικό του μερίδιο στην ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση, είτε αυξημένο, είτε περιορισμένο, οδηγεί σε μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Η γερμανική επανάσταση γνωρίζει και αναγνωρίζει την κινητήρια δύναμη του προσωπικού κέρδους, την εντάσσει όμως σε μια ευρύτερη κλίμακα για το κοινό καλό.

ΧΙ. H γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται το κοινό καλό ούτε ως συσσώρευση υλικών αγαθών, ούτε ως μια απεριόριστη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά αποκλειστικά ως την αποκατάσταση και τη διατήρηση στην υγεία αυτού του θεόσταλτου οργανισμού, του έθνους. Μόνο τότε μπορεί το γερμανικό έθνος να εκπληρώσει το καθήκον που του ανατέθηκε από τη μοίρα.

ΧΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται αυτό το καθήκον ως την πλήρη ανάπτυξη του μοναδικού λαϊκού χαρακτήρα και γι’αυτό μάχεται με κάθε μέσο ενάντια στη φυλετική κατάπτωση ή στις ξένες επιρροές στον πολιτισμό και είναι υπέρ μιας λαϊκής αναγέννησης και αγνότητας του γερμανικού πολιτισμού. Αυτή η μάχη αφορά ειδικά στους Εβραίους που σε συνδυασμό με τις διεθνείς δυνάμεις της μασονίας και του υπερ -μοντανισμού, μερικώς εξαιτίας της φύσης τους και εξαιτίας του διεθνισμού, τη ζωή της γερμανικής ψυχής.

ΧΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση μάχεται επίσης κατά του ιουδαιορωμαϊκού δικαίου και υπέρ ενός γερμανικού δικαίου με επίκεντρο το Γερμανό και την τιμή του και που συνειδητά θα αποδέχεται και θα εκτιμά την ανισότητα των ανθρώπων. Αυτός ο γερμανικός νόμος αναγνωρίζει ως πολίτες μόνο λαϊκούς συντρόφους και «μετρά» τον καθένα ανάλογα με την προσφορά του για το κοινό καλό.

XΙV. Η γερμανική επανάσταση ανατρέπει την κοσμοθεωρία της μεγάλης γαλλικής επανάστασης και διαμορφώνει το πρόσωπο του 20ου αιώνα. Είναι εθνικιστική, ενάντια στην υποδούλωση του γερμανικού λαού. Είναι σοσιαλιστική, ενάντια στην τυραννία του χρήματος. Είναι λαϊκή, ενάντια στην καταστροφή της γερμανικής ψυχής, όμως όλα αυτά είναι για το καλό του έθνους. Για χάρη αυτού του έθνους, η γερμανική επανάσταση δεν απέχει από τη μάχη, δε θεωρεί καμιά θυσία αρκετή, κανέναν πόλεμο πολύ αιματηρό, γιατί η Γερμανία πρέπει να ζήσει! Έτσι εμείς οι νέοι νιώθουμε έντονα τον παλμό της γερμανικής επανάστασης, έτσι εμείς οι στρατιώτες του μετώπου βλέπουμε το πρόσωπο του κοντινού μέλλοντος και βιώνουμε ταπεινά και υπερήφανα το ρόλο των εκλεκτών, να πολεμήσουν, να κερδίσουν τη μάχη του 20ου αιώνα, ικανοποιημένοι που θα δουν το νόημα του πολέμου, το 3ο Ράιχ!





από το βιβλίο «Ξεχασμένα Ιδεώδη – ο Εθνικοσοσιαλισμός πριν το 1933».
Μετάφραση – επεξεργασία κειμένου: Αίμωνας Φωτεινός.

Ηρωικός Τρόπος ζωής

του Friedrich Nietsche

Μ’ αρέσει εκείνος που πετά χρυσά λόγια πριν από τα έργα του και που κάνει όλο και περισσότερα απ’ όσα υπόσχεται.
Ο δημιουργός Εαυτός δημιούργησε την υπόληψη και την περιφρόνηση, δημιούργησε τη χαρά και τον πόνο. Το δημιουργό κορμί δημιούργησε το πνεύμα, σαν χέρι της θέλησής του.
Έναν άλλο καιρό σκέφτονταν να γίνουν ήρωες, τώρα δεν είναι παρά χαροκόποι. Μια θλίψη κι ένα ρίγος τους είναι σήμερα ο ήρωας. Μα σ’ εξορκίζω στην αγάπη μου και στην ελπίδα μου, μη πετάξεις τους ήρωες απ’ την ψυχή σου! Κράτησε ιερή την πιο υψηλή ελπίδα σου.
Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας, ούτε κι εκείνοι από καρδιάς αγαπούμε.
Βλέπω πολλούς στρατιώτες – θέλω να δω πολλούς πολεμιστές! Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε – ας μην ήταν ομοιόμορφο ότι κρύβουν μ’ αυτήν!
«Τι είναι καλό;» ρωτάτε. Το να είναι γενναίος κανείς, να τι είναι καλό.
Μακριά από την αγορά και την φήμη προικίζεται κάθε τι το μεγάλο. Μακριά από την αγορά και τη φήμη κατοίκησαν πάντα οι δημιουργοί μεγάλων αξιών.
Ένας πίνακας αξιών κρέμεται πάνω από κάθε λαό. Κοίτα, είναι ο πίνακας των υπερνικήσεών του. Κοίτα, είναι η φωνή της θέλησής του για δύναμη.
Πάντα γκρεμίζει αυτός που πρέπει να είναι δημιουργός.
Είσαι τέτοιος που να έχεις το δικαίωμα να ξεφύγεις από έναν ζυγό; Υπάρχουν μερικοί που πετούνε την τελευταία τους αξία, όταν πετάξουν από πάνω τους τη σκλαβιά τους. Ελεύθερος προς τι; Τι τον νοιάζει τον Ζαρατούστρα! Μα το μάτι σου πρέπει φωτεινό να μου αναγγείλει: ελεύθερος προς τι;
Μπορείς να δώσεις ο ίδιος στον εαυτό σου το κακό σου και το καλό σου και να κρεμάσεις από πάνω σου τη θέλησή σου σαν ένα νόμο; Μπορείς να είσαι εσύ ο ίδιος δικαστής του εαυτού σου και του νόμου σου εκδικητής;
Είσαι νέος και θέλεις να παντρευτείς και να κάνεις παιδί. Μα εγώ σε ρωτώ: είσαι άνθρωπος που έχει δικαίωμα να θέλει παιδί; Είσαι πλούσιος σε νίκες, ο δαμαστής του εαυτού σου, ο κυρίαρχος των αισθήσεών σου, αφέντης των αρετών σου; Έτσι σε ρωτώ.
Ανώτερα από σενα κτήρια πρέπει να υψώσεις. Μα πρώτα πρέπει να χτιστείς ο ίδιος εσύ, με ορθογωνισμένο κορμί και ψυχή.
Η θέληση απελευθερώνει. Αυτή είναι η αληθινή θεωρία για την θέληση και την ελευθερία.
Όπου βρήκα ζωή, εκεί βρήκα και θέληση για δύναμη. Ακόμη και στην θέληση των δούλων βρήκα την θέληση να γίνουν αφεντικά.
Μόνο εκεί που υπάρχει ζωή, υπάρχει και θέληση, μα όχι θέληση για ζωή, παρά θέληση για δύναμη! Γι αυτόν που ζει υπάρχουν πολλά πολυτιμώτερα από την ίδια την ζωή. Μα με την ίδια τη διαβάθμιση των αξιών εκφράζεται η θέληση για δύναμη.
Πού υπάρχει αθωότητα; Εκεί που υπάρχει θέληση για γέννηση. Κι όποιος θέλει να δημιουργήσει έξω και πάνω από τον εαυτό του, αυτός έχει για μένα μια καθαρότερη θέληση.
Πού υπάρχει ομορφιά; Εκεί που πρέπει να θέλω με όλη μου τη θέληση.
Το να εκτελείς κάτι μεγάλο είναι δύσκολο, μα το πιό δύσκολο είναι να διατάζεις κάτι μεγάλο.
Αρετή είναι για δαύτους ό,τι ταπεινώνει και μερεύει, για αυτό τον λύκο τον έκαναν σκύλο και τον ίδιο τον άνθρωπο το καλύτερο κατοικίδιο ζώο του ανθρώπου.
Πάντα είναι λίγοι αυτοί που η καρδιά τους κρατάει πολύ καιρό το θάρρος της και την τόλμη της· και των λίγων αυτών το πνεύμα δε χάνει την υπομονή του. Μα οι άλλοι είναι άνανδροι.
Αηδιαστικότεροι μου φαίνονται ακόμη όλοι οι σαλιογλύφτες· και το αηδιαστικότερο ζώο του ανθρώπου που βρήκα το βάφτισα παράσιτο. Τούτο εδώ ήθελε να μην αγαπά κι ωστόσο να ζει από την αγάπη.
Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί – ο άνθρωπος είναι γιοφύρι κι όχι σκοπός.
Όποιος δεν μπορεί να προστάζει τον εαυτό του, πρέπει να υπακούει.
Όχι, από τώρα κι ύστερα δε θα είναι η καταγωγή σας που θα σας τιμά, αλλά ο σκοπός σας. Η θέλησή σας και το πόδι σας, που θέλει να σας ξεπεράσει – να ποια θα είναι η νέα σας τιμή!
Η θέληση απελευθερώνει. Γιατί θέληση σημαίνει δημιουργία. Αυτό διδάσκω εγώ.
Πρέπει να έχετε εχθρούς μόνο για να τους μισείτε, αλλά όχι εχθρούς για να τους περιφρονείτε, πρέπει να είστε υπερήφανοι για τους εχθρούς σας. Να φυλάτε τον εαυτό σας για τον αξιότερο εχθρό, γι αυτό πρέπει να προσπερνάτε πολλούς.
Δεν υπάρχει πιο σκληρή δυστυχία μέσα σ’ όλα τα ανθρώπινα πεπρωμένα, από το να μην είναι οι πιο δυνατοί της γης οι πρώτοι ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι αυτό κι όλα γίνονται ψεύτικα και στραβά και τερατώδη.
Όταν τα σπαθιά διασταυρώνονταν σαν κοκκινόστιχτα φίδια, τότε οι πατέρες μας αγαπούσανε τη ζωή. Κάθε ήλιος ειρήνης τους φαινότανε ασθενικός και χλιαρός, η μακρόχρονη ειρήνη τους ντρόπιαζε.
Αν θέλετε ν’ ανεβείτε ψηλά, χρησιμοποιείτε τα δικά σας πόδια. Μην αφήνετε να σας σηκώνουν, μην καθίζετε σε ξένες πλάτες και σε ξένα κεφάλια.
Το θάρρος και η περιπέτεια και η χαρά για το άγνωστο και το ανεπιχείρητο – το θάρρος μου φαίνεται ολόκληρη η προϊστορία του ανθρώπου.



Friedrich Nietsche - ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

Τὸ καθῆκον μας

του Περικλή Γιαννόπουλου

Ἡμεῖς οἱ Ἰδεολόγοι εἴμεθα οἱ πνευματικοὶ πατέρες τοῦ λαοῦ. Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ πραγματικοὶ ποιμένες αὐτοῦ. Ἡμεῖς κρατοῦμεν εἰς τὰ χέρια μας, τὴν ψυχήν του, τὴν καρδιά του, τὸ πνεῦμά του. Ἡμεῖς ἂν θέλωμεν τὸν διαφθείρομενἔως τὸ κόκκαλον. Ἡμεῖς ἐὰν θέλωμεν τὸν ναρώνομεν, τὸν ἀρρωσταίνομεν, τὸν πεθαίνομεν, τοῦ κόπτομεν κάθε καλόν, κάθε χαράν. Ἡμεῖς ἂν θέλωμεν τὸν βοηθοῦμεν ν᾿ ἀνθίσῃ περίφημα, νὰ εἶνε παραδειγματικός, θαυμάσιος. Οὔτε ὁ Δηλιγιάννης, οὔτε ὁ Τρικούπης, οὔτε κανεὶς ἄλλος πταίει, δι᾿ ὅ,τι ἔγινε, δι᾿ ὅ,τι γίνεται. Πταίουν μόνον, κυρίως, πρῶτοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος, καὶ ἡμᾶς βαρύνει ὁλόκληρος ἡ εὐθύνη της σήμερον, ἡ φοβερὰ εὐθύνη τῆς αὔριον ὁλόκληρος. Ἰδοὺ ποία εἶνε ἡ δύναμίς μας: Κάθε γῆ ἔχει τὰ μέταλά της, τὰ φυτά της, τὰ ζῶά της, τοὺς ἀνθρώπους της καὶ αἱ ἐκδηλώσεις ὅλαι τῶν ἀνθρώπων κάθε γῆς, κατὰ φυσικὸν λόγον, εἶνε διαφορετικαί. Συνεπῶς, ἄλλο εἶδος οἰκογενείας ἔχει ὁ Ἄγγλος, ἄλλο ὁ Γάλλος, ἄλλο ὁ Ἰταλός, ἄλλο ὁ Γερμανός. Ἄλλο πατρικὸν αἴσθημα ἔχει ὁ Ἄγγλος, ἄλλο μητρικόν, ἄλλο ἀδελφικόν. Ἄλλο ὁ Γάλλος, ὁ Ἰταλός, ὁ Γερμανός. Ἄλλη λοιπὸν εἶνε καὶ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκογένεια, διότι ἄλλος εἶνε ὁ Ἕλλην, διότι ἄλλη εἶνε ἡ γῆ του. Ἡ οἰκογένεια εἶνε ἡ θρησκεία τοῦ Ἕλληνος. Εἶνε ἡ βαθυτέρα του θρησκεία, ἀπὸ τὴν προϊστορικὴν ἐποχὴν ἔως αὐτὴν τὴν στιγμήν, παντοῦ ὅπου ὑπάρχει Ἕλλην. Θρησκευτικῶς τηρεῖται ἡ ἱεραρχία, δυνατότατος εἶνε ὁ ἑνωτικὸς δεσμὸς τῆς ἀγάπης, τῶν αἰσθημάτων, τῶν καθηκόντων, τοῦ σεβασμοῦ μεταξὺ τῶν μελῶν της. Ἀπόλυτος ἡ ἀφοσίωσις τοῦ ἑνὸς εἰς τοὺς ἄλλους, τῶν ὅλων διὰ τὸν ἕνα. Ὁ Ἕλλην δὲν ἔχει τίποτε ἱερότερον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του. Τίποτε δὲν τηρεῖ ὑψηλότερα, ἁγνότερα. Ὁ πατὴρ δουλεύει εἰς ὅλην του τὴν ζωὴν διὰ τὸ σπίτι του. Ἡ μητέρα -ὤ ἡ ἑλληνὶς μητέρα! ἡ ὡραιοτάτη Παναγία- πονεῖ δι᾿ ὅλους εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Ὁ ἀδελφός, ἔχει τὴν ἀδελφήν του σὰν τὰ μάτια του. Δὲν ὑπανδρεύεται πρὶν τὴν ὑπανδρεύσῃ. Ὁ υἱὸς μόλις μάθει ὅτι ἡ μητέρα του εἶνε ἀσθενής, τρέχει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Αἰγύπτου, τῶν Ἰνδιῶν, τῆς Ἀγγλίας, ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, νὰ εὐρεθῇ κοντά της καὶ ὅσον ἂν ἄσπρισαν τὰ μαλλιά του, ὅσον καὶ ἂν τὸν ἀγρίευσαν αἱ καταιγίδες, κλαίει σὰν μικρὸ παιδὶ μόλις τὴν ἰδεῖ. Εἴτε εἰς τὴν Μάνην, εἴτε εἰς τὴν Σύφνον, εἴτε εἰς τὰ Πάτρας, εἴτε εἰς τὸν Βόλον, εἴτε εἰς τὴν Κρήτην, εἴτε εἰς τὰς Ἀθήνας, εἴτε εἰς τὴν Πόλιν, εἴτε εἰς τὴν Ὁδησσόν, εἴτε εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, εἴτε πρὸ χιλίων, εἴτε πρὸ ἑκατόν, εἴτε πρὸ πέντε ἐτῶν, εἴτε τώρα, αὐτὴ εἶνε ἡ μία ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Ἡμεῖς οἱ ἰδεολόγοι, οἱ ἰδεογράφοι, ἔχομεν τὴν δύναμιν, ἂν θέλωμεν, νὰ καταστρέψωμεν τὸ θαυμάσιον αὐτὸν πρᾶγμα, νὰ θραύσωμεν τοὺς ἱεροὺς καὶ στενοτάτους αὐτοὺς δεσμούς, νὰ ξεριζώσομεν τὰ αἰσθήματα αὐτά, νὰ πετάξωμεν τὴν οἰκογένειαν εἰς τοὺς δρόμους, νὰ τὴν διαλύσωμεν εἰς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους. Δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ πάρωμεν τὴν οἰκογένειαν τοῦ ἄγγλου, τοῦ γάλλου, τοῦ γερμανοῦ, τοῦ ἰταλοῦ καὶ νὰ εἰποῦμεν εἰς τὴν ἰδικήν μας νὰ γίνῃ τὸ ἴδιον. Καὶ ὁ ἄγγλος ἀδελφὸς ἀφήνει τὴν ἀδελφὴν του νὰ πεθάνῃ ἀπὸ τὴν πεῖναν, τὴν παραδίδει δεμένην ἐπάνω εἰς τὰ σίδερα τοῦ κρεββατιοῦ διὰ νὰ πάρῃ ὁλίγα σελήνια καὶ μεθύσῃ. Ὁ ἰταλὸς σὲ πηγαίνει εἰς τὴν μητέρα του καὶ τρέφεται ἀπὸ τὴν διαφθοράν της. Ὁ Γερμανὸς μὲ ὁλίγα μάρκα σοῦ πουλεῖ τὴν γυναῖκά του, τὴν ἀδελφήν του, τὴν μητέρα του, τὴν νόννα του. Ὁ Ἕλλην πατήρ, υἱός, ἀδελφός, σκοτώνει. Παίρνομεν λοιπὸν ἡμεῖς, τὴν «Τιμὴν» τοῦ Σούδερμαν, τὴν μεταφράζομεν, τὴν ἐξυμνοῦμεν, τὴν διδάσκομεν εἰς τὸ θέατρον, τὴν συζητοῦμεν καί, λέγομεν ἡμεῖς οἱ πνευματικοὶ πατέρες, οἱ ὁδηγοί, ἡ τιμὴ εἶνε κολοκύθια, δὲν ὑπάρχει τιμή. Εἶσαι βάρβαρος νὰ ἔχῃς τιμήν.
Αὐτὴν τὴν δύναμιν ἔχομεν εἰς κάθε τι. Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν δύναμιν δυνάμεθα νὰ κάμωμεν τὸ κάθε καλὸν τὸ κάθε κακὸν εἰς κάθε ζήτημα. Δυνάμεθα νὰ κάμωμεν τὸν λαὸν νὰ κρατήσῃ τὰ ἰδικά του θαυμάσια πράγματα ἢ νὰ τὰ ἀλλάξῃ μὲ ἄλλα ξένα, ποταπά. Βαθυτάτη λοιπὸν πρέπει νὰ ἀρχίσῃ ἡ συναίσθησις τῆς εὐθύνης ἡμῶν. Ὁ κάθε ἰδεολογῶν ἢ ἰδεογραφῶν βαθύτατα πρέπει νὰ συναισθάνεται πιάνων τὴν πένα τὶ κακὸν δύναται νὰ κάμῃ ἢ τὶ καλόν.
Καὶ κανένα ἀπολύτως σκοπὸν ἄλλον, δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τώρα, πιάνοντες τὴν πένα, παρὰ πῶς νὰ θέσωμεν τὰς ἰδέας εἰς τὴν θέσιν των, διὰ νὰ θέσωμεν ἔπειτα καὶ τὰ πράγματα. Κανέναν ἄλλον σκοπὸν παρὰ νὰ δημιουργήσωμεν τὴν Ζωὴν Ἑλληνικήν.
Καὶ διὰ νὰ τὴν δημιουργήσωμεν καὶ τὴν βοηθήσωμεν νὰ ἀνθίσῃ πρέπει νὰ μελετήσωμεν αὐτὴν ποὺ ἔχει, καὶ ἔχει καὶ εἶνε θαυμασία καὶ εἶνε ἀνωτέρα κάθε Εὐρωπαϊκῆς(μὴν ἀκοῦτε τοὺς ξιππασμένους), νὰ τοῦ συστήσωμεν νὰ κρατήσῃ μὲ τὰ δόντια ὅ,τι ἔχει ἰδικόν του, νὰ τοῦ δείξωμεν ὅτι εἶνε ὡραῖον ὅ,τι ἔχει, νὰ τοῦ τὸ ἀποδείξωμεν, νὰ τὸ ἐπαναφέρωμεν, νὰ τὸ κάμωμεν πρῶτοι ἡμεῖς, νὰ εἴμεθα ἡμεῖς ὑπερήφανοι δι᾿ ὅ,τι ἔχομεν ἰδικόν μας, νὰ τοῦ συστήσωμεν καὶ αυτοῦ νὰ εἶνε ὑπερήφανος ὅπως ἦτο πάντοτε καὶ θὰ ἦτο καὶ τώρα ἐὰν δὲν τὸν ἀλλάζαμεν ἡμεῖς.
Καὶ πρὶν στραφῶμεν πρὸς τὴν Ἑλλ. ζωήν, τὸ πρώτιστον πρᾶγμα ποὺ ἔχομεν νὰ κάμωμεν, διότι εἶνε καὶ τὸ μόνον ἐμπόδιον, μὰ κτυπήσωμεν κατακέφαλα ἀπὸ τὴν μίαν ἄκρην τῆς ζωῆς ἔως τὴν ἄλλην, ἀπὸ τὴν κούνιαν ἔως τὸν τάφον τὸν Ξενισμόν. Νὰ βοηθήσωμεν τὰς λαϊκὰς τάξεις -αἱ ὁποῖαι ἐκόλησαν τὴν ψώραν ἀπὸ τὴν ἀνωτέραν καὶ ἔγινανγελοιωδέσταται- ὰ ἐλευθερωθοῦν, νὰ κτυπήσωμεν μὲ μῖσος καὶ ἀπόφασιν ἀμείλικτον τὸν ξενισμὸν τῆς ἀνωτέρας τάξεως, μεχρις ὅτου τὸν ξεπατώσωμεν ὁριστικῶς, μέχρις ὅτου δὲν μείνει οὔτε ἴχνος. Ὁ καθεὶς λοιπὸν εἴτε ἰδεολογῶν, εἴτε ἰδεογραφῶν, διὰ τοῦ ἔργου καὶ διὰ τοῦ λόγου, ἀποστολικῶς, καθῆκον ἔχει, νὰ βοηθήσῃ τὸν πρῶτον αὐτὸν ἀγῶνα πρὸς πέταγμα τῶν ξένων πραγμάτων τὰ ὁποῖα πνίγουν τὰ ἰδικά μας καὶ ἐμποδίζουν τὴν δημιουργίαν ἰδικῶν μας πραγμάτων ἀπὸ τὰ ἰδικά μας ὑλικὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας τεχνίτας. Ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ σπητιοῦ ἔως τὴν ἐφημερίδα καὶ τὸ περιοδικὸν καὶ τὸ θέατρον καὶ τὴν φιλολογίαν.
Εἶνε ἀδύνατον νὰ ὑπάρξῃ Ἑλληνικὴ Ζωὴ ἐνόσῳ ὅλη ἡ ζωὴ εἶνε πιασμένη ἀπὸ τὴν ξένην.
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ


(Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Τὸ καθῆκον μας», «Ὁ Νουμᾶς», ἀρ. 4, 12-1-1903)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΩΔΟΥΣ ΕΡΓΟΥ «Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΟΣ»

του Alfred Rosenberg

Ήδη από μακρού έχουμε εκ των πραγμάτων αναγκασθή να εγκαταλείψουμε την παλαιοτέραν, περί ομολόγου σ’ όλους τους λαούς εξελίξεως μύθων και ιδεατών πλαισίων, εν γένει, της Τέχνης και της θρησκείας, πεποίθησίν μας. Η αυστηρώς τεκμηριωμένη επιβεβαίωσις της μετακινήσεως πολλών θρύλων από λαού εις λαόν και η επαληθευομένη παγίωσίς των μεταξύ άλλων ομάδων λαϊκών κοινοτήτων έχει, απεναντίας, καταδείξει ότι οι πλείστοι θεμελιώδεις μύθοι κέκτηνται ένα απολύτως συγκεκριμένον κέντρον ακτινοβολίας των, ένα ίδιον τόπον δημιουργίας - δυνάμενοι, τανάπαλιν, αποκλειστικώς να έχουν νόημα και σαφές περιεχόμενον μόνον εντός τινος αυστηρώς συγκεκριμένου περιβάλλοντος, κατά τρόπον ώστε, ασφαλώς και αναμφισβητήτως, να συμπεραίνονται μεγάλαι μετακινήσεις φυλών και λαών και διά τους αρχαιοτάτους [μυθικούς], ακόμη, χρόνους. Ούτω, λοιπόν, ο Ηλιακός Μύθος - μέ τά παρεμφερή συνοδά του στοιχεία - δεν προέκυψε παντού ως ένα «κοινόν εξελικτικόν στάδιον», αλλ’ εγεννήθη ακριβώς εκεί, όπου η εμφάνισις τού ηλίου ηδύνατο φυσικώς ν’ αποτελέση μίαν μυχίως διαπεραστικήν εμπειρίαν κοσμικών διαστάσεων: στον απώτατο Βορρά! Εκεί μόνον θά ηδύνατο ποτέ να συλληφθή η οξεία διάκρισις των ημίσεων του έτους, μόνον εκεί θα ηδύνατο ποτέ η ηλιακή οντότης να διαποτίση τον πυρήνα της ψυχής, ως ενδομύχως απτή βεβαιότης περί της ακτίστου, αναδημιουργικώς ζωογόνου Φωτεινής Πρωτουσίας του Κόσμου. Ως δ’ εκ τούτου αποκτά νέαν ισχύν και η πρό τινος καταγέλαστος παλαιά υπόθεσις, ότι εξ ενός βορείου Κέντρου της δημιουργίας, εκ μιάς «Ατλαντίδος» φερ’ ειπείν, χωρίς διά τής ονομασίας ταύτης να παραμένουμε κατ’ ανάγκην προσηλωμένοι στην περί μιάς καταβυθισθείσης ατλαντικής χώρας εικασία, εξώρμησαν κάποτε δίκην ακτίνων ηλιακών όμιλοι και φύλα πολεμιστών, ως οι πρώτοι μάρτυρες της αενάως πρόσω της Ιστορίας εις νέους φορείς κληροδοτουμένης φυλετικώς βορεινής χαρακτηριστικής νοσταλγίας του απωτάτου κι έλξεως προς το άγνωστον, ώστε να κατακτήσουν, μορφοποιητικώς να εγκαθιδρύσουν! Εκείνα δε τα ρεύματα υπερβορείων ανθρώπων, διά των κυκνοειδών και δρακοφόρων τους νηών [πλοίων], ήχθησαν πρός την Μεσόγειο και πρός την Αφρική· διά χερσαίας οδού ετράβηξαν μέσω κεντρικής Ασίας κατά την Κούτσια [1] - ναί, δεν αποκλείεται ακόμη και μέσα στην Κίνα· μέσω δε της βορείου Αμερικής προς τον νότον της ηπείρου εκείνης. [ΣτΜ: όλες οι ως άνω τότε εικασίες του σοφού μελετητού Αlfred Rosenberg έχουν, εν τώ μεταξύ, πλήρως στηριχθή κι επαληθευθή υπό νεωτέρων αρχαιολογικών ευρημάτων: επί παραδείγματι των ευρημάτων της ερήμου Ταρίμ (Τακλαμαχάν) της Κίνας, με μούμιες ξανθοκοκκίνων ανθρώπων διατηρημένες (χάρις στην καυτή άμμο) επί τέσσερις χιλιετίες – αλλά και με τά ευρήματα της Αμερικής, όπως του σκελετού λευκού ανθρώπου του Kentucky, αναγομένου στην δεκάτη (!) π.Χ. χιλιετία, τα οποία, μάλιστα, ενισχύονται κι από σχετικές μελέτες, πού εξιχνιάζουν ευρωπαϊκά γονίδια στους συγχρόνους ιθαγενείς Ινδιάνους της περιοχής των Μεγάλων Λιμνών!]

Όταν, λοιπόν, ο Άχουρα Μάσδα λέγει προς τον Ζαρατούστρα: «Άπαξ μόνον του έτους βλέπει τις τ’ αστέρια και τον ήλιο και το φεγγάρι να δύουν και ν’ ανατέλλουν· κι οι κάτοικοι έχουν για ημέρα αυτό πού πράγματι είναι ένα ολόκληρον έτος», τότε πρόκειται περί μιάς απωτέρας αναμνήσεως της υπερβορείας Πατρίδος του περσικού θεού του Φωτός, αφού μόνον ανά την πολικήν περίμετρον αποκτά νόημα η διάρκεια ημέρας και νυκτός επί έξ μήνας εκατέρας, ολόκληρον δε το έτος μόνον εδώ σύγκειται εκ μιάς ημέρας και μιάς νυκτός! Περί του ινδικού ήρωος Αργιούνα (Arjuna) η Μαχαμπαράτα (Mahabharata) αφηγείται, ότι κατά την επίσκεψίν του εις το όρος Μερού ο ήλιος και η σελήνη περιέτρεχαν τον ορίζοντα καθημερινώς εξ αριστερών προς τα δεξιά – μία εικών, η οποία ουδέποτε θα μπορούσε να γεννηθήι μέσα στον τροπικό νότο, αφού μόνον κατά τον απώτατον Βορράν ο ηλιακός δίσκος κυλίεται τοιουτοτρόπως κατά μήκος του ορίζοντος. Στους ινδικούς Adityas, πάλιν, αναφέρεται η προσευχή: «Είθε να μή μας καταπλακώσηι το Έρεβος [: η Σκοτεινιά]», περί δε του καταλάμποντος Άγνι (Agni) εκφράζεται το παράπονον ότι «έχει αναπαυθή υπερβολικώς στήν μακρά Σκοτεινιά» - πού όλα τους, απλούστατα, παραπέμπουν στην βαθειά υπερβορεία νύκτα.

Παρομοίως προς αυτές τις διαυγώς υπερβόρειες αναμνήσεις των μεταγενεστέρων Αρίων, προβάλλουν και οι μόνον διά της βορείας προελεύσεως κατανοητές λατρευτικές εικόνες [- μεταφορές], ενδυμασίες, (γραμμένα ή χαρακτικά) σχέδια. Την βορείαν ναύν [ΣτΜ: ενδεικτικώς αναφέρουμε τά: σανσκριτ. nªus, παλαιοπερσ. Nav-, αρμ. Nav, ιρλ. Nau, λατ. Nªvis (αιτιατ. Nªvem = σανσκρ. Nªvam = ελλην. ναFα > ομηρ. (και ιων.) Νή(F)α ), παλαιοσκανδ. NÓR (= ναύς) και nau-st (= ναύσταθμος!), αγγλοσαξ. NÓW-END (ναύκληρος, το –END αποτελεί κατάληξιν μετοχής ενεστώτος, πρβλ. τήν ελληνικήν –ων γεν. -οντος) κ.ο.κ., εκ των γνωστών συναφών άλλων ινδοευρωπαϊκών ομοίων] με τον κυκνόσχημον λαιμόν και το τριφύλλι ευρίσκουμε ήδη στην προδυναστικήν Αίγυπτο, όμως οι ερέται [κωπηλάται] της ήσαν ο μεταγενεστέρως κυρίαρχος καταστάς λαός των Αμοριτών, ήδη υπό του Sayce ως ανοικτοχρώμων κατά το δέρμα και γλαυκοφθάλμων [: με γαλανά μάτια] αναγνωρισθέντων. Κάποτε διέδραμαν την Βόρειον Αφρική πέρα ώς πέρα, ως συμπαγείς φατρίες κυνηγών, οι οποίες προοδευτικώς καθυπέταξαν την χώραν ολόκληρη, έπειτα δε βαθμηδόν διεξεπεραιώθησαν και μέσω Συρίας έφθασαν ώς την Βαβυλώνα. Οι εν μέρει έως και σήμερον ανοικτόδερμοι, ακόμη δε και γαλανομάται, Βέρβεροι δεν ανάγονται στις μεταγενέστερες επιδρομές των Βανδάλων αλλά στα πανάρχαια κύματα υπερβορείων ανθρώπων. Οι κυνηγοί–Καβύλοι, επί παραδείγματι, κατά ένα ουδόλως ασήμαντον μέρος τους είναι εμφανέστατα βορεινής προελεύσεως (έτσι, λοιπόν, οι ξανθοί Βέρβεροι στην περιοχή της Κωνσταντίνης αποτελούν το 10 τοίς εκατόν, εις δε το Djebel Scheschor είναι ακόμη πολυαριθμότεροι). Το επικυριαρχούν στρώμα της αρχαίας Αιγύπτου εμφανίζει σημαντικώς ευγενέστερα φυσικά γνωρίσματα ή ο επικυριαρχούμενος λαός. Οι «Χαμίται» ούτοι αποτελούν μίαν ήδη διαμορφωθείσαν μειξοποικιλίαν μεταξύ υπερβορείων και του νεγροειδούς ιθαγενούς υποστρώματος.[2] Περί δε το 2400 π.Χ.[3] εγείρονται ανάγλυφα ανθρώπων ανοικτοχρώτων [: φωτεινού δέρματος], ξανθερύθρου κόμης και κυανών οφθαλμών, εκείνων των «ξανθών Λιβύων», περί των οποίων αφηγείται βραδύτερον ο Παυσανίας. Στίς ταφικές ζωγραφιές των Θηβών ανευρίσκουμε απεικονισμένες τις «τέσσερις φυλές» της Αιγύπτου: ήτοι, Ασιάτας, νεγροειδείς, Αιγυπτίους και Λίβυας. Οι Αιγύπτιοι (Χαμίται) απεικονίζονται κόκκινοι, απεναντίας δέ οι Λίβυες πάντοτε με γαλανούς οφθαλμούς, γενειοφόροι και λευκόδερμοι. Καθαρώς βορεινού τύπου είναι τά δείγματα του τάφου της Σενύης για την 18η Δυναστεία, η γυναίκα παρά τον πυλώνα του Horemheb παρά το Karnak, οι άνθρωποι των κυκνοσχήμων νηών επί του αναγλύφου του ναού του Medinet-Habu, ο Τεύκρος, ιδρυτής της «φοινικικής» ναυσιπλοΐας. Ανοικτόχρωμοι τύποι με κιτρινόχρυσα μαλλιά αναδεικνύονται και στους τάφους του Medinet-Gurob[4]. Κατά τις τελευταίες ανασκαφές στις Mastabas παρά την πυραμίδα του Χέοπος (1927) ευρέθη η «πριγκήπισσα και βασίλισσα Meres-Aneh» (2633-2564 π.Χ.), εικονιζομένη με ξανθήν κόμην. Ομοίως, επίσης, η θρυλική, παραμυθένια βασίλισσα Νιτοκρίς σ’ όλους τους θρύλους αναφέρεται ως ξανθή.

Όλ’ αυτά είναι μνημεία μιάς παναρχαίας βορεινής παραδόσεως στην Βόρειο Αφρική.

Οι Αμορίται ίδρυσαν την Ιερουσαλήμ, αποτελέσαντες το βορεινόν στρώμα της μεταγενεστέρας Γαλιλαίας, ήτοι της «εθνικής εστίας», εκ της οποίας έμελλέν ποτε καί ο Ιησούς να εκπηδήσηι. Ούτοι εν συνεχεία καί έτυχαν ενισχύσεως παρά των Φιλισταίων, πού παρομοίως διεξεπεραίωσαν προς την Συρίαν τελείως αγνώστους για τους ιθαγενείς βορείους τύπους πλοίων, με πρωραία τους εμβλήματα τον πέλεκυν και το τριφύλλι.

Εν τώι μεταξύ, απροσδιόριστος παραμένει εισέτι η θέσις της Πρωτοπατρίδος (Urheimat) της Βορεινής Φυλής. Όπως οι νοτιο-ατλάντιοι μέσωι Αφρικής εξεχύθησαν εις την νότιον Ασίαν, έτσι πρέπει κι οι βορειοατλάντιοι μέσωι Ευρώπης να έφεραν τον Ηλιακόν Θεόν εις την βόρειον Ασία[5], μέχρι τους Σουμερίους - των οποίων κάποτε η μέτρησις του χρόνου ξεκινούσε με το χειμερινό ηλιοστάσιο! Πρόσφατες έρευνες στην Ισλανδία και την Σκωτία υπαινίσσονται το ενδεχόμενον παλαιολιθικού των εποικισμού· εξ άλλου το παλαιοϊρλανδικόν ιδεώδες κάλλους επέβαλλεν γαλακτόχρουν δέρμα και ξανθήν κόμην, το οποίον και, βεβαίως, βραδύτερον απεσβέσθη τήι επικαλύψει μιάς σκουροχρώμου, σφαιροκεφάλου φυλής. Κι αν, όμως, απομένουν πολλά εισέτι προς απάντησιν και προσδιορισμόν, κι αν παραπέμπεται εις την έρευναν του μέλλοντος οριστικώς ν’ αποφανθήι, εάν τα όλως πρώιμα ιερά σύμβολα και σχέδια των βραχογραφιών της λιθίνης εποχής απετέλεσαν επίσης την βάσιν της προδυναστικής γραμμικής γραφής τής Αιγύπτου, όπως και εάν εις αυτήν την «υπερβορείαν»[6] συμβολικήν, δίκην πρωταρχικού θεμελίου, ανάγονται κι άλλες γραφές της γής, το οίον αποτέλεσμα της ερεύνης ταύτης ουδόλως, πάντως, θα ηδύνατο να μεταβάληι το ένα τούτο μέγα γεγονός, ότι το «νόημα της παγκοσμίου Ιστορίας» εκ του Βορρά ακτινοειδώς απήστραψεν και μετέστη ζωογόνως ανά τον κόσμον όλον, υπό μιάς (αρχικώς) γλαυκώπιδος και ξανθής φυλής φερόμενον, ήτις διά πλειόνων μεγάλων κυμάτων καθώρισε το πνευματικόν πρόσωπον του κόσμου όλου – καί εκεί δέ ακόμη μάλιστα το καθώρισεν, όπου έμελλεν η ιδία τελικώς ν’ αφανισθή. Απαριθμούμεν ήδη τά κύρια τοιαύτα κύματα των μετακινήσεων: η πολυθρύλητος και μυθωδώς εισέτι περιχαρακωμένη [ΣτΜ: και τουλάχιστον τριπλή· βλ. σημ. 4 και 6] διαδρομή [πέρασμα] υπερβορείων/ατλαντείων διά της Βορείου Αφρικής· η επέλασις των Αρίων[7] εις Περσίαν-Ινδίαν· η επακολουθήσασα κάθοδος των Δωριέων-Μακεδόνων, των Λατίνων κ.ά. · η [επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας] κάθοδος από Βορρά των Γερμανικών φύλων· ο εποικισμός του κόσμου υπό της γερμανικώς καθωρισμένης [ταυτοποιημένης] Δύσεως.




[1] ΣτΜ: Στα ΒΔ όρια της Κίνας. Σήμερα πλέον διαθέτουμε και τα εκπληκτικά και πλουσιότατα (παρ’ όλες τις προσπάθειες των Κινέζων να τα αποκρύψουν ή αλλοιώσουν!!!) ευρήματα της Λεκάνης Ταρίμ (Tarim Basin), πιο πέρα ακόμη, στον νότο της Xinjiang (στο Taklamakhan), με τις ξανθιές μούμιες με βορεινά κρανιακά και σκελετικά γνωρίσματα και τις «σκωτικού τύπου» υφαντές ενδυμασίες και σχέδια! Των οποίων οι αρχαιότερες χρονολογημένες ανάγονται στον 21ο π.Χ. αιώνα (εποχή ορειχάλκου), ο «άνδρας τού Cherchen» μίαν χιλιετίαν βραδύτερον - ενώι τοιχογραφίες από του 7ου π.Χ. αιώνος απεικονίζουν ανθρώπους με ίσιες μύτες και ξανθιά κόμη και κείμενα της ιδίας περιόδου είναι γραμμένα στην Τοχαρική, μιάν χαμένη, πλέον, ινδοευρωπαϊκή διάλεκτο. Γενετική έρευνα διενεργηθείσα επ’ αυτών υπό του ειδικευμένου στην μελέτη DNA από αρχαιολογικά ευρήματα καθηγητού Paolo Francalacci, του ιταλικού Πανεπιστημίου Sassari, έδειξαν ότι οι εν λόγω ανήκαν στην ίδια γραμμή γενεαλογίας με τους συγχρόνους Σκανδιναβούς, Κορσικανούς και κατοίκους της Σαρδηνίας, με τους οποίους συνεκρίθησαν. Η επίσημος, όμως, Κίνα παρεμποδίζει επιμελώς την σχετικήν έρευναν του αφθόνοως διατιθεμένου σχετικού υλικού, τά αρχαιότερα τμήματα τού οποίου δυνατόν να είναι ακόμη παλαιότερα· πάντως είναι εκπληκτική η χρονική έκτασις αυτού του αγνώστου αρίου πολιτισμού.

Ακόμη δε περαιτέρω, διατίθενται πλέον απτά σκελετικά ευρήματα (π.χ. ο περίφημος «άνδρας του Kentucky»), καθώς και γενετικές μελέτες επί τών Ινδιάνων της περιοχής των Μεγάλων Λιμνών, πού τεκμηριώνουν την παρουσίαν Αρίων στην Βόρειο Αμερική ήδη κατά την 10ην π.Χ. χιλιετία! …Τά οποία και επαληθεύουν τις υψηλώς διαισθητικές παρατηρήσεις του μεγάλου Hermann Wirth [’’Der Aufgang der Menschheit’’] στις αρχές ήδη του 20ού αιώνος, όταν εξιχνίαζε την Πρωτοαρίαν επίδρασιν τόσον επί του ηλιακού τύπου πολιτισμού (πρβλ. αετόν ως σύμβολον κ.ο.κ.), όσον επίσης και εις τάς φυσιογνωμίας της ηγετικής κάστας ωρισμένων φύλων Ινδιάνων.


[2] ΣτΜ: Τούτο αποτελεί, βεβαίως, απλήν πρόχειρον υπόθεσιν τού (μή χαρακτηριζομένου, πάντως, ως ειδικού φυσικού ανθρωπολόγου) συγγραφέως – υπάρχουν, όμως, ισχυραί ενδείξεις ότι οι Χαμίται αποτελούν μίαν διακλάδωσιν ομόλογον του οριενταλικού ανθρωπολογικού τύπου· μάλλον, λοιπόν, πρέπει να υποτεθή η ανάμειξις αυτού του αρχικού χαμιτικού τύπου, εν μέρει ίσως και υπό νεγροειδούς διαπιδύσεως μεμολυσμένου, με επελθόντα υπερβόρεια στοιχεία.


[3] ΣτΜ: Άς παραβληθή η χρονολόγησις αύτη προς το δεδομένον της προϊστορικής αρχαιολογίας ότι, τα φύλα Kurgan ήδη από της πρωίμου φάσεως τής ως «Kurgan ΙV» χαρακτηριζομένης και προσδιοριζομένης περί το 2500 π.Χ. εντοπίζονται πρός τα βορειοδυτικά της σημερινής Ελλάδος, στο τέλος της νεολιθικής περιόδου· επί παραδείγματι αναφέρεται γλυπτή κεφαλή ίππου (τον οποίον αυτά τα φύλα έφεραν εξημερωμένο στην περιοχή), εξ αυτής της περιόδου, στο Porodin της Πελαγονίας, νοτίως του Μοναστηρίου [πρβλ. N.G.L.Hammond «Ιστορία της Μακεδονίας», τόμος α΄]. Τέτοια πρώιμα υπερβορείας προελεύσεως φύλα (με την ιερά παράδοσι των χαρακτηριστικών τους τύμβων [τούμπες], συνεχιζομένην υπό των Μακεδόνων επίσης κατά την ιστορικήν εποχή, καί εκ των οποίων εξοφθάλμως βρίθει ακόμη σήμερον η Μακεδονία!) εντοπίζονται και στην περιοχή της Σκόδρας (π.χ. Γαϊτάνι), απ’ της οποίας την λίμνη (Σκούταρι) και μέσω του συνδέοντος πλωτού ποταμού εξήλθαν στην Αδριατική και επώκησαν Κέρκυρα (Αφιόνα, με επιτόπια, μάλιστα, δείγματα και σχοινοτύπου κεραμεικής (Schnurkeramik, corded ware ), Λευκάδα, Πελοπόννησο, … - προφανώς δε, οι ίδιοι έφθασαν και μέχρι Λιβύη και Αίγυπτο! Αυτή ήτο η διαπόντιος (παράλληλος της χερσαίας) κάθοδος. Της οποίας, μάλιστα, επηκολούθησε και μία, τουλάχιστον, ακόμη - χρονικώς συμπίπτουσα με το δεύτερον κύμα Βρυγών, φορέων του Κεντρο-ανατολικοευρωπαϊκής προελεύσεως «πολιτισμού της τεφροδόχου (Urnenfeld)» ή «Lausitz Kultur» (πρβλ. σελ. 19-20 καί 108 της λίαν αξιολόγου προσφάτου μελέτης τού Δημητρίου Ευαγγελίδου «Λεξικόν Αρχαιοελληνικών και Περιελλαδικών φύλων») αλλά και με την Κάθοδον των Δωριέων. Άξιες ιδιαιτέρας εμβαθύνσεως και μελέτης είναι και οι σχετικές πρωτοποριακές μελέτες του συγχρόνου Γερμανού ερευνητού Jürgen Spanuth (βλ., ιδίως, «Die Rückkehr der Herakliden», ήτοι, η Επιστροφή των Ηρακλειδών), υπό το φώς πολλών νέων αρχαιολογικών ευρημάτων. Επίσης είναι πλέον ή βέβαιον ότι οι πρώτη είσοδος Αρίων εις την Αίγυπτον εγένετο χιλιάδας ετών πρό του 2400 π.Χ.· ίσως θα πρέπει αύτη να συσχετισθή προς τον εν σημειώσει 1 αναφερόμενον εποικισμόν της Βορείου Αμερικής (εκ Βορείου Σιβηρίας διά μέσου Βεριγγείου Πορθμού, ευχερώς τότε βατού), με ενδεχομένην εκείθεν σύστασιν ατλαντικής αποικίας, της υπό του Πλάτωνος αναφερομένης Ατλαντίδος. Αυτό εξηγεί και την λεπτομερειακήν ομοιότητα αναλογιών και προσανατολισμού μεταξύ πυραμίδων της Αιγύπτου και της Νοτίου Αμερικής – αλλά και πολλά, εισέτι, εκπληκτικά δεδομένα. Εκ τούτων επισημαίνομεν μόνον, ακόμη, την εξάπλωσιν του (ηλιοειδούς αλλ’ όχι ηλιακού!) μεγαλιθικού πολιτισμού εις την Ευρώπην εκ των δυτικοτέρων τομέων της Ιβηρικής χερσονήσου, φερόμενον υπό του ανθρωπολογικού τύπου Cro-Magnon (Κρομανιόν), προδρόμου της Φαιλικής (Fälische) φυλής. Την σαφή, όμως, διάκρισιν μεταξύ Πρωτοπατρίδος (Urheimat) και Ατλαντίδος ο Alfred Rosenberg δεν είχε την δυνατότητα, με τά δεδομένα της εποχής του, να κάμη. Παρ’ όλην, όμως, την υποθετικήν του θεωρητικήν συγχώνευσιν των δύο ενίοτε, είναι πάντως κατά τούτο, σαφέστατα, αρκετά επιφυλακτικός.


[4] Πρβλ. Hermann Wirth: “Der Aufgang der Menschheit”, Jena 1928· επίσης το υπό τού E. Dacqué: „Erdzeitalter“, München 1930 . Ο Hermann Wirth έχει δώσει στην προϊστορική έρευνα ερεθίσματα ισχυρότατα, το δε κατά πόσον θα επαληθευθούν οι διάφορες θεωρίες του, δύναται μόνον το μέλλον ν’ αποφανθή οριστικώς.

[5] ΣτΜ: Πρβλ. τέλος της προηγουμένης υποσημειώσεώς μου [4]: ενώι, λοιπόν, φαίνεται ότι, οι υπό του συγγραφέως ως πρώτοι «νοτιοατλάντιοι» αναφερόμενοι έποικοι της νοτίας Μεσογείου, όντως προέρχονται εξ ατλαντικών αποικιών Αρίων, ήσαν δηλαδή όντως «ατλάντιοι», πρωίμως διαχωρισθέντες εκ του κυρίου σώματος της Πρωτοπατρίδος, όμως αι από της τρίτης χιλιετίας και εφ’ εξής χρονολογούμεναι έφοδοι δέον ν’ αποδοθούν εις το κύριον ρεύμα Καθόδου εκ της αρχικής Πρωτοπατρίδος: κατ’ αρχάς κατά μήκος του ποταμού Όβι (Ob) (ενδέχεται μικρόν μέρος να εκινήθη απ’ ευθείας δυτικά, προς βορείως της λίμνης Λαντόγκα), με κάποια τμήματα να μετακινούνται βραδέως κατά μήκος του Ορτύος (παραποτάμου του Όβι) προς Κίναν (πρβλ. λεκάνην Tarim), ενώι νοτίως των Ουραλίων διχάζονται εκ νέου, αφού τα μέν Αριο-ιρανικά φύλα συνεχίζουν προς νότον (πρβλ. τον μεγάλον «πολιτισμόν του Αndronovo» πέριξ της λίμνης Αράλης, περί το 2000 π.Χ.) οι δε λοιποί συνεχίζουν προς δυσμάς, με συνεχείς διακλαδώσεις υποομάδων προς παραπλεύρους κατευθύνσεις. Έτσι, εγκαθίστανται οι Πρωτοάριοι κατά μάζας αρχικώς κυρίως εις κεντρικήν και νότιον Γερμανίαν. Εις την Γιουτλάνδην (Δανίαν) οι Άριοι επήλυδες είναι οι φορείς της πατριαρχικής κουλτούρας γνωστοί εις την σκανδιναβικήν βιβλιογραφίαν ως «οι λαοί του μονού τάφου ή του πολεμικού πελέκεως» (Enkeltgravs- Stridsøksefolkene), πού επεβλήθησαν τόσον τών μεγαλιθικών (φαιλικών) όσον και των φύλων κυνηγών - αλλά μιαρών φιννογενών φορέων της κουλτούρας των køkkenmøddinger: ήτο αυθαίρετος, λοιπόν, η απόπειρα πολλών να τοποθετήσουν εκεί την Πρωτοπατρίδα! Υπάρχουν δε και γλωσσολογικά –γεωγραφικά δεδομένα πού αποκλείουν τόσον την Γιουτλάνδην, όσον και την Βόρειον Γερμανίαν.

[6] ΣτΜ: Εις το πρωτότυπον αναφέρεται «ατλαντική»· ίδε 2 προηγουμένας «ΣτΜ».

[7] ΣτΜ: Εδώ η χρήσις του όρου γίνεται υπό την στενήν (τοπικήν) έννοιαν, καθ’ ό οι ίδιοι απεκάλουν εαυτούς..